Pek Sounds

Perfect Summer 2009

2009-06-22T02:13:00.000-07:00

Dag trouwe lezers, hier is alweer een nieuw bericht van jullie trouwe gastheer. Jullie zijn de laatste weken, dagen, uren al overspoeld met berichten op Peksounds, maar deze aankondiging kan ik echt niet voor me houden. Mijn ultieme zomer-cd is weer af omdat sinds gister de zomer z'n intrede heeft gedaan. Hij heet Perfect Summer 2009 en is hier te downloaden. Er staat een onsje minder gitaren op omdat dit jaar zich het beste leende voor de disco/pop-hoek. En het moet natuurlijk wel een geheel blijven. Volgens mij is hij wel geschikt om 'm non-stop in je autoradio in welk tropisch oord dan ook te draaien. Enjoy.

Everything Everything - Suffragette Suffragette

2009-02-21T08:50:00.000-08:00

Wat een superbriljantgeweldig nummer van nieuwkomer Everything Everything. Als de rest net zo superbriljantgeweldig wordt, pink ik een traantje weg.

De Oscars 2009 Voorspellingen

2009-02-19T11:03:00.000-08:00

The Wrestler is niet genomineerd als Beste Film voor de Oscars 2009. Een schande. Gisteravond heb ik die flim in de bioscoop gezien en het had impact. Tijdens de gevechten ben je zelf haast buiten adem, zo goed heeft de regisseur je er bovenop gezet. En inderdaad, Rourke heeft de comeback van het jaar. Die wint dus ook. Verder zijn dit de voorspellingen:

Best Film
Slumdog Millionaire
The Curious Case of Benjamin Button
Frost/Nixon
Milk
The Reader

Best Actress
Anne Hathaway - Rachel Getting Married
Angelina Jolie - The Changeling
Melissa Leo - Frozen River
Kate Winslet - The Reader
Meryl Streep - Doubt

Best Actor
Mickey Rourke - The Wrestler
Frank Langhella - Frost/Nixon
Sean Penn - Milk
Richard Jenkins - The Visitor
Brad Pitt - The Curious Case of Benjamin Button

Best Supporting Actress
Marisa Tomei - The Wrestler
Penelope Cruz - Vicky Cristina Barcelona
Amy Adams - Doubt
Viola Davis - Doubt
Taraiji P Henson - the Curious Case of Benjamin Button

Best Supporting Actor
Heath Ledger - The Dark Knight
Philip Seymour Hoffman - Doubt
Josh Brolin - Milk
Robert Downey Jr - Tropic Thunder
Michael Shannon - Revolutionary Road

Best Director
Danny Boyle - Slumdog Millionaire
David Fincher - The Curious Case Of Benjamin Button
Ron Howard - Froxt/Nixon
Gus Van Sant - Milk
Stephen Daldry - The Reader

Best Animated Feature Film
Wall-E
Bolt
King-Fu Panda

Best Foreign Language Film
The Baader Meinhof Complex (Germany)
The Class (France)
Departures (Japan)
Revanche (Austria)
Waltz With Bashir (Israel)

Best Adapted Screenplay
Simon Beaufoy - Slumdog Millionaire
Eric Roth - The Curious Case of Benjamin Button
John Patrick Shanley - Doubt
Peter Morgan - Frost/Nixon
David Hare - The Reader

Best Original Screenplay
Courtney Hunt - Frozen River
Mike Leigh - Happy Go Lucky
Martin McDonagh - In Bruges
Dustin Lance Black - Milk
Andrew Stanton - Wall-E

Weer niets voor Kate Winslet dus. Arme meid. Op 22 februari zullen we 't allemaal horen en dan heb ik hopelijk Slumdog Millionaire gezien. Die staat op de verlanglijst!

Lily Allen: the complete quote

2009-02-17T06:39:00.000-08:00

Twee weken geleden stond m'n Lily Allen-interview in de Revu. Ik had haar eind december gesproken in Amsterdam. Aangezien haar nieuwste single Everyone's At It over drugsgebruik gaat, gebeurde dat op een gegeven moment ook met ons gesprek. Ze sprak openlijk over haar eigen drugsgebruik: 'Als ik niet beroemd was geweest, had ik veel XTC genomen. Nu is dat niet zo handig. Ik was nooit zo goed met cocaïne of soortgelijke drugs. Ik word heel gepassioneerd of kwaad op alles. Heroïne of crack zou ik nooit nemen.’ Het gesprek ging ook over de manier waarop kinderen voorgelicht worden over drugs. Dat leverde quotes op die binnen enkele dagen voor een wereldwijde discussie hebben gezorgd. De tabloid News of the World publiceerde dit artikel onder de kop PILL-Y ALLEN. Meteen liet Lily Allen via Twitter weten dat ze de krant wilde aanklagen. Ze pleitte dat de krant een betere vertaler in dienst had moeten nemen.

Om met de 'let kids try ecstasy'-quote uit de onderkop van News of the World te beginnen: deze heeft Lily Allen nooit gezegd. Het stond ook niet in de Revu, maar is geheel verzonnen door de News of the World-journalist. Bij de eerstvolgende quote in de News Of The World-vertaling is 'handig' gesneden. Ik heb het bandje zojuist teruggeluisterd en de gewraakte quote letterlijk opgetikt. (possible English readers: this is a part of the transcription of the Lily Allen-interview with Revu).

Lily: ‘The more you say to people ‘drugs are bad, don’t do them’ the more kids will go: hmm, sounds quite fun.’
Revu: ‘That’s a normal reaction.’
Lily: ‘If you say to kids: well you know, drugs are drugs, they do funny things to your brain, some people are good on them, some people are bad on them, try some and see what you think.’
Revu: ‘Then it’s less attractive.’
Lily: ‘Yeah.’
Revu: 'It's the normal way.'
Lily: 'Seems pretty obvious to me.'

De eerste quote heeft News of the World weggelaten. Expres, lijkt me, zodat ze haar met de volgende quote out of context door de modder konden sleuren. Heel slim zijn de uitspraken van Lily Allen ook niet, omdat ze wel letterlijk zegt dat ouders tegen hun kinderen moeten vertellen: 'try some and see what you think'. Omdat ze dat verstandiger vindt dan drugs 'bad' vinden. Dan is bij Lily Allen al snel een rel geboren. Helemaal als News of the World er deze ranzige draai aan geeft.

En tot slot de 18 beste concerten van 2008

2008-12-26T06:45:00.000-08:00

Wat betreft PekSounds zit muziekjaar 2008 er nu echt op. Vanaf Derde Kerstdag zit ondergetekende met lief&fam een week aan de Westkust van Ierland, dus het enige concert dat hier nog bij zou kunnen komen is de 78e reünieshow van The Drunken Lagerlads in de Kilkenny Forever Bar te Ballaghaline. Het is dus tijd voor de 17 beste concerten van 2008:

1 Fleet Foxes – Paradiso bovenzaal, Amsterdam
Op 30 mei hebben zo’n honderd mensen in de gaten dat hier haast evangelische meerstemmige folkpopliedjes te horen zijn die op dat moment en de rest van het jaar kippenvel gaan bezorgen.

2 Elbow – Tivoli, Utrecht
Paradiso was indrukwekkend, Lowlands euforisch (met vlaggetjes bij One Day Like This) maar Tivoli is overweldigend.

3 André Manuel – Vijfpoort, Terschelling (Oerol)
Een broeierige venijnige show in een vol café dat een half uur na de show nog uit volle borst nazingt.

4 Yeasayer – Haldern Pop, Haldern
Elke seconde moet. Dansbaarder dan verwacht, maar divers tot en met Afrika.

5 Jens Lekman – Paradiso, Amsterdam
Wat een repertoire heeft deze charmante Zweed al opgebouwd. Kitch op ‘t randje werkt bij Jens.

6 The Last Shadow Puppets – Paradiso, Amsterdam
Een zestienkoppig strijkerorkest, covers van Leonard Cohen en The Beatles maar vooral twee Engelse jochies in leren jackies die een Lennon & McCartney-achtige match vormen.

7 Franz Ferdinand – Lowlands, Biddinghuizen & Watt, Rotterdam
Rillingen tijdens Franz op Lowlands. Serieus. Omdat dat kleine bandje van vier mensen zelfs de achterste rijen van de Alphatent in beweging zet. De nieuwe plaat is geweldig en live een grote aanvulling. In de Watt ging het totale tempo wat omlaag zodat kersvers werk beter tot z’n recht komt.

8 Duffy – Pigalle, London
Eind januari in een kleine Londonse nachtclub aan Picadilly Circus stond daar de belofte van 2008 in zwarte galajurk.

9 Benjamin Herman – Bimhuis, Amsterdam
Zelfs mensen die jazz maar zozo vinden moeten Hypochristmastreefuzz kopen en zo’n opstandig snerend concert meemaken als Benjamin Herman gaf in het Bimhuis.

10 Sigur Rós – Lowlands, Biddinghuizen
Dromen zijn bedrog, sprookjes niet. Met wandelend orkestje en confettiregen.

11 Okkervil River – Haldern Pop, Haldern
Eindelijk in ‘t echt gezien en die sterke livereputatie klopt. Geen bandlid heeft dit jaar zoveel plezier gehad op ’t podium als die drummer.

12 The Cribs – DeBeschaving, Utrecht
Omdat Johnny Marr meedeed en Vincent Lemmen (Gem) naast Pete Doherty stond te kijken vanaf het podium en ik de pit niet kon weerstaan.

13 C-Mon & Kypski – Tivoli, Utrecht
Circus indeed. Pete Philly wordt zelfs doormidden gezaagd.

14 Editors – Haldern Pop, Haldern
De set geperfectioneerd.

15 Los Campesinos – Paradiso bovenzaal, Amsterdam
Belle & Sebastian on speed is toch wel fascinerend.

16 Voicst – Bevrijdingsfestival, Utrecht
Vier keer gezien dit jaar, maar op het Bevrijdingsfestival was daar De Rubberboot boven onze hoofden. Met zanger/gitarist Tjeerd Bomhof erin.

17 Roosbeef – Ekko, Utrecht
Had het nichtje van Andre Manuel kunnen zijn. Droogkomische teksten en humor, slepende klanken, zanglijntjes op het randje. Indrukwekkend.

18 Get Well Soon – Ekko, Utrecht
Duits theatraal bandje met een vol geluid en die o-zo fijne uitschieter If This Hat Is Missing I've Gone Hunting.

En dan te bedenken dat 2009 alweer veelbelovend is. Niet alleen de nieuwe Franz Ferdinand is een aanwinst, ook Antony & The Johnsons, De Staat, Alela Diane en White Lies zullen het jaar geslaagd inwijden.

Aangezien ik dus de rest van dit jaar in het buitenland zit, is dit ook het moment om iedereen een gelukkig, gezond en voor wie het wil gezegend 2009 te wensen. Hopelijk staat onze oude vriend De Recessie de vooruitgang niet in de weg en worden de komende 365 dagen op de beste manier ingekleurd. Ik heb er eigenlijk wel vertrouwen in. Lieve lezers, merci beaucoup et au r’voir.

De 10 beste films van 2008

2008-12-24T12:18:00.000-08:00

Nog twee lijstjes te gaan voordat dit blog u een gezegend 2009 wenst. Allereerst traditiegetrouw de beste films van het jaar. De kunstbijlage van de Volkskrant bracht vandaag het complete filmoverzicht. Daarvan had ik er 36 gezien. Drie per maand dus. En toch staan er nog een paar films op het verlanglijstje waarvan ik me afvraag waarom ik ze nog niet heb bekeken. We hebben het over [REC], Annie Leibovitz: Life Through a Lens, Hellboy II: The Golden Army, Hunger, Keane, The Mist, Oorlogswinter, TBS, Wanted en You The Living. Keane had ik zelfs een weekje geleden gehuurd, maar desondanks niet aan toegekomen. Op basis van de films die ik wel heb gezien volgt de conclusie dat filmjaar 2008 spectaculair begon maar na enkele maanden flink uitdoofde. Dat koude weekend in Brussel waarvan de eerste avond Juno en de tweede avond No Country For Old Man werd bezocht was gezien de onderstaande lijst een hoogtepunt. En daarmee zijn we aanbeland bij de top 10 van 2008

1 Juno
De euforie die ik in februari met u deelde, is nog altijd springlevend. De oneliners, de kleurrijke karakters, het originele verhaal van de tienerzwangerschap, alles. Juno is de nummer één gebleven.

2 Aanrijding in Moscou
Jonge vrachtwagenchauffeur Johnny rijdt tegen de auto van de felle Matty – in scheiding, drie kinderen – aan en wordt al snel verliefd. De midlifecrisisman van Matty vindt dat weinig plezant, maar laat zich vooral afleiden door sms’jes van z’n jonge liefde. In België een grote hit, in Nederland had deze tragikomedie over de aandoenlijke zwaktes van de mens het moeten zijn.

3 The Dark Knight
Deze Batman-blockbuster is een achtbaanrit zonder rem. Niet alleen entertainment, maar ook heel erg van nu. Jeweetwel, terrorisme en zo. Dat The Joker verschillende versies geeft van z’n traumatische jeugd is niet nieuw. Haneke gebruikte het al voor zijn Funny Games (zie 7).

4 No Country For Old Men
De eerste Coen brothers film van het jaar is tevens de beste. De rol van Javier Bardem als Anton Chirurh als verpersoonlijking van het kwaad is een klassieker. Hij is net zo angstaanjagend als droogkomisch. Die wil je niet achter je aan hebben.

5 Into The Wild
Teleurgesteld in de Westerse wereld en boos op z’n verwekkers, geeft Christopher McCandless zijn bezittingen op en trekt zonder iemand in te lichten de wijde wereld in. Het doel: leven in Alaska. McCandless is niet louter sympathiek, hij laat z’n familie inclusief zuslief niets meer horen, maar heeft wel de aanstekelijke On The Road-reislust die de film draagt. En wie hij tegenkomt, wordt geraakt door het lieve jong.

6 There Will Be Blood
Sublieme rol van Daniel Day-Lewis als Daniel Plainview die steeds donkerder, grimmiger en hartelozer wordt. Leeft voor geld en olie, niet voor anderen en, uiteindelijk ook, zichzelf.

7 Funny Games U.S.
Een remake maken van je eigen geslaagde film is zonde: besteed je tijd liever aan iets echt nieuws. Michael Haneke wilde Funny Games geschikter maken voor de Amerikaanse markt. Het hoofdingrediënt van de onbekommerde welgestelden die op een uiterst beklemmende manier worden lastiggevallen door probleemgevallen waar ze gewoonlijk niet naar omkijken, blijft overeind. De afstandsbedieningscène is te vergezocht, maar het blijft een Haneke.

8 Burn After Reading
De andere Coen brothers van dit jaar die wat meer krediet had mogen hebben. Medewerkers van de lokale sportschool worden afpersers en wandelen desnoods de Russische ambassade binnen omdat de vrouwpersoon een extreme make-over wil. Dat en meer absurde verhaallijntjes.

9 Empties
Tsjechische film over een man die geen leraar meer wil zijn maar genoeg sociale contacten overhoudt aan zijn nieuwe baantje: flessen inzamelen bij de supermarkt. Zijn vrouw is minder gecharmeerd van zijn versierderige contacten met de klanten. Maar belandt wel met hem in een luchtballon. Jawel.

10 Happy-Go-Lucky
De vergelijking met Amelie is regelmatig gemaakt, maar waar het onmogelijk is niet verliefd te worden op Audrey Tautou is Happy-Go-Lucky hoofdpesonage Poppy regelmatig bloedirritant. Toch werkt haar mateloze optimisme, al zit het soms wat tegen. Zoals het afgrijselijke moment dat haar fiets wordt gejat. Een wrede wereld, dat is het.

The Band’s Visit, XXY en Vox Populi hebben net pech. De 3 slechtste films van 2008 krijgen hier ook de onverdiende aandacht. Waarbij opgemerkt moet worden dat ik godzijdank The Love Guru en Het Wapen van Geldrop niet heb gezien. Komen ze:

1 Zomerhitte
Een verfilming van een dun boekje waarbij ook nog een paar bladzijden worden overgeslagen, beroerd acteerwerk, dialogen van maximaal 5 woorden per zin, gebrek aan chemie, genant simplistische oplossingen om emoties weer te geven (Waldemar piekeren? Waldemar over strand lopen), een thrillerelementje dat niet werkt, die misplaatste slapstickmomenten aan het eind, wat is Zomerhitte een draaaaama.

2 Wall-E
Gezien in Las Vegas. In de gang naar de bioscoopzaal vraagt een Amerikaan hoe vaak ik hem al eerder heb gezien. En hij kent ook nog iemand die mee heeft gewerkt aan Wall-E. Iets met geluid. Ook de wereldpers is lyrisch over het Pixar-verhaal van dat robotje dat de aarde stukje bij beetje opruimt. En wat zegt het veel over de mensheid, nietwaar? Werkelijk, ik zie liever achtentachtig arthouseflims uit Zuidwest-Mongolie waarin geen flikker gebeurt, dan dat ik dit langdradige spanningloze animatieding nog een keer zie. Want inderdaad, dit voel ik niet.

3 21: Las Vegas
Pokeren moet toch spannend en onderhoudend zijn?

Nog wat 2008-schade inhalen en dan op naar 2009. Op Revolutionary Road kan ik al niet wachten. Als die film net zo briljant is als het boek van Richard Yates roep ik vast: Oscarkandidaat.

Je Mag Ook Niks Meer

2008-12-15T06:01:00.000-08:00

Nog twee nachtjes slapen en de Revu kerstspecial ligt in de winkels. Het Verboden Nummer, omdat het verbod als rode lijn door 2008 loopt. Daarom startte Revu eind vorige week de actie Je Mag Ook Niks Meer. Mee eens? Teken dan hier de petitie. Of word hier lid van de jemagookniksmeer-hyve. Morgen reiken we de petitie uit aan Alexander Pechtold, misschien dat die er wat aan kan doen.

Het pijnlijke interview

2008-12-05T00:09:00.000-08:00

Niet alleen David Brent weet ondragelijke plaatsvervangende schaamte op te roepen. Deze journalist bezorgt de kwebbelkonten van Sigur Ros een onvergetelijk middagje en de luisteraars en kijkers ook. Dank Atze voor de tip.

Kay van de Linde in Utopia

2008-12-03T02:23:00.000-08:00

Over de uitgelekte opnamen van ex-ToN spindoctor Kay van de Linde uit de collegezaal zegt docent politicologie Philip van Praag van de UvA vandaag in de Volkskrant.: ‘Deze kwestie zegt ook veel over de media. Het was geen interview met Van de Linde, dat zouden journalisten moeten begrijpen.’ Een niet bijster intelligente uitspraak van een politicoloog. Alsof je uitspraken pas geldig zijn wanneer je ze in een interview doet. Een situatie waarin iemand als Van de Linde heus wel op z’n hoede is. Rob Oudkerk wist ook niet dat zijn ‘kutmarokkanen’-uitspraak opgenomen werd, maar op deze manier kwam wel zijn onverbloemde mening naar buiten. Van Praag zegt ook ‘Van de Linde benadrukte steeds dat hij ervan overtuigd was dat het met Verdonk zou lukken en dat hij volledig achter haar stond’ en dat geloven we ook graag, maar hij moet ook beseffen dat quotes als ‘één persoon, geen partij, geen inhoud, geen echte standpunten, helemaal niets. En Nederland zegt: daar ben ik bereid om mijn stem aan te geven.’ en ‘het is tot nu toe gebakken lucht,’ boekdelen spreken.

Van Praag reageert net zo naïef als Kay van de Linde zich gedroeg in de collegezaal. Natuurlijk zou dit een veilige omgeving moeten zijn. Een plek waarin geen politieke spelletjes gespeeld hoeven worden, maar een inkijkje in de echte politieke wereld gegeven kan worden. In dat opzicht is het te prijzen dat Van de Linde zulke krachtige compromitterende oneliners durfde rond te strooien. Toch waande hij zich in Utopia. In een tijd waarin informatie wordt vergaard met verborgen camera’s, per ongeluk openstaande microfoons maar vooral film- en geluidsopnames op mobiele telefoons, had hij rekening moeten houden met die ene rotte appel in de collegezaal. Bijna elke Nederlander beschikt over opnameapparatuur en ook in zo’n intelligente omgeving wist een student daar misbruik van te maken. In eerste instantie om er wat geld aan te verdienen, maar later mochten de geluidsopnames gratis weg. Drie studiegenoten noemden die actie gisteren in dezelfde Volkskrant ‘lafhartig’ en ‘schaamteloos’. Terecht, want zo’n onethische actie moet veroordeeld worden. Docent Philip van Praag zou ook moeten beseffen dat deze persoon zijn opleiding en universiteit geschaad heeft, niet de grote boze media die hij ‘tendentieuze, kwaadaardige kwalificaties’ toedicht. Terwijl juist hij als politicoloog moet begrijpen dat de quotes van Rita Verdonk’s vertrouwenspersoon uiterst nieuwswaardig zijn, of ze nou binnen komen via een afvallige student of dat interview waar Van Praag zo van houdt. Waarschijnlijk heeft ook deze ervaren docent nog het één en ander te leren.

Ronald Koeman in de Revu

2008-11-26T10:30:00.001-08:00

Vanaf vandaag in de winkel: de Revu met het resultaat van twee uur lang praten met Ronald Koeman. M'n jeugdheld. In 1988 - ik was acht - werd ik dankzij hem PSV- en voetbalfan. Iemand die met zijn kanonschot Duitse ribben kon verwonden moest ik wel in m'n hart sluiten. En hij had ook nog dezelfde blonde kop als ik. Meer dan twintig jaar later zit je dan tegenover hem voor een gesprek in een kantoor in Toren G van het World Trade Center. Het ging ook nog even over Louis van Gaal. Dat leverde het volgende berichtje op voor Revu.nl

Als het aan Ronald Koeman ligt komt het tussen hem en Louis van Gaal nooit meer goed. Dat zegt hij deze week in Revu. In 2004 ontstond bij Ajax een breuk tussen Koeman en Van Gaal na een interne machtsstrijd, terwijl Koeman in 1998 nog als assistent-coach op de bank zat onder Van Gaal bij Barcelona. Koeman: ‘Het contact is nul. Dat hoeft niet meer goed te komen. Het ligt aan twee partijen. Ik ben niet haatdragend, maar op een gegeven moment ben je er klaar mee. Ik mis het niet, er zijn zoveel andere gezellige mensen.'

In zijn tijd als trainer bij PSV gaf Koeman nog voor de camera’s een hand aan AZ-coach Van Gaal, ook al had die plechtigheid binnen al plaatsgevonden. Koeman hierover: 'Dat deed Van Gaal. Als ik hem binnen een hand geef, hoef ik dat buiten niet meer te doen. Hij koos ervoor vanwege de publiciteit. Hij gaf Jan Wouters een hand en ik stond ernaast. Hij zei: 'Dan geef ik jou ook een hand, anders denken ze weer dat ik jou expres oversla.''

Dat. En veel meer.

Animatievideoclips: De Grote Uitslag

2008-11-25T01:28:00.000-08:00

De verkiezing voor de beste animatievideoclip is gesloten. In de stemming werden vooral heel veel verschillende clips genoemd, van een moderne klassieker van Justice tot de twijfelachtige 'klassieker' Lief Klein Konijntje. Uiteindelijk werden slechts enkele videoclips beloond met meerdere stemmen. Het zorgt voor de volgende conclusie.

De enige echte animatievideoclipklassieker is deze:

Gefeliciteerd Jackie, je hebt onze jeugd buitenproportioneel verrijkt. En de beste animatievideoclip ooit? Het was een gedeelde overwinning, dus we zetten ze allebei hieronder neer: Gnarls Barkley en Blur.

Dat was 'm weer, de animatievideoclipverkiezing. Over de uitslag kan worden gecorrespondeerd, de telling moet zwaar worden bekritiseerd en Clips Die Eigenlijk Hadden Moeten Winnen kunnen aangedragen worden. Tot een volgend keer.

SONG VAN HET JAAR 2008

2008-11-24T05:52:00.000-08:00

Terwijl het echte leven gestaag doordendert, is het weer tijd voor een muzieklijstje. Hoe origineel. De reden? De jaarlijkse Song van het Jaar-lijst van de 3VOOR12-collega's. Een preselectie is traditigetrouw gemaakt en jij, liefhebber, mag er vijf selecteren. Ook traditiegetrouw: een aantal van m'n persoonlijke favorieten staan er niet tussen. Maar dit is het gelukkige vijftal:

Elbow - One Day Like This
Fleet Foxes - White Winter Hymnal
Glasvegas - Daddy's Gone
Santogold - L.E.S. Artistes
Yeasayer - 2080

Prachtige nummers, stuk voor stuk, maar het samenstellen is wel eens moeilijker geweest. Waarschijnlijk is 2008 een beter album- dan singlejaar. Het vizier is ondertussen alweer op 2009 gericht, waarvan de eerste releases binnendruppelen. De Nederlandse band De Staat heeft een sterk debuut afgeleverd dat heerlijk aanschurkt tegen Queens of the Stone Age, Vlaamse pop en Tom Waits. Van hetzelfde Excelsior-label komt het eveneens geslaagde debuut van Roosbeef die het - heel slim - geheel Nederlandstalig heeft gehouden. Heerlijk droog. Ander goed nieuws is dat Loney, Dear op 27 januari met een plaat komt: Dear John. Maar goed, nu nog even 2008 uitrollen.

Dankje Marco Frank Ferdinand Woesthoff, je rockte ons

2008-11-20T02:56:00.000-08:00

En collega Eric en ik waren slechts zijn humble dj's.

Sigur & Rós & Belle & Sebastian

2008-11-17T08:11:00.000-08:00

Gisteravond ging het nog over dat ene legendarische concert van Sigur Rós in de Melkweg op Crossing Border 2000. Terwijl goede vriend Antwan en ik wegdroomden bij de klanken van voornamelijk Ágætis Byrjun speelde tegelijkertijd Coldplay in de grote zaal. Daarom was het redelijk rustig bij de IJslanders en zat iedereen gevangen in een sprookjeswereld. Vanavond zal het wat drukker zijn in de uitverkochte Heineken Music Hall.

Vanmiddag kwam opeens een ander concert voorbij die ik in datzelfde legendarische hoekje heb ingedeeld. Uit een oude opruimdoos kwam de kreukelige setlist van Belle & Sebastian op Motel Mozaïque in 2002 naar boven drijven. Die gaf het bewijs dat niet alleen de combinatie van de prachtige voordracht van de band en de eerbiedige aandacht van het publiek het zo bijzonder had gemaakt. Want wat kwam daar ook alweer voorbij? Zo hebben ze het zelf zo opgeschreven:

Fuck This Shit (instrumental)
Dirty Dream #2
The Magic Of A Kind Word
Waking Up To Us
Mayfly
Wandering Alone
Don’t Leave The Light On Baby
Seeing Other People
I Could Be Dreaming (or Wandering Days)

The State I Am In
The Boy With The Arab Strap
Slow Graffiti
Is It Wicked Not To Care
Century of Fakers
Me And The Major
The Wrong Girl
There’s Too Much Love
Legal Man

De niet-Belle & Sebastian adept kan er waarschijnlijk weinig mee. De medeverslaafde weet genoeg. Legendarisch indeed.

Perfect Sunday Morning 2008

2008-11-15T04:03:00.001-08:00

Voor Het Zesde Vlak heb ik de compilatie Perfect Sunday Morning gemaakt. Die verzamelaar met o.a. Coeur de Pirate, My Morning Jacket, Vincent Delerm, Fleet Foxes, Candie Payne en Beck is via deze plek te downloaden. De omschrijving:

"De zondagochtend zal nooit meer hetzelfde zijn dankzij deze nieuwe compilatie. Ook al komt alles uit het huidige jaar, eigenlijk had het net zo goed uit, laten we zeggen, 2004 kunnen komen. Of 1997. Of veel verder weg. Jawel, we hebben het over die goede oude tijdloosheid. Met nostalgische indie, Franse zuchtklanken, sixtieslievende zangeressen en singer/songwriter-pracht. Dat in slechts 38 minuten. Het best beluisterbaar met een grote mok versgebrande koffie en met rust. Vooral veel rust".

Genieten dan maar.

Meer geanimeer

2008-11-13T06:59:00.001-08:00

De animatievideoclipverkiezing heeft al een hoop oude en moderne klassiekers opgeleverd, maar blijf vooral stemmen op je favoriete clip in de comments van de post hieronder. Om nog een keer te laten zien dat Nederland echt wel meedoet op het animatiefront, graag uw aandacht voor deze nationale productie:

Animatievideoclips: De Grote Verkiezing

2008-11-12T07:19:00.000-08:00

Racoon maakte hun ‘duurste clip ooit’ met Clean Again maar wat waren die beelden traag, wat was het verhaal onduidelijk en de tekeningen weinig bijzonder. Zonde, want dit was eindelijk weer een Racoonliedje dat wél gehoord moest worden. Kan zoiets wel in Nederland? Makkelijk, want a balladeer is met Superman Can’t Move His Legs vlot, verrassend en (helemaal als de paardebloempluis wegwaait) grappig. Een videoclip met een geslaagde animatie blijft altijd hangen. De eerste die ik in m’n leven zag was volgens mij deze. Dat maakte een diepe indruk op m'n jeugdige brein. Maar wat is nou eigenlijk de enige echte klassieker? Deze? En wat is de beste? Deze misschien? Hoog tijd voor de grote animatievideoverkiezing. Laat in de comments je keuze achter:

1) Wat is de beste animatievideoclip ooit?
2) Wat is de enige echte animatievideoclip-klassieker?

Alles mag. Tekeningen, klei, schuim, ijzerdraad, hologrammen of welke trucage dan ook. Stem en vertel het je vrienden en de vrienden van je vrienden. En geniet tijdens het nadenken maar van deze:

De nieuwe Messias dan maar?

2008-11-12T02:30:00.000-08:00

Hommeles bij PSV, maken we dat ook weer eens mee. Vorig jaar was er natuurlijk al een conflict tussen algemeen directeur Jan Reker en het kamp van spelersmakelaar Vlado Lemic (Valckx, Gomes, Visser) en was er het nodige gemok van Aissati en Affelay, maar nu worden de pijlen gericht op coach Huub Stevens. In het interview dat ik vorige week met Ronald Koeman had kwam een manco aan de orde. Koeman wees erop dat niemand van de PSV-staf Spaans spreekt, waardoor de communicatie met Zuid-Amerikaanse spelers stroef verloopt. De uitval van Stevens tegen de Ecuadoriaan Edison Mendez is daar een direct gevolg van. Het schijnt dat je er na zo’n woedeaanval tegen een Zuid-Amerikaan een vijand voor het leven bij hebt, aldus iemand ergens in een krant.

En als de nood het hoogst is komt de nieuwe redder in beeld. De persoon waarvan ik al enkele jaren heilig overtuigd ben: dit gaat de belangrijkste coach van Nederland in de toekomst worden. Philip Cocu. In het veld was hij al het verlengstuk van de trainer – in z’n laatste jaar bij Psv werkte hij al nauw samen met Koeman – en nu laat hij in een stage zijn kennis los op het A1 van Psv. Cocu is deze week gevraagd door Psv om nauwer bij het eerste elftal betrokken te zijn. In De Telegraaf zegt hij “Zelf spreek ik natuurlijk Spaans en ze weten dat ze me om hulp kunnen vragen als er zoiets speelt. Dat is tot op heden niet het geval geweest. Mijn contact met Huub Stevens is goed. Hij heeft een schat aan ervaring en ik kan veel van hem leren. Als ik iets voor hem kan doen, doe ik dat graag.”

Als Cocu weer tussen de spelers en Stevens in gaat staan, komen de Eindhovenaren weer in een opwaartse spiraal terecht. Cocu is de analytische bliksemafleider, de arm over de schouder, het baken dat de groep nog van pasgeleden kent. Die in zijn tijd van Barcelona die ene belangrijke taal heeft geleerd. Cocu is het medicijn. Dat moet.

In de categorie: de waarheid

2008-11-09T09:06:00.001-08:00

Al te vinden op meerdere blogs, maar zo'n convenient truth moet natuurlijk overal te zien zijn.

Hardoplachmoment

2008-11-07T00:48:00.000-08:00

Nou had ik wel eens eerder een dichtbundel gehaald, maar de laatste – Schuim van Alfred Schaffer – was toch alweer twee jaar geleden. Echt vaak opengeslagen heb ik hem niet, al vinden de recensenten achterop hem koel, observerend en laten we de ‘borrelende emotionaliteit’ niet vergeten. Eergisteren, een vrije dag na de US verkiezingen tot kwart voor zes ’s nachts te hebben bekeken, stond ik weer bij de poëzieafdeling en ik vond het boek dat ik zocht. Ondertussen ben ik al bij pagina 182 en de bundel is geweldig omdat er deze gedichten instaan:

OPGEBAARDE FREEK DE JONGE

nee
geen
trein
zo
zag hij
er
altijd
al
uit

JE KUNT BETER EERLIJK ZIJN

kut
een dochter

Geschreven door de snel populair geworden Nico Dijkshoorn onder z’n pseudoniem P. Kouwes. Dijkshoorn was altijd al het lichtpuntje van de maandagochtend door z’n grappige, licht absurdistische Volkskrant-sportcolumn. Het ging er vooral over aan welke sporter of trainer hij zich ergerde. En het was altijd lachen. Nu is Dijkshoorn ondertussen ook dichter bij De Wereld Draait Door geworden, waar hij ter plekke een paar grappen, eh, gedichten oppent. Dan zie je hoe makkelijk ’t hem afgaat, hij hoeft alleen maar in zijn verdraaide brein te kijken. Revu-collega Willem heeft hem geïnterviewd, het staat er deze week in. Voor het interview was hij ook die bundel Daar Schrik Je Toch Van aan het lezen om constant hard in de lach te schieten. ‘Ik heb telkens de neiging om ze hardop voor te lezen,’ aldus m’n collega. Speciaal voor de Revu schreef Dijkshoorn een gedicht, dat ook in het net zo hilarische interview staat.

DAT WAREN ZE BIJ REVU HELEMAAL NIET GEWEND

hij deed
het
interview
zonder
coke
en
met zijn
kleren
aan

Pek Pers Prijs #547618

2008-11-06T02:20:00.001-08:00

Het zal een Control-C/Control-V momentje zijn geweest, want daar sta ik weer tussen de genomineerden voor de Pop Media Prijs (voorheen Pop Pers Prijs). Mijn voorspelling is dat de prijs dit jaar wordt gewonnen door Job de Wit. Zijn dit jaar verschenen boek RoXY en de Houserevolutie kreeg veel lovende kritieken en uit zijn werk voor media als Revu en De Pers spreekt grote deskundigheid. Mijn eigen stem gaat naar de talentvolle Atze de Vrieze van 3VOOR12, natuurlijk ook omdat het zo zielig is dat hij Atze de Vries wordt genoemd. Waar heeft hij dit aan verdiend? Een jonger iemand zou die prijs eindelijk eens moeten krijgen. Het zou een Booker Prize-achtige verrassing opleveren. Dat is toch een stuk interessanter?!

And the winner is..

2008-11-04T08:12:00.000-08:00

Het staat toch echt op de kalender in dikgedrukte zwarte letters: 4 november. Eindelijk is het dan zo ver: de strijd waar we met z’n allen al zolang naar toeleven. Een gevecht waar miljoenen ogen op gericht zullen zijn. Waarmee geschiedenis wordt geschreven, omdat een zege de toekomst definitief zal veranderen. De uitkomst zal veel mensen beroeren, of het nou de aanhangers van de winnende of verliezende partij betreft. Dat alles wordt bepaald in een minieme tijdsspanne. Ik zet mijn geld gewoon op de beste kandidaat. Iemand waar ik altijd al een zwak voor heb gehad. Geniet hieronder nog even van zijn laatste wapenfeit. Een goede avond en nacht alvast, hier zal het licht (en de tv) nog tot de nachtelijke uurtjes aan blijven.

OSOLO

2008-11-03T12:14:00.000-08:00

Nu al weer spijt van m’n jaarlijstje. De nieuwe Solo had er gewoon in gemoeten. Hoe kon ik 'm ook overslaan. Wederom zijn louter prachtliedjes op een rij gezet, tien in totaal. Vandaag stonden ze weer de hele dag op. Er zitten een paar vintage Solo-nummers tussen maar er worden ook een paar stappen in een nieuwe richting gezet. Zoals uitschieter Lost Weekend, die zich nu al in de top van de beste liedjes van 2008 heeft genesteld. Daarin worden fluwelen arrangementen losgelaten terwijl Flamman als een engeltje het nummer naar een heerlijk bombastisch slot zingt. Ook nouveau: het uptempo Love Always Hopes dat hier beluisterd kan beluisteren. Een prima besteding van de dag, kan ik je vertellen. De rest is vanaf 14 november te horen als Before We Part in de schappen staat. Dan kan weggedroomd worden bij de Satie-klanken van Drunken Bed, het welkome tranengetrek van Save Me en veel meer schoonheid, melancholie en oorgestreel. Je zou er bijna de kerstdagen ongeschonden mee door kunnen komen.

No more Heroes

2008-11-02T07:21:00.001-08:00

Het zal ongetwijfeld aan mij liggen dat het kijken van het tweede Heroes-seizoen als guilty pleasure aanvoelde. De serie over mensen met speciale krachten die de wereld moeten redden omdat andere mensen boze dingen met hun speciale krachten doen, is niet echt diepgaand. De karakters zijn niet van vlees en bloed, in elke dialoog zit wel een cliché en het tijdreizen van de Japanner Hiro Nakamura klopt voor geen meter zoals bijna alle series/films verkeerd omgaan met tijdreizen. Dat Japense is tegelijkertijd de minst interessante verhaallijn, net als in Lost de Oosterse verhaallijn het minste is. Het zal wel voor een grotere dvd-verkoop zorgen in Azië, anders hadden ze gewoon alles in de United States laten afspelen.

En toch. Het blijft een genot om die afleveringen er doorheen te jagen. Zelfs al is het seizoen door de schrijversstaking slechts 11 afleveringen lang. Het debuutseizoen had er nog 22. Nu lijkt het tweede seizoen vooral een grote cliffhanger voor het derde seizoen. De echte climax waarin alle supermensen samenkomen om ons onschuldige burgers nog een toekomst op aard te bieden ontbreekt. Een schande natuurlijk. Maar kijk naar één aflevering en je wil er meteen nog één. Heroes is een lichtvoetige pageturner op tv. Als het een boek was geweest, wat het er zoéén met hoofdstukjes van maximaal vier pagina’s die telkens eindigen met een mini-cliffhanger. Een werkje dat je er snel even doorheen kan jassen. Geen verrijking, maar wel ontspanning. Als seizoen drie verschijnt, wandel ik hoogstwaarschijnlijk weer naar de winkel.

Een andere serie heeft veel meer voldoening opgeleverd. Na slechts een enkele aflevering. Na slechts de openingsscène. Roosmarijn had al gewaarschuwd dat deze nogal briljant is. Niets is minder waar, want na het begin van The Wire seizoen 5 zit je hardop te lachen op de bank. Hij is legendarisch. Revu-collega Leon was ook gewaarschuwd dat er iets heel goeds aan zat te komen. Hij begon er vrijdagavond aan en dat beviel getuige z’n sms’je: ‘hahahaha’. Nog negen afleveringen te gaan en dan zit na The Sopranos en Six Feet Under ook deze kwaliteitsserie erop.

Het definitieve eindejaarslijstje 2008

2008-10-31T03:10:00.000-07:00

Waarom uitstellen tot maandag wat vandaag ook kan. De definitieve eindlijst van 2008 staat vast, er is niets meer aan te veranderen. Ook al doe ik de albums van o.a. Coeur de Pirate (m’n nummer 11), Beck, Solo, Oasis, GEM, Get Well Soon, TV on the Radio en The Last Shadow Puppets ernstig tekort. Dat is m’n bubbling under-lijst, wat weer aangeeft hoezeer we zijn verwend dit muziekjaar. Maar laat de trommels roffelen en de bazuinen schallen want hier is de ultieme top 10 van 2008. Louter parels. Snel neerzetten voordat er toch weer wordt geswitcht.

1. Elbow – The Seldom Seen Kid
2. Fleet Foxes – Fleet Foxes
3. My Morning Jacket – Evil Urges
4. Duffy – Rockferry
5. Vampire Weekend – Vampire Weekend
6. Voicst – A Tale of Two Devils
7. Conor Oberst – Conor Oberst
8. Friska Viljor – Tour de Hearts
9. Friendly Fires – Friendly Fires
10. Ron Sexsmith – Exit Strategy of the Soul

Dat zit er ook weer op. Kan ik me vast druk maken over de Top 10 films van 2008 die over twee maanden moet worden opgesteld.

Eindejaarslijst, want oktober

2008-10-30T08:04:00.001-07:00

Dat het einde van het jaar eraan zit te komen, merk ik omdat links en rechts al gesproken wordt over de Kerst- en nieuwjaarsplannen. Dat terwijl we oktober nog niet eens achter ons hebben gelaten. Toch blijft het altijd schrikken om het OOR-mailtje te ontvangen met het verzoek het eindejaarslijstje in te leveren. Deadline: 3 november. Maandag dus. In december komt toch bijna niets uit (en dat telt weer mee voor 2009 want jawel, daar is een systeem voor bedacht) en de novemberreleases zijn ook al ruimschoots binnengedruppeld. Echt tijd om die te laten zakken is er niet, want de top 10 moet in elkaar worden gedraaid. Altijd handig om dit te relativeren: wat je nu op 7 hebt staan kan een week later wel in je top 3 belanden. Het is en blijft een momentopname. Tegelijkertijd neem je het zo heerlijk serieus omdat het natuurlijk om die verslavende eerste levensbehoefte muziek gaat en het lijstjesfetisjisme immer hoogtij viert. Hoog zullen in ieder geval eindigen: Elbow, Fleet Foxes, My Morning Jacket, Duffy en Vampire Weekend. Eigenlijk hoort Glasvegas er ook bij, maar dat is verboden omdat die nog niet in Nederland is verschenen (ja, ook daar is een systeem voor). Het zal dit weekend een grote breinbreker worden. Welke platen kunnen in 2008 niet gemist worden?

Update your bookmarks

2008-10-29T10:00:00.000-07:00

Leuk inventief filmpje? Meer van dat en vooral ook veel stijlvolle foto's op de site waar ik een paar keer per week kom: Het Zesde Vlak. Waar de bezoeker flink wat oehs en ahs kan deponeren, want eigenaar Wilbert laat de posts elkaar in moordtempo opvolgen. Schijnt goed te zijn voor je blog, regulier updaten. En houd ook die muziekverzamelaars van de Perfect-serie in de gaten. Zoals die indrukwekkende van St. Paul bijvoorbeeld: Perfect Kippenvel. Waar een pijnlijk mooi fluisterliedje opstaat van Sibylle Baier, een dame die in jaren 1970-1973 een aantal uiterst persoonlijke nummers opnam, die pas in 2006 zijn verschenen omdat haar zoon ze vond. Die meende - terecht - dat ze uitgebracht moesten worden. Maar goed. Het Zesde Vlak dus.

Palin continues

2008-10-28T09:15:00.000-07:00

Eigenlijk zou het niet moeten verbazen dat een domme Amerikaan het ver kan schoppen in de politiek. George W. Bush heeft namelijk acht jaar als Amerikaanse president mogen vertellen wat Dick Cheney hem influisterde. Maar toch is het verbazingwekkend dat Sarah Palin het tot running mate van Joch McCain heeft weten te schoppen. Had ze voor haar uitverkiezing een kleine kennistest moeten doen (met hoogdravende opdrachten als ‘noem drie krantentitels’), dan was ze meteen door de mand gevallen. Ondertussen rebelleert de diva (wat ze volgens McCain’s campagneteam is) tegen haar 72-jarige overste. Slechts een kwestie van tijd voordat Sarah Palin weer terugroetsjt naar Alaska om uit het collectieve geheugen te verdwijnen. Dacht ik. Want Palin ziet een mogelijk partijleiderschap wel zitten en heeft zelfs fans die dat aanmoedigen. Het zou dus niet moeten verbazen, ook al is het bovenstaande filmpje heel erg waar. We zijn nog niet van de wandelende karikatuur af dus. Maar ze had die 150.000 dollar kledinggeld beter voor haar toekomstige campagne kunnen gebruiken.

Reanimatie

2008-10-27T16:17:00.000-07:00

Dit blog heeft wel heel lang stilgelegen, maar wat is er sinds 1 augustus nou eigenlijk aan belangrijks gebeurd? Helemaal niets. Ik ben teruggekomen uit Duitsland (dus toch!) en er ondertussen al twee keer weer geweest (via Berlijn). Andere hoogtepunten weet ik niet te noemen.

Nou ja.

Misschien dat de wereld kennis heeft mogen maken met de intellectuele strateeg Sarah Palin en – nog belangrijker – Palin’s imitator bij Saturday Night Live die waarschijnlijk iets goedkopere jasjes draagt. Of dat tientallen moordplannen tegen Barack Obama zijn geschapen en sommige reeds voorkomen. Dat Psv sinds kort reden is voor kopzorgen na een desastreuze seizoensstart. Dat The Last Shadow Puppets een van de beste optredens van het jaar hebben gegeven inclusief 16-koppig orkest. Dat ik zelf best uiteenlopende Revu-interviews heb gedaan met o.a. Bas Heijne, Yolanthe Cabau van Kasbergen, Keane, Roeland Fernhout, Ronald Giphart, de immer non-communicatieve Mike Skinner (The Streets) en Sophie Hilbrand (de laatste a.s. woensdag in de winkel, lees dat!). Dat het Eerste Hulp Bij Plaatopnamen-blog het eerste levenslicht heeft gezien. Dat Thijs Römer’s regisseurscarrière waarschijnlijk net zo snel zal ophouden als die is begonnen. Dat we bij Gouda niet meer als eerste denken aan kaas. Dat PVDA’ers ook lelijke dingen durven te zeggen over kleine Marokkaanse ondernemertjes. Oh, en dat de wereld in een levensgrote financiële crisis is beland waardoor we bij IJsland niet meer als eerste denken aan Björk, Sigur Rós, geisers en kou, we in de lach schieten als we een Feyenoordspeler zien met Fortis op z’n shirt, dat mensen uit de bankwereld tijdens feestjes opeens wel oprecht interessant gevonden worden en dat die zorgvuldig uitgekozen beleggingshypotheek toch niet zo’n goed idee was.

Verder heeft de wereld best wel stilgestaan. Misschien dat het vanaf nu allemaal weer in een stroomversnelling komt. Zo ja, dan is het hier te lezen. Welkom terug.

Duitsland, here we come

2008-08-01T09:40:00.000-07:00

Een hele week vakantie. Later dit jaar komen meer van die periodes, maar nu is het voor het eerst zeven dagen raak. De exotische locatie is ook al uitgekozen: Duitsland. Het traditionele bezoek aan het Haldern festival (met bijzonder sterke line-up) wordt dit jaar vooraf gegaan door een verblijf in het bejaardennatuurgebied Saar-Hunsrück. Wandelen wordt dat. En Luxemburg bezoeken. De cd-map is al bijna gevuld, met als gelukje dat de promo’s van de nieuwe Cold War Kids en Calexico net op de deurmat zijn gevallen. Die moeten mee. Net als de huidige verslavingen Friendly Fires, The Spinto Band en Conor Oberst. Dat als je over een paar maanden die platen opzet, je meteen weer moet denken aan wijnproeverijen langs de Moezel. Wat wil een mens nog meer.

Natuurlijk is zo’n week veel te kort. Het kost altijd minstens een paar dagen om het dagelijkse (werk)leven uit je hoofd te zetten. Dat juist in die week ook een interview met Noel Gallagher mogelijk was, moet ook maar verdrongen worden. Die heb ik nu met pijn in m’n hart aan een collega overgedragen. Het is maar goed ook, want de laatste tijd was het flink doorpakken met de Revu, zoals we nu heten. De restyling zorgde voor een gezonde dosis nieuwe rubrieken en je uiteraard wil extra je best doen om de lezer te laten zien dat Revu het leukste blad van het land is. Ja, echt. En misschien komen we met met de stijlvollere layout ook een keer van het oude seks & socialisme imago af nog steeds bij sommige mensen leeft. Wie de Revu nieuwe stijl heeft gezien en gelezen, laat maar weten wat je er van vindt, ik ben nogal benieuwd.

Er staat ook soms een fotootje van mezelf in het blad. In de rubriek ‘wat doen wij’. Daar liep ik me van te voren wat druk over te maken, want ik sta gewoonlijk allesbehalve florissant op het beeld. Deze keer is het schijnbaar ook niet gelukt, want vier mensen die me aan het hart gaan hebben hem gerecenseerd: 1) kom je net uit de coffeeshop? 2) kom je net uit bed? 3) je zegt dat je nooit zo goed op foto’s staat, nou, dat klopt 4) kan je niet beter vragen of-ie overnieuw mag. Zoals jullie begrijpen, ik ben hard aan vakantie toe. Het fototoestel is al ingepakt.

De muziekzomer kan beginnen!

2008-06-25T04:40:00.000-07:00

Het was weer een hels wikken en wegen, de samenstelling van de Ultieme Zomer cd 2008 die dit jaar als Perfect Summer door het leven gaat. Een paar voor de hand liggende namen als Weezer, MGMT, Gem en de The Ting Tings zijn toch afgevallen omdat ze niet in het geheel pasten. Dat geheel is wat minder feestelijk dan de afgelopen jaren trouwens, zelfs de subtiele pubrocker Mr Understanding van Pete & The Pirates heeft het niet gered. Omdat dit jaar geen nieuwe Burn The Sunshine is gemaakt zijn de nieuwe souldames er dan wel weer opgezet. Downloaden? Het geheel is hier op Het Zesde Vlak te vinden. Inclusief hoesje. Wie de tracklisting alvast wil weten, het is deze:

1. Lady Linn and her Magnificent Seven – A Love Affair
2. Vampire Weekend – Oxford Comma
3. Friska Viljor – Arpeggio
4. The Last Shadow Puppets – Standing Next To Me
5. Joan As Police Woman – Furious
6. Get Well Soon – If This Hat Is Missing I’ve Gone Hunting
7. My Morning Jacket – Two Halves
8. The Dø – Stay (Just A Little Bit More)
9. The Kills – Tape Song
10. White Rabbits – The Plot
11. Friska Viljor – The Streets Sounds Like
12. Adele – Tired
13. Fleet Foxes – White Winter Hymnal
14. Elbow – Grounds For Divorce
15. Death Cab For Cutie – Your New Twin Sized Bed
16. Voicst – Mixed Words
17. Sigur Rós - Inní Mér Syngur Vitleysingur
18. Duffy – Warwick Avenue

Dat u er maar van mag genieten.

NL op Oerol

2008-06-19T01:36:00.000-07:00

Dachten we tot gistermiddag nog dat de wedstrijd tegen Rusland of Zweden een eitje zou worden, hoe dan ook, blijkt het toch nog wel eens moeilijk te gaan worden. Het aanvallende spel en de vlugge combinaties van de Russen deden soms denken aan.. Nederland. De Zweden stonden met 2-0 achter maar Rusland bleef de aanvallende ploeg. Daar is absoluut de hand van Hiddink in zichtbaar, maar ook een seizoen Dick Advocaat heeft het handjevol Zenit-aanvallers veel goeds gedaan. Wel fijn om te merken dat de Russen flinke kansen kunnen missen, dat was bij de eerste twee Nederlandse wedstrijden niet het geval. Alleen Nederland B sprong soms onzorgvuldig met opgelegde mogelijkheden om tegen Roemenie.

Maar om nou een voorspelling te doen, liever niet, want m’n voorspellende gaven hebben me vlak voor het EK flink in de steek gelaten. Had ik maar niet zo pessimistisch moeten zijn over Nederland of zo optimistisch over, eh, Polen. Hoog tijd om te vluchten dus en wel naar het Oerol festival. Waar het vorig jaar zo’n idyllisch onderkomen was. De voorspellingen van de weerman waren een stuk effectiever dan de mijne, want inderdaad: het regent nu flink. Maar toch. De berichten van het front zijn wederom positief, al zag ik dinsdagavond laat op Oerol TV (Nederland 2, niet kijken, echt niet) twee vrouwen die de vraag “Oerol of Oranje?” kregen. Een vrouw antwoordde verontwaardigd: “Wat is dat nou voor vraag. Oerol natuurlijk.” Ze hadden niet gekeken naar de wedstrijd. Die mensen wil ik dan weer niet tegenkomen. Want ook in dit hippiedom op Terschilling wordt het zaterdagavond gewoon hard juichen voor Oranje.

Leegte, Kampusch, Sigur Rós, Welpjes

2008-06-03T14:27:00.000-07:00

Beloofd, met de hand op het hart: deze plek zal in de toekomst weer een bruisender geheel worden. Misschien niet zo gevuld als in die overenthousiaste beginperiode, maar de wekenlange leegtes die de laatste tijd op dit blog ontstonden moeten voltooid verleden tijd worden. Okee, dan is het niet handig dat ik deze opmerking de komende dagen geen kracht bij kan zetten vanwege een dagenlang verblijf op het Deense SPOT festival, maar daarna volgt beterschap. Toch alvast een paar dingetjes:

* Natuurlijk had een programma als De Gouden Kooi niet mogen bestaan. Geestelijk gestoorden behoren in een professionele instelling te worden behandeld, het is niet de bedoeling dat ze onder tientallen camera’s hun asociale gedrag vertonen of zieke meningen geven. Ze schenen zich wat zorgen te maken over de terugkeer in de maatschappij en dat is terecht. Die mensen gaan veel naar hun hoofd krijgen. Toch kan het misbruiken van mensen voor kijkcijfers nog een stap verder gaan. In Oostenrijk namelijk. Daar heeft Natascha Kampusch onlangs haar eerste talkshow gepresenteerd. Acht jaar van haar leven is ze ontvoerd en misbruikt geweest, tot ze gered werd en haar ontvoerder zelfmoord pleegde. Daarna wilde ze journalist worden. Maar zelfs een mislukte huis-, tuin- en keukenpsycholoog weet dat het niet verstandig is om iemand die zo getraumatiseerd is op televisie los te laten. Het programma werd in vele Oostenrijkse media afgebrand, want Kampusch praatte veel over haarzelf tijdens het interview met Niki Lauda. Ze was onwennig en ongeschikt. Logisch. Vanwege haar journalistieke kracht was ze natuurlijk niet geselecteerd, de makers zagen de kijkcijferrecords al voor zich dankzij dit tot mediafenomeen ‘gepromoveerde’ slachtoffer. Mag ze nu weer (tegen zichzelf) in bescherming worden genomen?

* Iets luchtigers. Namelijk muziek. Al konden de klanken van Sigur Rós in het verleden zeker niet luchtig worden genoemd. Vrijdag hoorde ik de nieuwe plaat met de voorspelbare titel Með suð í eyrum við spilum endalaust voor het eerst en wat opviel was de lengte van vele tracks. De eerste single Gobbledigook (check de video met naakt huppelende mensen in een bos) was al een compact folky liedje (ja, liedje) en op de plaat wordt vaker onder de vier minuten geklokt. Inní mér syngur vitleysingur is een vol, rijk gearrangeerd nummer met kop en staart. Dat was in de beginperiode nog ondenkbaar. Uiteraard is het uitgesponnen werk op de nieuwe plaat van de IJslanders niet afwezig. Het klinkt op het eerste gehoor weer indrukwekkend, maar sommige albums hebben meer luisterbeurten nodig voordat ze zich echt openbaren. Dat geldt ook voor de nieuwe My Morning Jacket: Evil Urges. Ja, die kippenvelamericana uit de beginperiode is hier en daar nog hoorbaar, maar dat geldt ook voor duidelijke invloeden als Bruce Springsteen en Faith No More. In het interview dat ik onlangs met zanger Jim James had zei hij dat de wirwar aan stijlen op de nieuwe plaat na een paar luisterbeurten een geheel werd. En hij heeft nog gelijk ook. Wat een aanrader.

* Needankjewel, ik hoef geen welpjes. Aardig hoor, maar de kassabon is voldoende. Echt!

Festifever

2008-05-23T00:52:00.001-07:00

Het was echt een paar weken geduld hebben, maar vanaf woensdag ligt hij keurig in de winkel: de Revu Festivalspecial. Mét uitklapcover en daar ging flink wat werk inzitten. Bij de Vanity Fair hebben ze elk jaar de belangrijkste Hollywoodsterren op één foto en wij wilden datzelfde bij de Revu doen. Maar dan met muzikanten. En dan begint het regelen. Omdat de muzikanten willen weten met wie ze dan wel op de foto komen. En wat voor kleren ze aankrijgen. En kunnen ze die dag eigenlijk wel? Fijn is het moment dat het hard begint te lopen en toezegging na toezegging binnenkomt. Dus daar staan ze nu gebroederlijk naast elkaar op het podium van de Panama: Brainpower, Lucky Fonz III, Sander Lantinga (3FM-dj), Janne (Room Eleven), Stevie Ann, Maurits (GEM), Felix (Moke), Bart (Racoon), Katelijn (Jeremy’s) en Spike (Di-Rect).

De dag verliep ook nog voorspoedig. De artiesten kwamen aardig op tijd binnen, ook al zat Bart lange tijd in de file op de weg vanuit Zeeland. Alleen Spike was zoek. Die had de avond ervoor een The Kooks-afterparty gehad en ooggetuigen konden vertellen dat hij best ver heen was. Dat hij niet op kinderbedtijd in z’n nest lag. Zijn mobiel nam hij niet op, al ging deze wel over. Spoorloos. Uiteindelijk kwamen we via een omweg te weten bij welke meid hij die nacht in bed was beland om hem vervolgens te sommeren naar de shoot te komen. Met de bekeuring onder z’n ruitenwisser kwam de gitarist aanrijden. Binnengekomen bood hij nog licht trillerig aan elke blonde vrouw z’n excuses aan. Nadat hij was omgekleed liep het gezelschap naar de zaal waar de foto werd genomen. Maar Spike moest nog even terug, pakte een bus haarlak en spoot de helft leeg in z’n kapsel. Daarna was Frans van Zoest (want zo heet-ie: Frans van Zoest) klaar en nu staat hij op de Revu-cover.

Helaas ontbreekt Tjeerd van Voicst wel op de foto, die is gevraagd maar zat helaas in Amerika die dag. Ook geen straf. Maar omdat die Amsterdamse band in ieder geval niet mag ontbreken in een festivalnummer van 2008 heb ik de Pinkpop luistertest met hem gedaan. Samen met Howard Komproe. Op het balkon van Howard Komproe. Als eerste nummer kwam One van Metallica uit de boxen schallen, waarna Komproe verontschuldigend naar beneden schreeuwt: ‘ik ben het niet hoor! Ik heb blanke mensen op bezoek.’ Even later verklaart hij waarom zo weinig donkere mensen op festivals te zien zijn: ‘Zwarte mensen kamperen niet. We gaan niet naar die festivals. We mochten op een gegeven moment in huizen wonen in plaats van in een boom, dus dan gaan we niet meer terug. Kruipend je slaapzak verlaten willen we niet meer.’ Kate Nash vinden ze beiden weinig aan. Schande! Voor straf staat ze achterin de Uitgesproken-rubriek. Nu kan het festivalseizoen écht beginnen.

I like Monday, I like Death Cab For Cutie

2008-04-28T02:37:00.000-07:00

De kans is groot dat een groot gedeelte van Nederland vandaag mokkend naar het werk is gegaan. Want na twee dagen witbier bestellen op het terras, fietsend door de natuur en onderuit wachten tot een voorzichtige bruine tint verschijnt, is het een lange zware tocht naar het stoffige kantoorpand. Alhoewel: vanochtend was het zo leeg op het station, dat veel medelanders waarschijnlijk een weekje vakantie hebben genomen. Helemaal handig met het Koninginnedag- en Hemelvaartgebeuren. Zelf kon ik niet wachten om vanochtend de Revu-redactie binnen te lopen. Want ik wist dat hij er zou liggen, als de post niet staakte vandaag. De nieuwe Death Cab For Cutie. En jawel, bij de tweede envelop was het raak. Narrow Stairs is de naam en de tweede draaibeurt zit er bijna op. Wat een geweldige plaat wederom. Hij is wat steviger en zwaarder dan voorganger Plans, maar wel poppier dan Transatlanticism. Althans, dat vindt de eerste indruk. En die indruk vindt ook dat Narrow Stairs vele malen op repeat moet. Ook al is er concurrentie van Santogold’s debuut en de nieuwe andermaal vrolijkmakende Friska Viljor.

Concurrentie van dEUS is er niet meer. Hun nieuwe had ik anderhalve maand geleden ontvangen vanwege een uur lang spreektijd die ik met Tom Barman kreeg (het resultaat staat deze week in de Revu). Na enkele luisterbeurten werd ik wat minder pessimistisch dan bij aanvang, een paar nummers leken te groeien. En dat The Architect is nogal vet. Maar uiteindelijk kent die plaat zo verdomd weinig uitschieters. De nummers blijven niet genoeg hangen en halen zelden het niveau van het heilige trio Worst Case Scenario, In A Bar Under The Sea en The Ideal Crash. Vantage Point kent zelfs een dieptepunt, namelijk het mislukte anthem Popular Culture. De gastbijdrage van Guy Garvey is prima, maar doet automatisch verlangen naar de nieuwste plaat van zijn Elbow, wat een onwaarschijnlijke uitschieter is. Had ik al gezegd dat 2008 op muzikaal gebied, ondanks dEUS, een nogal goed jaar is? Dat kan zelfs op maandagochtend een uitstekend humeur veroorzaken.

Papiergeld

2008-04-12T02:48:00.000-07:00

Terwijl ik de dagfilms aan het doorkijken was in m'n cultvideotheek waren de twee Engelstalige clerks YouTube-filmpjes aan het kijken waarna ze verbaasde kreten uitsloegen. Nadat ik m'n film had betaald, bleef ik over de balie hangen om mee te kijken, want ze hadden het werk van Derren Brown gevonden. Die is goed in mensen onverwachte handelingen laten uitvoeren tijdens een schijnbaar normaal gesprek. Zo sprak hij iemand op straat aan en liet tijdens het gesprek vallen dat hij de portomonnee en de sleutels van die persoon wilde. Die kreeg hij. Bovenstaand filmpje is net zo bizar. Hij betaalt in New York met papiergeld, door op het moment van betalen 'take it take it, it's fine' te zeggen. Het werkt ook nog. Bij het verlaten van de videotheek vroeg de clerk nog wel lachend of ik echt al had betaald. Jahoor, daar ligt het nog, zei ik terwijl ik op een wit papiertje voor z'n neus wees.

UPDATE: Deze over subliminal advertising is ook te goed.

I'm Not Gonna Teach Your Boyfriend How To Dance With You

2008-03-21T00:40:00.000-07:00

Een sterke single was het al langer, maar de tip (dank) dat ook de videoclip zeer charmant is, klopt helemaal. Dankzij The Black Kids wordt het zeker een Goede Vrijdag.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over die acht-en-halve minuut durende nieuwe single van Death Cab For Cutie: I Will Possess Your Heart. Lovely. Daarnaast heeft Elbow haar beste plaat opgenomen met The Seldom Seen Kid waar deze bij de uitschieters hoort. Ook terug in ons midden: The Notwist. Check vooral Good Lies.

De oude Bassie

2008-03-17T11:26:00.000-07:00

Nou zal ik ongetwijfeld een van de laatste mensen in dit land zijn die dit fragment heeft gezien, maar ik stuitte erop toen ik een kort interview met Jakhals Frank moest voorbereiden. Want hij ging een tijd als evil Bassie door het leven met een overtuigende imitatie en de echte clown Bassie werd daar ongelukkig van. Bij Jensen volgt de ultieme en hilarische confrontatie tussen de twee clowns.

Nederland wordt Engeland en Shantel is de duivel

2008-03-16T11:23:00.000-07:00

Ik was afgelopen donderdag in de hel. Er waren meerdere mensen in diezelfde hel, maar velen zouden het niet omschrijven als Lucifer’s thuisoord. Want terwijl Shantel aan het spelen was, sprong de menigte met opengesperde ogen door Tivoli en gutste het bier over de vloer. Wie Shantel niet kent: deze kleine man beleeft successen met Balkan Beat, de stroming die ook in Nederland grote zalen doet uitverkopen. Nou komt Shantel niet uit een willekeurig Oost-Europees land maar uit Duitsland. Hij omschreef de stroming Balkan Beat tegen Vlaamse krant Het Nieuwsblad als “een huwelijk van anarchie en romantiek.” Wat hij er in Tivoli van maakte met zijn Bucovina Club Orkestar was niets van dat, maar wel een lompe door de basdrum gedreven carnavalshow. Een uur en drie kwartier lang deed de act zijn best om de menigte murw te beuken met simpel muzikaal gehos. En hoe meer alcohol vloeide, hoe meer mensen zich lieten meeslepen, tot de achterste rijen aan toe. De mate waarin het publiek zich als kritiekloos vee opstelde, bleek vooral op het moment dat Shantel de hit Disko Partizane voor de tweede keer in hetzelfde optreden speelde, en de mensen nóg wilder reageerden. Terwijl je hit opnieuw spelen buiten de TV Oranje-scene een doodzonde is. Ik wil Shantel nooit maar dan ook nooit meer zien.

Zonde zo’n avond. Vooral omdat het concertpubliek in Nederland steeds leuker wordt. En jonger. Door sites als MySpace worden bands steeds sneller ontdekt, soms ver voordat de debuutplaat is verschenen. Er hoeft geen journalist of marketingcampagne aan te pas te komen om deze kids naar de concertzalen te trekken. Pas geleden speelde het collectief Los Campesinos! in de Paradiso bovenzaal haar Belle & Sebastian on speed-achtige muziek. De voorste rijen bestond uit dansende en genietende bezoekers voor wie de twintigste verjaardag nog niet in zicht was. In de toegift bestormden ze het podium om daar verder te dansen. Dat gebeurt de laatste tijd vaker. Een vriendin vertelde me gisteren dat deze podium-invasie was afgesproken, de actie werd openbaar voorbereid op muzieksite Last.FM. Gisteravond ging bij het sterke optreden van Australische tienerband Oparator Please het bescheiden aantal van drie bezoekers de bühne op. Die werden daarvoor bedankt met drie kussen door de violiste van de band.

Die publieksreactie inclusief podiumbestorming is eigenlijk heel Engels, daar is het publiek allesbehalve statisch. De kans is groot dat het Nederlandse jonge concertpubliek hiervan beelden heeft gezien op YouTube en dat heeft gekopieerd. Vorig jaar zette de Engelse band Pigeon Detectives met haar pubrock de Utrechtse Ekko op de kop en ook daar stond aan het einde van de show een hoop publiek naast de bandleden te dansen. Dat overkwam de band daarvoor al constant in haar thuisland. Tik ‘Pigeon Detectives Stage Invasion’ in in het zoekveld van YouTube en de voorbeelden staan keurig in de rij. Ook het meezingen kan door deze filmpjessite worden beïnvloed. De eerste keer dat ik de Arctic Monkeys interviewde, zeiden ze dat de Engelse fans zo fanatiek waren, dat ze zelfs de gitaarloopjes meezongen. Bij de eerste concerten van de apen in Nederland, deed het Nederlandse publiek dat niet, maar bij het laatste concert in Tivoli kwamen inderdaad ook de klanken van de gitaarloopjes uit vele kelen. De bands krijgen dus steeds vaker een Engels onthaal in ons kikkerlandje en dat komt de sfeer alleen maar ten goede. Omdat niet alleen deze bands alles geven – kwalitatief en energiek – maar de concertgangers ook. De muziekindustrie beleeft dan wel zware tijden, het livecircuit leeft als nooit tevoren

Oorlogstijd

2008-03-08T01:06:00.000-08:00

De stilte op dit blog is historisch. Sinds de oprichting heb ik jullie niet zo ontzettend lang in de steek gelaten: in de tussentijd is er zelfs alweer een verlosser gekomen en gegaan. Het is ook allesbehalve komkommertijd, want de nieuwswereld heeft niet stilgestaan. Alhoewel. In dezelfde tussentijd is er geen internetfilmpje verschenen waarop een zeker geloof tien minuten lang wordt beledigd, maar lijkt het erop dat het land zich ondertussen op een oorlog voorbereidt. De hype heeft nu al internationale impact. In verre verre landen gaan mensen woedend de straat op, al kunnen velen niet eens Denemarken en Nederland uit elkaar houden. Maar boos zijn ze wel. Voor Revu ben ik met collega Koen Voskuil de wijk Slotervaart in Amsterdam ingegaan om te peilen in hoeverre het daar leefde. Bij het politiebureau werden we al snel gewaarschuwd: journalisten worden hier regelmatig gemolesteerd. We hebben geen klappen ontvangen die dag, wel een hoop meningen. Namelijk dat die hele Wilders niet eens leeft in Slotervaart, ze vinden hem maar een malloot. Rellen verwachten ze wel. Zoals een jonge jongen het omschreef: “ik houd wel van een beetje kattenkwaad.” Hij wilde het ‘beleven’.

Ook in het buitenland doet Nederland aan oorlog. Dat leverde de afgelopen maanden enkele jong gestorvenen op, wat erg te betreuren valt. Zoiets komt bij Defensie hard aan. Wat ook hard aankwam, waren de foto’s die dan een dag later van de overleden soldaat in de krant kwam. Daarop was regelmatig een feestende jongen in licht benevelde toestand te zien, door de desbetreffende krant van het internet geplukt. Om dit te voorkomen wordt vanaf nu van elke soldaat een portret gemaakt, voordat hij op missie gaat. Stel je eens voor hoe dat gaat. Je kijkt vlak voor de vliegreis in een grote fotolens en je weet dat dit het beeld wordt dat mensen gaan zien als je komt te overlijden. Iedereen denkt volgens mij op dat fotomoment aan de dood of aan hoe die foto op de voorpagina van De Telegraaf komt te staan. Dat is zachtgezegd ongemakkelijk. Voor een korte reportage was ik eens op Eindhoven Airport waar militairen stonden die een uur later naar – ik dacht – Afghanistan zouden worden gestuurd. Ik sprak er een paar. De oudere garde had een zekere rust over zich, maar bij een hoop jongens die hun maiden voyage maakten – jochies waren het – was angst en onzekerheid in hun ogen te lezen. Volgens mij is die blik ook op dat doodsportret te zien. Dat is toch ook niet hoe je in de krant wil.

Op de dag van het verschijnen van Fitna moeten in Slotervaart vooral de agenten alert zijn. Zelfs de meest vredelievende inwoners verzuchtten iets in de trant van ‘ach, dan zal de agressie zich wel weer op het politiebureau richten.’ Volgens mij zal zeker agressie loskomen, maar zal de rust net zo snel weer wederkeren. Hopelijk is iedereen net zo verstandig als de groep van zo’n vijftien Marokkanen van begin twintig die we spraken. Hun boodschap: van ons hoef je geen reactie op die film te verwachten, want dat is precies wat Wilders wil.

Juno what I mean

2008-02-18T05:13:00.001-08:00

In de geoliede fabriek de Brusselse UGC heet, zijn de voorstellingen van Juno zo strak op elkaar afgesteld, dat de volgende groep al ín de bioscoop staat het wachten terwijl de aftiteling net is begonnen. Als de film meteen weer begint, dacht ik, kunnen we net zo goed blijven zitten om hem nog een keer te kijken. Want Juno is precies de hartverwarmende, uiterst slimme film die ik hoopte te zien. De Little Miss Sunshine-referentie die overal opduikt klopt in zoverre dat het beide ontwapent, het sterke humor met een beetje drama verwikkelt en je de bioscoop doet verlaten met een alomvattende liefde voor, laten we zeggen, de hele wereld.

Hoofdrolspeelster – en hopelijk deze week Oscar-winnares, die – Ellen Page is de niet-doorsnee puber Juno die zwanger is geworden van de iele hardloper Wheeler die verlegenheid tot een kunst heeft verheven. Juno slaat in een hoog tempo (niet het té hoge Gilmoure Girls-geratel) een serie clevere one-liners uit als 'Dad, I'm dealing with things way above my maturity level' die niet eens zoveel indruk op haarzelf lijken te maken. Gezegend met een paar afwijkingen en een gezonde brutaliteit laat ze zich niet raken door volwassenen (wat ze ook al niet deed in haar Lolita-rol in Hard Candy) die haar in haar zwangerschap begeleiden. Het is onmogelijk om genoeg te krijgen van dit onderhoudende personage, maar ook haar vader, stiefmoeder, schoolvrienden en eigenlijk iedereen tot en met de apotheekeigenaar zijn kleurrijke karakters. En elke dialoog is zo scherp, dat je na de film met elkaar die zinnen blijft reproduceren. Als dan ook nog eens twee keer Belle & Sebastian opduikt halverwege de film (de soundtrack heeft in Amerika op 1 gestaan) kan het al helemaal niet meer stuk. Wat een verschil ook met het tevens uitmuntende No Country For Old Men die we de avond ervoor hebben gezien. Opvallend genoeg was het toen ijskoud in de zaal, terwijl bij Juno de verwarming uitnodigde om in je T-shirt in de bioscoopstoel te zakken. In die laatste wereld wil je nog lang blijven hangen: waarschijnlijk gaat Juno ook na de tiende kijkbeurt niet vervelen.

Jens & Joost

2008-02-15T00:38:00.000-08:00

Ik zat afgelopen vrijdag tegenover singer/songwriter Jens Lekman in een centrale kebab/pizzazaak in suburb Hammarkullen van Gotenburg. Het interview is al een flink eind onderweg als we het hebben over die eerste keer dat hij naar Nederland werd gehaald door DJ St. Paul. In Nijmegen gaf de destijds uiterst verlegen Lekman zijn eerste concert buiten Zweeds grondgebied. Hij vond het doodeng, maar was vereerd. Jens: “Aardige gast die Paul, later heeft hij me nog op twee andere avonden in Nederland neergezet.” Ik leg uit dat hij de Kippenvelavonden was begonnen, die in het teken staan van Het Liedje en het aandachtig luisteren. Maar nadat ik de eerste zin van de uitleg heb verteld, kijkt Jens me al aan met een licht opgetrokken rechterwenkbrauw. De vertaling die ik voor Kippenvelavond heb gekozen was om onduidelijke reden ‘Chickenpox evening.’
Jens na het relaas: ‘Heette dat echt zo, chickenpox evening?’
Ik: ‘Ja, in Nederland heet dat ‘kippenvel’’
Jens: ‘Ooh, ‘goosebumps’
Hij lachen, ik huilen.
Ik: ‘Sorrrrrry.’
Jens: ‘Je hebt ook ‘chickenpox parties’. Weet je wat dat zijn? Als kinderen bij elkaar wordt gezet en één kind heeft ‘chickenpox’. Het is een ziekte die je als kind krijgt. Als je ze allemaal bij elkaar zet en laat spelen, krijgen ze het allemaal. Dit klinkt eigenlijk wel als een onderwerp voor een Jens Lekman nummer.’
Ik: ‘Geweldig. Je mag me bedanken als het over twee jaar daadwerkelijk op plaat staat.’

Komende woensdag zal het Jens Lekman interview in de Revu staan, samen met enkele Nederromantici, en deze week alstaan vragen en antwoorden met Joost Zwagerman afgedrukt. Toen het afgelopen dinsdagavond in RTL Boulevard verscheen wist ik al meteen welke quote ze er uit zouden halen: ‘Beau van Erven Dorens is geen rebel, maar een grootverdienende, commerciële, conservatieve, publieksbehagende colbertjesdrager.’ In het interview met de kop ‘ik win altijd’ is Zwagerman ook over andere mensen en instellingen vrij uitgesproken. Zelf voorspelde hij: “De mensen die al een hekel aan me hadden, gaan nu een nog grotere hekel aan me krijgen.” Natuurlijk komt zo’n interview allemaal harder over. Toen hij losging over Marcel van Dam deed hij dat met een glimlach. Maar de opsomming die hij geeft over de oud-linkse PvdA-deserteur is op papier absoluut humorloos. In Vlaanderen zetten ze dan vaak ‘(lacht)’ voor zo’n quote, maar oh wat staat dat lelijk. Dan moet het allemaal maar wat feller overkomen. Als Beau en Van Dam het lezen zullen ze er eerder ‘chickenpox’ van krijgen dan kippenvel. Maar in ieder geval een woedend rood hoofd.

Het publieke pornoavondje

2008-02-03T02:55:00.000-08:00

De nostalgie viert hoogtijdagen in Nederland. Vanavond zullen weer vier komma zoveel miljoen mensen kijken naar de onbezorgdheid van het plattelandsleven op Nederland 1. Het succesvolste radioprogramma is de Top 2000 waarin nog een keer wordt uitgelegd dat Hotel California een fabuleus nummer is. Met die wekenlange opsomming werd Radio 2 afgelopen december weer de onbetwiste markleider. Aan het einde van het item De TV Draait Door van De Wereld Draait Door wordt standaard een tv-fragment van enkele jaren getoond zodat de kijkers dicht tegen elkaar kunnen aankruipen om te dromen van vervlogen tijden. Vroeger was altijd al beter, maar nu is vroeger pas echt alomtegenwoordig. Het is voor velen aantrekkelijker dan deze best verwarrende tijden waarin doodsbedreigingen de orde van de dag zijn, veel Nederlanders denken dat het moorden niet is afgelopen met Pim en Theo en denken dat die grote terroristische aanslag heus wel eens zal komen. New York, Madrid, London, Amsterdam, waarom ook niet? Wat is de overzichtelijkheid en de rust van het verleden dan opeens aantrekkelijk. In de tijd van Van Kooten en De Bie waren de Cartoonrellen nog heel ver weg. Moslims bestonden alleen in de schoolboeken van Godsdienst en Maatschappijleer en in de krantenkolommen op pagina 7.

We hebben ook met z’n alleen een nostalgiekabinet gekozen. De Christenen aan de macht, dat is iets wat progressief Nederland vele jaren niet meer voor mogelijk had gehouden. Al vanaf dag 1 heeft het kabinet de aanval op de hedonistische geneugten ingezet. Het gebruik van drank, drugs en rookwaar moet zo onaangenaam mogelijk worden gemaakt, zo niet worden verboden. Jarenlang werden deze geluiden niet gehoord in de Nederlandse alles-mag-cultuur, maar nu proberen fatsoensrakkers als Ab Klink en Arie Slob hoogstpersoonlijk hun normen en waarden door te drukken. Het grootste dieptepunt heeft zich de afgelopen week voltrokken. BNN en de VPRO hebben een pornoavond op Nederland 3 georganiseerd. Slob en Andre Rouvoet kregen bijna geen adem meer en reageerden furieus: die schandelijke naaktheid hoort niet op tv thuis! En dat meisje uit Deep Throat is nog tot deelname gedwongen ook! Het moet verboden worden! In welke tijd leven deze ChristenUnie-heren in hemelsnaam? Porno is nooit zo wijdverspreid geweest als nu, dankzij een zekere uitvinding die internet heet. Rouvoet is bang dat minderjarigen nu dankzij BNN&VPRO aan echte seks(!) worden blootgesteld. Wat onnozel. Jongeren hebben waarschijnlijk al zoveel online geslachtsverkeer gezien, dat een 15-jarige bij z’n ontmaagding al een been there done that-gevoel heeft. Die vinden Deep Throat de Sneeuwwitje van de pornofilm. Interessanter is waar de discussie op deze thema-avond over zal gaan. Het is best een breed onderwerp, dat porno. Maar de invulling kan volgens het nostalgiekabinet nooit goed zijn. Liever passen ze de struisvogelmentaliteit toe: als je het niet ziet bestaat het niet. Zo deden ze dat vroeger ook.

Oscars 2008: de voorspellingen

2008-02-01T02:10:00.001-08:00

De scenarioschrijvers staken er nog vrolijk op los, maar de Oscaruitreikingen komen al langzaam in zicht. Vorig jaar deed ik voorspellingen en bleek er in elke categorie volledig naast te zitten. Ook deze keer heb ik een hoop films niet gezien (vooral omdat ze nog niet uit zijn in Nederland) maar ga ik af op wat er al te lezen valt en het al dan niet aanwezige enthousiasme van de Revu-filmredacteur. Ik hoop wel echt dat The Diving Bell and the Butterfly er hoe dan ook met een beeldje vandoor gaat. Mkay, de vetgedrukte optie wint.

Beste Film:
'Atonement'
'Juno'
'Michael Clayton'
'No Country for Old Men'
'There Will Be Blood.'

Beste Acteur:
George Clooney, 'Michael Clayton'
Daniel Day-Lewis, 'There Will Be Blood'
Johnny Depp, 'Sweeney Todd the Demon Barber of Fleet Street'
Tommy Lee Jones, 'In the Valley of Elah'
Viggo Mortensen, 'Eastern Promises.'

Beste Actrice:
Cate Blanchett, 'Elizabeth: The Golden Age'
Julie Christie, 'Away From Her'
Marion Cotillard, 'La Vie en Rose'
Laura Linney, 'The Savages'
Ellen Page, 'Juno.'

Beste Mannelijke Bijrol:
Casey Affleck, 'The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford'
Javier Bardem, 'No Country for Old Men'
Hal Holbrook, 'Into the Wild'
Philip Seymour Hoffman, 'Charlie Wilson's War'
Tom Wilkinson, 'Michael Clayton.'

Beste Vrouwelijke Bijrol:
Cate Blanchett, 'I'm Not There'
Ruby Dee, 'American Gangster'
Saoirse Ronan, 'Atonement'
Amy Ryan, 'Gone Baby Gone'
Tilda Swinton, 'Michael Clayton.'

Beste Regisseur:
Julian Schnabel, 'The Diving Bell and the Butterfly'
Jason Reitman, 'Juno'
Tony Gilroy, 'Michael Clayton'
Joel Coen & Ethan Coen, 'No Country for Old Men'
Paul Thomas Anderson, 'There Will Be Blood.'

Beste Buitenlandse Film:
'Beaufort,' (Israël)
'The Counterfeiters,' (Oostenrijk)
'Katyn,' (Polen)
'Mongol,' (Kazachstan)
'12,' (Rusland).

Beste scenario:
Christopher Hampton, 'Atonement'
Sarah Polley, 'Away from Her'
Ronald Harwood, 'The Diving Bell and the Butterfly'
Joel Coen & Ethan Coen, 'No Country for Old Men'
Paul Thomas Anderson, 'There Will Be Blood.'

Beste originele scenario:
Diablo Cody, 'Juno'
Nancy Oliver, 'Lars and the Real Girl'
Tony Gilroy, 'Michael Clayton'
Brad Bird, Jan Pinkava & Jim Capobianco, 'Ratatouille'
Tamara Jenkins, 'The Savages.'

Beste Animatiefilm:
'Persepolis'
'Ratatouille'
'Surf's Up.'

Die laatste is wel vrij zeker, toch? En, lieve lezer, wat voorspelt u?!

The first cut is the deepest

2008-01-29T12:29:00.000-08:00

En zo begon deze linkparade met andermaal een Duffy-clipje. Nu doet de Welsche zangeres een cover. Voor nog meer veelbelovend eigen werk, check even Warwick Avenue.

Vandaag een waardevolle link in de mailbox naar een online spektakel dat Arcade Fire van albumopener Black Mirror heeft gemaakt. Door 1 t/m 6 in te toetsen kan je complete sporen van het nummer aan- en uitzetten. Wat een plezant speeltje, terwijl de zwart/wit-beelden doorlopen. Erg fijn als bands ook op dit vlak uiterst creatief kunnen zijn.

Zojuist in RTL Boulevard dat itempje over BNN-presentatrice Nicolette Kluijver gezien?! Naar aanleiding van Revu-interview? Lees dat vanaf morgen. Over het leven voor, tijdens en na de noodrem. Ook andere items, zoals het undercover coke kopen, hadden commotie opgeleverd: "Er gingen allemaal mannen om me heen staan, heel intimiderend (...) Ze zeiden dat ze me van boven naar beneden zouden openrijten als ik terug zou komen." Dat en meer verrassends dus.

En dankzij de NME weten we nu hoe het Strokes covermodel van Is This It er in het echt uitziet, wat meteen alle zorgvuldig gecreëerde fantasieën in een keer verpest. Bedankt!

Eindhoven vs The Wire

2008-01-24T04:17:00.000-08:00

"Vooraf zei iedereen dat het in Eindhoven wel net zo'n mislukking zou worden als in Utrecht, maar de opkomst hier is wel drie keer zo hoog. Daar mogen we hartstikke trots op zijn", aldus Rob van Gijzel, de grote winnaar van het ongeldige Eindhovense burgermeesterreferendum. Natuurlijk wil hij het als een overwinning uitleggen. Net als een politieke partij die na de verkiezingen van 10 naar 2 zetels is gezakt dit ‘signaal als een enorme uitdaging’ ziet. Het Eindhovense referendum een blamage. Dat het wederom een keuze tussen twee PvdA’ers betrof, zouden ze in de grootste slapstick nog niet durven gebruiken: sometimes truth is stranger than fiction. Van Gijzel wijst niet op het feit dat de drempel van 30% niet gehaald is, maar wijst op de veel hogere opkomst dan in Utrecht. Terwijl hij ook de conclusie had kunnen trekken dat in Utrecht meer slimme mensen wonen dan in Eindhoven, want voor zo’n schertsvertoning door de regen naar het stemhokje wandelen is niet al te pienter. Niet alleen is de keuze tussen de haast identieke Kameraad 1 en Kameraad 2 gênant, ook het hele referendum is en blijft een wanhopige en nu al achterhaalde poging om de burger bij de politiek te betrekken. Het feit dat de kiesdrempel deze keer weer niet is gehaald levert hopelijk een duidelijke levensles op: dit nooit meer. In Eindhoven niet, in Nederland niet.

Dat een burgermeesterverkiezing wél iets moois op kan leveren, wordt in The Wire seizoen 4 bewezen, m’n verslaving van de afgelopen week. Die strijd vindt plaats in Baltimore, waar The Wire zich afspeelt. Het gevecht ging tussen een nieuwe blanke kandidaat en een zittende donkere kandidaat en een overwegend zwarte stad. In seizoen 4 wordt vooral gefocust op de scholen in de criminele stad. Hoe deze constant rekening moeten houden met statistieken en slagingspercentages die van bovenaf worden opgelegd, wat belangrijker wordt dan het kwaliteit van het onderwijs. De serie slaagt er weer in om onvoorstelbaar veel verhaallijnen vloeiend op een rij te zetten en om het politieke spel (net zo goed in drugsbendes als in het politie-apparaat) op elk niveau in beeld te brengen. Waardoor vooral de hopeloosheid constant voelbaar is. Waardoor de mankementen van het systeem in zo’n probleemstad overduidelijk worden ontmaskerd. The Wire deel 4 heeft meer urgentie dan alle Nederlandse burgermeesterverkiezingen bij elkaar.

C'est Duffy

2008-01-23T05:13:00.000-08:00

Duffy. Eigenlijk is het eerder een naam van een wanhopig discosterretje dan van een jonge artieste die zachtheid uitstraalt en warm georkestreerde popsongs maakt. In de verhalen die de komende tijd over de dame te lezen zijn, zal vaak de naam Bernard Butler vallen. Dat is de ex-Suede gitarist die de afgelopen tijd in de weer is geweest en ervoor heeft gezorgd dat haar muziek de juiste nostalgische strijkerpartijen heeft meegekregen. Waardoor ik automatisch aan het sfeervolle Dusty Springfield werk moet denken (en jawel, daar is-ie, de eerste namedrop, hij kon niet uitblijven. Verwacht ook een aantal Amy Winehouse-referenties in de toekomst). In de Q zegt Butler over haar: ‘everything that pours out of her is pure personality.’ Op de foto’s die erbij staan kijkt Duffy omlaag en een keertje opzij. In de videoclip van Rockferry straalt ze ook rust uit, ze kuiert wat, zit op een bankje en kijkt doelloos in de verte. Het heeft iets ongrijpbaars, want het is allesbehalve gespeelde dromerigheid. Ook al kan het zijn dat je naar take 10 zit te kijken. In deze tijd dat popsterren op tv worden gekneed, ben je altijd bang dat elke onbekende artiest ook een meesterplan achter zich heeft, maar toch doet deze Duffy opvallend authentiek aan. Puur. En als je naar deze studio-opname met Bernard Butler kijkt, waarop ze wat uit de losse pols zingt, wordt het goede gevoel alleen maar bevestigd. Ook een grote aanrader: de 19-jarige Adele. Die heeft een paar flinke uitschieters op haar debuut 19 staan (zoals deze), maar lijkt minder duidelijk voor één muziekstijl te kiezen. Wat net zo goed in haar voordeel als nadeel kan werken. Ik ben benieuwd wie dit jaar de meeste harten gaat winnen.

Paar dingetjes

2008-01-11T01:54:00.000-08:00

* In de categorie ‘wij van wc-eend’ hoop ik echt dat jullie, lieve bloglezers, de Revu van deze week uit het rek pakken, want daar staat m’n Isolde Hallensleben-interview in. Zij is die levendige blonde van de Jakhalzen die in de zomer Wat Heet en Wat Nu?! deed, en ze vertelt mooi en open over haar leven. De foto op de voorkant is trouwens een parodie op de Whoopi Goldberg-foto door Leibovitz.

* In de categorie ‘oh jee, oh jee’ hoop ik echt dat iemand dit leest die m’n Sopranos seizoen 6 box in huis heeft. Ik heb al aardig wat mensen gevraagd aan wie ik deze heb uitgeleend, maar ik ben het echt kwijt! En er staat weer iemand te wachten. Het blijft overigens raar, alle Sopranos afleveringen gezien te hebben, ook al is het einde zo briljant. Gelukkig komt wel snel The Wire seizoen 4.

* In de categorie ‘ik heb echt het gevoel dat het niet goed gaat komen’ hoop ik dat PSV geen zelfmoord heeft gepleegd door Perez voor hetzelfde bedrag terug te doen aan Ajax. Want de Eindhovenaren moeten voor 31 januari echt een paar ervaren spelers halen, anders gaan ze het kampioenschap nooit maar dan ook nooit redden. Wishful thinking, maar misschien heeft Cocu zin om z’n cluppie te redden. Phillip, pl-eeeeeeeze.

Vampire Weekend

2008-01-09T11:45:00.000-08:00

Ik vroeg het m’n Revu-collega Lars nog maar een keer. Of het echt zo goed was. En ja, het was geweldig geweest, dat Vampire Weekend concert op 29 oktober in de Paradiso bovenzaal. Om er aan toe te voegen: “er was echt geen hond.” Hij had die dag ook een video-interview gedaan met de New Yorkse band en was een van de drie journalisten die in de rij stond. De week ervoor had hij me echt aangeraden om mee te gaan, want de paar nummers die hij van ze had waren bijzonder. Ook draaide hij het soms op de redactie. Ik was het met ‘m eens: Vampire Weekend is een goede band. Maar toen ik een kleine twee weken geleden de promo van het debuut in de bus kreeg, begreep ik echt dat het potje met superlatieven opengedraaid had moeten worden. Na de eerste luisterbeurt doemden onherroepelijk verslavingstekenen op door de schijnbaar onlogische mix tussen de zang die tussen Sting en Ben Gibbard inhangt, de Afrikaanse ritmes en de indieliedjes waar het ingegoten is. En wat is het puur opgenomen. Veel nummers hadden al op internet gestaan, behalve het uiterst schoon gearrangeerde M79. Die kon ik dan weer aan Lars laten horen.

Vandaag een mailtje in de bus van de platenmaatschappij over dat concert toen in Paradiso ‘onder het gezelschap van 30 man’. Lars – nu op vakantie in Tobago met Vampire Weekend op z’n iPod – schoot er gister van in de lach. “Ja, dat was echt legendarisch.”

24 uur voor de buis

2008-01-05T07:35:00.000-08:00

Programma’s waar je voor thuis blijft, ik heb ze al lang niet gehad. De belangrijkste series – Sopranos, Six Feet Under, The Wire – komen wel op dvd en de uitzendingen op de publieke omroep zijn in theorie op Uitzendinggemist.nl te bekijken, maar daar komt het ook zelden tot nooit van. Maar nu heb ik ze alle vier gewoon op de buis gezien. De afleveringen van 24 Uur Met.. Van Wilfried de Jong. Waarin hij 24 uur lang met een Nederlander in een claustrofobische ruimte gaat zitten, zonder enige tijdsindicatie. Dus als Bram Peeper gokt dat het half elf ’s avonds is, staat de klok gewoon al op half twee ‘s nachts. Naast de politicus zijn ook al Richard Klinkhamer (de schrijver die z’n vrouw omlegde), Tygo Gernandt en Lange Frans aan de beurt geweest. Telkens leverde het bijzondere televisie op.

Wat Wilfried de Jong doet is topsport. Als ik zelf een interview van twee uur heb gehad, ben ik niet al te fit meer. Omdat je hersens constant spinnen, je elke keer de juiste vraag wil stellen, je niets wilt laten ontgaan. Zo lever je een hoop energie in. De Jong moet twee etmalen lang zijn best doen (okee, trek er zo’n zeven uur slaap van af, want dat gebeurt ook) en daarbij constant gefocust blijven. Hij moet zijn onderwerpen lang uitsmeren. Hij moet duidelijke vragen stellen want de camera staat constant op z’n neus en anders begrijpt de kijker het niet. Dat gaat de geboren televisiemaker prima af.

De Jong heeft bij iedereen een andere aanpak. Klinkhamer heeft hij rustig benaderd en hij verspreidt de vragen over de moord over de hele sessie. Bij Gernandt was het constant prikkelen, constant uitdagen. De acteur werd alsmaar onrustiger. Uiteindelijk levert de vierentwintig uur bij iedereen een paar overwachte momenten op. Zoals Klinkhamer die zegt dat hij elke dag opschrijft hoeveel hij drinkt (hij lust ze in het huis ook wel) en zijn seksuele activiteiten – handmatig of natuurlijk – ook keurig noteert. Peper schenkt zichzelf regelmatig bij, hij komt er zelfs z’n bed voor uit. Bij Lange Frans wordt duidelijk dat er weinig diepgang bij hem te vinden is. Als hij vertelt dat hij orale seks bij een vrouw geen probleem vindt, kijkt hij alsof hij het diepste van z’n ziel net heeft omgekeerd. Het moet zwaar zijn geweest voor De Jong om die jongen urenlang te spreken. Vandaar dat ze maar zijn gaan pokeren. Wel schrijft Frans een paar komische raps.

En dan is er de kunst van het monteren. Een complete dag terugbrengen naar 35 minuten: in de montagekamer kan een eigen verhaal worden gekneed. Revu’s Arnold Karskens is ook in de ruimte geweest. Hij vond De Jong een sympathieke man. Maar hij zei ook dat het afwachten is welke fragmenten worden gekozen. Ik: “Misschien zetten ze alleen de momenten dat je naar de wc gaat wel op een rijtje.” Karskens: “En dat ze de microfoon in de wc vol open hebben staan, dat zou leuk zijn.” Maar voor Karskens komt eerst nog Dinand Woesthoff, die het niet al te plezant schijnt te hebben gevonden. Als het goed is, wordt dit woensdag uitgezonden. Je mag er best voor thuisblijven.

Daar zijn ze dan, de dertien concerten van het jaar

2007-12-31T07:01:00.000-08:00

13 Björk – Westerpark, Amsterdam
(Niet zo overweldigend als toen in 2001, maar de bewondering blijft.)

12 The Good, The Bad & The Queen – Lowlands, Biddinghuizen
(In een half lege Lowlandstent wordt de groeiplaat van het jaar integraal en broeierig gespeeld.)

11 Friska Viljor – Ekko, Utrecht
(Ook al een succes op Haldern, maar in zo’n kleine zaal werkt die euforie van mannen met baarden, witte pakken en bolhoeden nog beter.)

10 Loney, Dear – Ekko, Utrecht
(Veel gezien in 2007 en altijd een succes. Schone liedjes, ook nog eens schoon gezongen.)

9 The Shins – Paradiso, Amsterdam
(Alleen al om Saint Simon live te horen.)

8 Enter Shikari – Tivoli, Utrecht
(Ik heb voor het eerst sinds jaren weer in de pit gestaan. Intenser dan dit kan haast niet, want Tivoli werd een compleet slagveld. Grappig: de angst in de ogen van de ouders die buiten op hun kinderen staan te wachten en een volslagen verwilderde afgetakelde stoet mensen naar buiten zien komen. Minder grappig: dat het geluid van de schedel van de stagedivende jongen die de grond raakt dertig meter verderop nog hoorbaar is.)

7 Bright Eyes – Melkweg, Amsterdam
(Een minder boos concert dan gewoonlijk, maar niet minder intens. De maker van de plaat van het jaar 2007 doet het nu onderhuids. Twee keer in de Melkweg zelfs dit jaar.)

6 Arctic Monkeys – Tivoli, Utrecht
(Een van de belangrijkste rockbands van het moment doet gewoon nog even Tivoli aan. Dat ze hier Do Me A Favour niet spelen nemen we dan maar even voor lief.)

5 Daft Punk – Heineken Music Hall, Amsterdam
(En toen waren we in een andere wereld beland met een pyramide, twee Fransmannen met motorhelmen en een lichtshow waar ze in Las Vegas nog de ogen van uitkijken. En wat een indrukwekkende grote mash-up van het eigen materiaal.)

4 Whitest Boy Alive – Paradiso (bovenzaal), Amsterdam
(Op plaat vrij Cure-achtig, maar live de perfecte brug tussen rock en dance, onder leiding van de overenthousiaste Erland Øye. Zelfs de achterste rij stond nog te stuiteren tijdens de climax van deze briljante set.)

3 Patrick Watson – Haldern Pop, Haldern
(Live-ontdekking van het jaar. Meteen vijf keer live gezien en ook die laatste show in De Melkweg was weer verrassend. Maar die ene keer laat in de avond in de kleine spiegeltent van het Haldern festival komt het wel heel dichtbij. De rillingen houden maar niet op als Watson weer eens uithaalt en die band maar als een geoliede tandem blijft spelen.)

2 Rufus Wainwright – Oosterpoort, Groningen & HMH, Amsterdam
(Roefke speelt twee shows van zijn leven onder een levensgrote Amerikaanse vlag. Beide keren trapt hij af met Going To A Town en beide keren weet je dat het niet mis kan gaan die avond. Ademloos hoort het zittende publiek hoe zijn stemgeluid foutloos door de zaal galmt. En er mag ook weer gelachen worden dankzij verkleedpartijen van de theatrale crooner.)

1 Ben Folds – Paradiso, Amsterdam
(Vlak voor aanvang sta ik al niet helemaal met beide voeten op de aarde, want ik heb hem zojuist geinterviewd. M’n held. Eindelijk. Hij, waarvan ik de muziek al zo’n tien jaar luister, zonder dat het aan enige waarde heeft ingeboet. De zanger/pianist die net zo goed kan ontroeren als uitermate geestig uit de hoek kan komen. Waarvoor je anderhalf jaar eerder nog naar Londen bent gegaan om hem live te zien. En nu staat de piano daar gewoon op het Paradiso-podium. En sta je zelf met een groep vrienden, waaronder de Londen-gangers, die precies hetzelfde zwak hebben. Die ook die spanning voelen, de minuten voordat het concert begint. Die dezelfde gelukzalige blik in de ogen hebben na het twee uur durende optreden. De volgende dag was hij er nog steeds, die heerlijke roes.)

En de tegenvallers? Voxtrot weigert op Haldern en in Ekko subtiliteit in de set aan te brengen en de zanger blijft maar irritant rondspringen, het optreden van Yann Tiersen is echt kut omdat hij een rockset speelt en bijna niets van dat lieflijke Amelie-geluid laat horen, And You Will Know Us By The Trail of Dead is tragisch, Arcade Fire doet het prima op Lowands maar brengt in de HMH een lelijke geluidscocktail, Camera Obscura klinkt dun en valsig, Cold War Kids speelt veel te trage versies van toch echt geweldige songs als We Used To Vacation en Hang Me Up To Dry, Raveonettes is ongeïnspireerd maar verder, ach, viel ’t allemaal best mee. Het festival van het jaar was trouwens Haldern. Maar dat is logisch.

De 10 beste films van 2007

2007-12-23T04:17:00.000-08:00

Nee, het was niet het allerbeste filmjaar, dat 2007. Afgelopen donderdag kletterde de Volkskrant weer in de bus en in de Kunstbijlage zit het altijd dankbare jaaroverzicht met alle films die de bioscoop hebben gehaald. Dan kan je fijn puntjes zetten voor de rolprenten die je daadwerkelijk hebt gezien. Dat zijn er ook wel eens meer geweest. Vooral de zomerperiode kende een grote kwalitatieve stilstand. Toch moet ik zeggen dat de films in m’n uiteindelijke top 10 stuk voor stuk indruk hebben gemaakt. In het geval van de drie documentaires was het zelfs schrikken in wat voor wereld we wonen. En verontrust de bioscoopzaal verlaten is zoveel waardevoller dan het makkelijke vermaak. In dat opzicht was 2007 wel geslaagd. Het feit dat het bijzonder breekbare Venus de lijst net niet haalde zegt ook wel wat. Het lag dus aan de kwantiteit, niet aan de kwaliteit. Afijn, op naar de top 10.

1) The Diving Bell and The Butterfly
Al eerder behandeld op dit blog. Welkom in de wereld van een ex-hoofdredacteur die zit opgesloten in zichzelf na een beroerte. Die is overgeleverd aan het vrouwelijk schoon dat voorheen aan hem was overgeleverd. Op uiterst poëtische wijze en vol cynische humor krijgt de hoofdpersoon weer zin in het leven. Ook al kan hij niet praten, is een oog dichtgenaaid en durft hij zichzelf haast niet in de spiegel te bekijken. De zinnen van het boek dat hij desondanks schrijft door met de ogen te knipperen zijn net zo indrukwekkend als de film zelf.

2) Das Leben Der Anderen
Pas laat in de Nederlandse bioscoop gekomen, daarom nog mee voor 2007. Beklemmend verhaal over onderdrukking in de DDR anno 1984. Waarbij een Stasi-agent tijdens het afluisteren van een gelukkig paar zowaar menselijke eigenschappen krijgt. De nodige tegenhanger van Good bye Lenin.

3) 4 Maanden, 3 Weken en 2 Dagen
Elke scène van een pijnlijk abortusverhaal van twee Roemeense studentes wordt gerekt en gerekt, zodat de kijker de onmacht en het communicatieprobleem tot in de details kan voelen. Wat een lef.

4) Jesus Camp
Documentaire over geloofswaanzinnigen in Amerika. Hoe kinderen in kampen worden getraind een goed Christen te zijn. Kindsoldaatjes zijn het. Ook eng: dit is een uiterst machtige lobby in Amerika. Deze mensen hebben macht!

5) Control
Corbijn vertelde onlangs dat zijn volgende film al geheel gefinancierd is. Control heeft hij namelijk op eigen kosten gemaakt, om creatieve vrijheid te waarborgen. Aan deze biopic over Joy Division had ook niets veranderd moeten worden.

6) Atonement
Meeslepende Ian McEwan-verfilming die alleen al gezien moet worden vanwege die ene lange scène op het strand waar soldaten wachten op hun vertrek. Hoe het zangkoor daarbij in de muziek wordt verweven: wat een kunst.

7) Our Daily Bread
Geen muziek, geen commentaarstem, alleen maar beelden over de voedselindustrie. Dus ook hoe dieren massaal de dood ingejaagd worden door de gevoelloos geworden werknemers. De kille waarheid. Was dat even een gezellig avondje uit.

8) Paris Je T’aime
Een hele reeks filmmakers mogen een filmpje van 5 minuten over Parijs maken en dat levert vele liefdevolle producties op. Knap hoe de regisseurs in zo’n korte tijd zo’n overduidelijk persoonlijke stempel weten te drukken.

9) Deliver Us From Evil
Vlak na Jesus Camp gezien. Hier wordt een priester die kinderen misbruikt de hand boven het hoofd gehouden. Hij wordt telkens overgeplaatst om elders opnieuw de fout in te gaan. In de documentaire schrijft hij z’n slachtoffers een brief. Of ze niet allemaal samen willen komen. Verbijsterend, inderdaad.

10) Anche Libero Va Bene
Over een vader die door zijn vrouw wordt verlaten en zijn frustratie niet voor zich kan houden. Slachtoffers: het dochtertje en vooral het zoontje, die sterk acteert. Er is even lucht als de moeder terugkomt, maar even later wordt weer veel leed geleden.

Nog niet gezien, maar wel op de verlanglijst: Cronica de una Fuga, Sicko, I Served The King of England, de Jimmy Rosenberg docu, Michael Clayton, Notes on a Scandal en Reprise. Op naar 2008 dan maar.

Niet zo trots

2007-12-15T02:44:00.001-08:00

Dus zo word je politicus van het jaar. Met heldere taal. Door te zeggen dat je alleen in uiterst minuscule en begrijpelijke zinnen praat en het ook daadwerkelijk doet. Een zin als ‘ik los alle files binnen een jaar op’ is kort en helder en als je die zin vele malen herhaalt ben je ook nog eens consistent. Dan weet je je rug recht te houden. Dan zeggen mensen: bij deze politica weet ik tenminste waar ik aan toe ben. Uitleg van verwarde wetenschappers dat het vaak holle frasen betreft is een stuk moeilijker te bevatten. Uitgebreide tegenwerpingen dat de puntige politica onhaalbare one-liners uitstoot, lezen een stuk minder vlot weg dan dat ene zinnetje. Of al die simplistische uitingen bedoeld zijn om een intellectuele leegte te verbergen, zal de tijd wel leren.

In retrospectief is het één van de bizarste momenten van het jaar: Rita Verdonk die in de uitreiking van de AKO Literatuurprijs als ambassadeur van A. F. Th. optreedt. Hier prijst ze het vuistdikke Het Schervengedicht aan van deze gewichtige schrijver die een verhaal het liefst over tien boeken uitsmeert. De zelfverklaard koningin van de korte zin en de heldere taal steekt dus haar duim op voor een omvangrijk literair werk waar zowaar over nagedacht moet worden. Waar zinnen instaan die misschien wel over de vijftig woorden heengaan. Als Verdonk eerlijk was geweest had ze na haar betoog bekend dat ze toch liever Oe! Een Koe van Jip en Janneke leest. Dat is tenminste duidelijk. Niet zo multi-interpretabel. En als ze het maar kort en vaak genoeg zegt, stromen de lofuitingen vanzelf wel binnen. Want ze is toch wel helder, eerlijk en consistent die Rita. Precies wat we nodig hebben.

Slouching towards 2008

2007-12-08T03:49:00.000-08:00

De lijstjesfetisjisten van deze planeet, beter bekend als mannen, kunnen hun lol niet op in deze decemberperiode. Want er moet teruggekeken en gereflecteerd worden en de enige juiste manier daarvoor schijnt toch weer die rangorde te zijn. Over het televisiemoment van het jaar hoeven we het niet lang te hebben, dat is het einde van de Sopranos (ik hoor bij het briljantkamp). Op filmgebied staat het poëtische The Diving Bell & The Butterfly bovenaan (al mochten de pas bekeken Atonement en Eastern Promises er ook wezen, maar hierover later meer.) En in de OOR van deze maand staan de onvermijdelijke jaarlijstjes van beste platen van 2007. Die moesten we dit jaar al voor 2 november inleveren. Best op tijd inderdaad, maar eigenlijk had ik anno vandaag maar een enkel ding veranderd, namelijk Rilo Kiley een paar plaatsen naar boven geschoven. Uiteindelijk gaat m’n oordeel zo de archieven in:

1 Bright Eyes – Cassadaga
2 Editors – An End Has A Start
3 Arctic Monkeys – Favourite Worst Nightmare
4 Amy Winehouse – Back to Black
5 Jens Lekman – Night Falls Over Kortedala
6 Arcade Fire – Neon Bible
7 Rilo Kiley – Under The Blacklight
8 The Field – From Here We Go Sublime
9 Patrick Watson – Closer to Paradise
10 Rosie Thomas – These Friends of Mine.

Waarmee The Good, The Bad & The Queen en Babyshambles in de bubbling under-bak terechtkomen. Het leven is onverbiddelijk. Soms komt het goede ook samen, want Conor Oberst en Anthony Soprano jr halen precies hetzelfde apocalyptische gedicht aan: The Second Coming van W.B. Yeats. (al spreekt de maffiazoon die naam wel verkeerd uit). Trouwens, vonden jullie 2007 ook al zo’n mager boekenjaar of heb ik gewoon heel veel over het hoofd gezien? M’n favoriet was in ieder geval The Almost Moon van Alice Sebold die met openingszin ‘When all is said and done, killing my mother came easily’ al meteen de toon zet. De mooiste muzikale zin van dit jaar heeft Conor Oberst gedropt bij Dntel: ‘You said you loved me after fourty five minutes’. Omdat deze een beetje simpel lijkt, maar vooral een beetje vreemd en romantisch is. Tegelijk kan er ook nog vanalles gebeuren in de laatste drie weken van dit jaar. Don’t Stop

Een interview om van achterover te vallen

2007-12-03T08:02:00.001-08:00

Van euforie tot Campert

2007-11-27T14:42:00.000-08:00

Het was best een contrast om thuis bij Remco Campert te zitten en in alle rust naar zijn woorden te luisteren. De week van de euforie was namelijk nog maar net voorbij. Soms gebeurt het allemaal tegelijkertijd. Het hoogtepunt was het moment dat Revu-collega Koen op donderdagochtend elf uur op alle fronten gelijk kreeg: de Nederlandse staat had hem zeven jaar geleden onterecht achttien dagen in de gevangenis gegooid omdat hij zijn bron weigerde te onthullen. Zijn verschoningsrecht was geschonden: wij vonden het al en nu was het officieel. Op de redactie werd gejuicht en een dag later knalden twee flessen champagne open en proostten we op de overwinning van de journalistiek in het algemeen en Koen in het bijzonder.

Muzikaal diezelfde euforie. Dinsdagavond glorieerde Rufus Wainwright wederom met een show die veel leek op de Oosterpoort-editie. Donderdag en vrijdag waren concerten van Friska Viljor en Loney, Dear, twee bands die ontzettend hoge zangkoortjes met elkaar gemeen hebben. Dat komt er bij Loney, Dear het beste naar voren bij ‘I Am John’ en bij Friska Viljor met ‘Gold’. Het was aandoenlijk om te zien hoe de introverte Loney, Dear-zanger zijn best deed om zijn overweldigende gevoel in woorden te vertalen. Want het optreden vond hij écht bijzonder en als publiek waren we écht heel fijn. Bij het verlaten van het podium keek hij nog een paar keer om met een blik die zei: moest ik het misschien nog een keer duidelijk maken? Bij de Revu was het in hard tempo doorschrijven, want in de editie die morgen verschijnt staan het interview met Renske de Greef vanwege de roman Was Alles Maar Konijnen die donderdag uitkomt, het Thijs Römer interview omdat het een drukke jongen is (maar Katja zwanger maken, ho maar) en de Uitgesproken met Lucky Fonz III die graag praat en een uiterst gezonde Bright Eyes-fascinatie heeft.

Maar daar zit je dan, tegenover 78 jaar wijsheid. Acht-en-zeventig. In zijn grote woonkamer staan genoeg tafels en stoelen (en er hangen nog meer kunstwerken, vele staan ook tegen de wand aan omdat er simpelweg geen plaats meer is), maar het liefst zit hij aan het kleine tafeltje aan het raam. Campert praat in hetzelfde tempo als waarop hij door de kamer schuifelt en hij vertelt dat hij de Volkskrant-column soms mist, maar de laatste twee jaar toch moeite had met die deadline. Zo’n tijdsgrens bestaat niet bij zijn poëzie. Als hij klaar is met vertellen wacht je toch nog even: misschien wil hij nog iets aan zijn antwoord toevoegen. Dat wil je dan liever horen dan je eigen volgende vraag. Even later rijden we met de taxi naar de fotostudio in Badhoevedorp. Daar klinkt jazz uit de boxen en Remco Campert doet zijn colbertje langzaam uit en zijn bretels komen tevoorschijn. Na de fotosessie gaat hij nog even zitten en drinkt zijn tweede kopje koffie. Ik vraag nog aan hem waarom hij zich altijd buiten de polemieken heeft gehouden. Het was gewoon niets voor hem, zegt Campert, dat geruzie.

In de auto op de weg terug zegt fotograaf Paul Levitton: “U praat erg beschaafd Nederlands.”
Remco Campert grijnst en concludeert: “Ik ben ook een beschaafde Nederlander.”
Het was de rest van de dag even wennen, rondlopen in de drukke Campertloze wereld.

5x Song v/h Jaar

2007-11-27T02:09:00.000-08:00

Het blijft elk jaar een lóódzware keuze om de vijf liedjes voor de Song van het Jaar van 3VOOR12 te selecteren. Deze keer moesten Babyshambles, Beirut, Loney, Dear, Modest Mouse, Justice, Patrick Watson en The Good The Bad and The Queen keihard afvallen. Met pijn in m’n hart. En dat allemaal ten favoure van m’n top 5. Dat is de volgende geworden:

Los Campesinos! – We Throw Parties, They Throw Knives
Cold War Kids – Hang Me Up To Dry
Editors – Smokers Outside The Hospital Doors
Kate Nash – Foundations
Bright Eyes – Four Winds

Dan moet je uiteraard kiezen uit een voorselectie. Had die voorselectie niet bestaan, dan was de toplijst de volgende geweest:

Los Campesinos! – We Throw Parties, They Throw Knives
Friska Viljor – Gold
The Good Life – Heartbroke
Rilo Kiley – Breakin’ Up
Amy Winehouse – You’re No Good

En u?

Vier maanden, Atonement, Daft Punk, Kylie, Onze Jongens, Wouters

2007-11-17T01:13:00.000-08:00

Wat een stilte, wat een leegte. Nee, er was niet echt veel te beleven op deze website de afgelopen tijd. Vanwege te druk, teveel weg of de concentratie nodig voor iets anders. Vandaar een post met veel verschillends in één keer.

Het is heel makkelijk om je ellendig te voelen bij het zien van bioscoopfilm Vier Maanden, Drie Weken, Twee Dagen, de Roemeense film die zich afspeelt in 1987 tijdens een communistisch regime. Een studente helpt haar kamergenote bij een illegale abortus, een operatie die op een gruwelijk amateuristische wijze wordt gedaan. Maar ook al vroeg de film er om misère door je lijf te voelen stromen, ik zat vooral in een mix van euforie en bewondering te kijken: wat had regisseur Christian Mungiu dit knap aangepakt. Elke scène rekt hij tot ongekende lengte, waarmee hij ook de pijn van de scène lang volhoudt. Die pijn bestaat vooral uit non-communicatie. Over seksualiteit wordt niet gesproken in het land en de twee studentes hebben de situatie ook bijna niet overlegd, waardoor er verregaande complicaties ontstaan. Dus uiteindelijk zit je als kijker tientallen seconden naar een uitdrukkingloos zwijgend gezicht te kijken van een studente die in een paar uur veel heeft geleden. Wat een lef van Mungiu.

Ook indrukwekkend is Atonement, naar een boek van Ian McEwan (waarvan ik net in z’n Saturday ben begonnen, maar het is nog even inkomen). Ook hier het nodige leed, maar dan vanwege een enkele beslissing van een jong tienermeisje dat een paar levens flink aantast, inclusief het hare. De film moet niet alleen gezien worden voor het verhaal dat in woord en beeld uitblinkt, maar ook voor die ene lange scène aan het strand, waar de camera een net aangekomen groep soldaten zwierend volgt langs een zangkoor, langs muiterij, langs moord op paarden, langs heel veel. Esthetischer hebben we het dit jaar volgens mij niet gezien.

Het muzikale jaar zit er al een beetje op. De jaarlijsten bij OOR moesten al voor 2 november ingeleverd zijn en ja, dat was best op tijd. Niet dat er nog grootse releases uitkomen, maar toch. Twee platen waren toch nog wel het jaarlijst-overwegen waard: Daft Punk en Kylie Minogue. En na die overweging volgt de conclusie: jaarlijst niet gehaald. Jammer. Maar goed is het wel. Daft Punk heeft Alive 2007 uitgebracht, naar aanleiding van de tour die ze dit jaar gaven waarbij ze het beste eigen werk dwars door elkaar heen hadden geflikkerd. Live krijg je er een megalomane lichtshow bij, maar op lichtloze liveplaat blijft het ook helemaal overeind. Het hoogtepunt van de Kylie Minogue-plaat is de Bonny & Clyde-sample (van Gainsbourg) die ze in Sensitized heeft gestopt. En dat nummer In My Arms dat een flinke hit gaat worden. Een gruwelijke tegenvaller is er ook: de nieuwe Mando Diao. Waarom wil deze band opeens als The Levellers klinken?

Op voetbalgebied volgt vandaag het hoogtepunt van het jaar, het langverwachte duel van het Nederlands Elftal – Onze Jongens – tegen Luxemburg. Dat wordt weer genieten, dicht tegen elkaar aangekropen met een warme chocolademelk in de hand, van een onwaarschijnlijk doelpuntenfestijn. Want daar heeft het team het hele jaar al garant voor gestaan. Zorgen maken we ons pas over PSV, niet eens ná het vertrek van Ronald Koeman, want de club had anderhalf jaar geleden al naar Hiddink moeten luisteren en Eijkelkamp en Rutten op de trainerszetel moeten zetten. Dan was Guus ook nog als adviseur aangebleven. Het bestuur moet eigenlijk de tegelwijsheid ‘Hiddink heeft altijd gelijk’ aan de muur hangen. Voor de Revu schreef ik een Wie Denkt over Ronald Koman. Daarbij had ik een reactie van Theo Maassen die “Ik heb hem in mei de Gouden Pik uitgereikt, nu ga ik persoonlijk naar Spanje om hem de Slappe Lul uit te reiken” waarna ik met een flinke lachstuip naast de hoorn lag. Drie dagen later, voor het verschijnen van de Revu, maakte hij die grap alleen ook in Studio Voetbal. Het zit ook niet mee. En nu moet Jan Wouters de honneurs waarnemen bij PSV. Met hem heb ik te doen. Jan Wouters was stoer in een tijd dat je nog stoer kon zijn als snordrager, maar zijn tijd als Ajax-coach heeft hem niet veel goeds gedaan. Hij is gedwongen ad interim hoofdcoach maar hij wil niet. Bij het eerste interview dat hij na de verloren wedstrijd tegen Heerenveen gaf, keek hij wat schichtig omhoog als een kind dat een corrigerende tik verwacht, in plaats van dat hij zelfverzekerd de vragen in ontvangst nam. De club is ondertussen al vrij diep gezonken door de gemiddelde Sef Vergoossen aan z’n jas te trekken maar zelfs die is niet los te weken. Misschien dat we de komende dagen dan de definitieve doodsteek mogen verwachten: Erwin Koeman.

En toen was het tijd voor een mooi stukje muziek

2007-11-05T05:09:00.000-08:00

Pek Media Prijs

2007-11-02T08:40:00.000-07:00

Hoera, ik ben 1 van de 84 kanshebbers op de Pop Pers Prijs die nu de Pop Media Prijs heet. Stemmen kan hier. Niet dat ik een kans maak, want de winnaar van zo'n prijs is altijd vele jaren bezig en krijgt dan uiteindelijk de award. Het is niet echt een Booker Prize-achtige uitslag, helaas. Wat mij betreft gaat Saul van Stapele er ein-de-lijk met de zege vandoor.

Wel luisteren naar Pete Doherty

2007-10-29T07:59:00.000-07:00

Soms is een publiek levendig als het snel begint te dansen tijdens een concert, afgelopen zaterdag was het publiek levendig door alsmaar te blijven kletsen tijdens het concert van Room Eleven. En daarvoor ook tijdens de spoken word optredens. Het was eigenlijk één grote weekendborrel waarbij de achtergrondmuziek niet uit boxen kwam, maar door een heus bandje werd gespeeld. Het schijnt onlangs bij Pete Philly & Perquisite en bij Nouvelle Vague nóg erger te zijn geweest. Zelf mocht ik afgelopen zaterdag als dj de muziek rond de optredens verzorgen. Het bleek dat toch wat mensen in muziek waren geïnteresseerd, want enkelen kwamen langs met de bekende ‘wat draai je nu’-vragen. Dat gebeurde ook nadat ik het jazzerige There She Goes van Babyshambles had opgezegd. Een meisje wilde weten wie het was, maar keek verbaasd op toen ik haar het zwart/witte hoesje in de handen drukte. “De rest klinkt wel wat anders,” glimlachte ik haar toe. De kans is niet groot, maar misschien krijgt Pete Doherty er zo wel een fan bij. En hopelijk willen meer mensen Pete Doherty nog een kans geven naar aanleiding van het stuk dat ik deze week in de Nieuwe Revu over hem heb geschreven. Een keertje niet over de boulevardpers-kant, maar over zijn literaire en muzikale kwaliteiten. Een spuit in z’n arm steken is niet het enige wat de beste man kan. Hieronder - ta dah - de eerste alinea’s van het artikel.

Er zijn veel momenten geweest dat het mis is gegaan in het leven van Pete Doherty (28), maar het dieptepunt vindt plaats in 2005. Uiteraard is hij daarvoor al vele malen in aanraking geweest met justitie en is zijn drugsgebruik de puurste vorm van zelfdestructie. Maar dat jaar staat Pete Doherty opeens op de voorpagina’s van Engelse kranten en is hij het hoofdonderwerp van de roddelrubrieken. Ook in Nederland vindt RTL Boulevard hem schijnbaar belangrijk genoeg. Albert Verlinde vertelt dat Pete allerlei ongein heeft uitgehaald. Iets met drugs, zo wist Verlinde. Niet dat de presentator ook maar één titel van The Libertines kan opnoemen, of dat hij de dagen tot het tweede Babyshambles album uitkwam nagelbijtend heeft afgeteld. Waar het om draait is dat Pete Doherty opeens de titel Vriend van Kate Moss draagt. Het ultieme dieptepunt is juist dat jaar omdat Doherty een beroemdheid wordt zonder artistiek krediet. Pete wordt gezien als fulltime junk, als rebel, als de foute vriend die Kate Moss haar carrière nog wel eens zou kunnen kosten. Die haar ongetwijfeld geen ontbijt op bed brengt maar wel een spiegel met cocaïne. Het gros van de massa heeft geen weet van zijn andere eigenschappen en heeft er mogelijk geen interesse voor. Want waarom toch aandacht besteden aan de creatieve uitingen van een junk, en dan ook nog eentje die zich met zijn druggear laat fotograferen en angstaanjagend met weggedraaide pupillen in de krant verschijnt. Maar een muzikant veroordelen vanwege drugsgebruik is hypocriet. Dat wist wijlen komiek Bill Hicks al gevat uit te leggen: “Als je niet gelooft dat drugs goede dingen voor ons hebben gedaan, ga maar meteen naar huis en steek al je platen en cd’s in de fik, want elk van die artiesten die briljante muziek hebben gemaakt en je leven verrijkt hebben? Die waren ontzettend high. The Beatles waren zo vreselijk high dat ze Ringo een paar nummers hebben laten zingen.” Wie niet verder kijkt dan de spuit, mist de veelzijdigheid van niet alleen de belangrijkste maar ook een van de puurste rock-’n-roll sterren van dit decennium. De wereld zonder Pete Doherty zou een stuk minder interessant zijn.”

Meer Pete? De Revu waar het in staat ligt nog twee dagen in de winkel.

Dag taal!

2007-10-23T11:34:00.000-07:00

Waarom kunnen mensen steeds slechter schrijven? Onlangs stond in de Revu een artikel over de Duitse band Tokio Hotel. Daarin werd de 18-jarige zanger vergeleken met een trol, waar absoluut wat voor te zeggen valt. Want als er één levend wezen op deze planeet in de buurt komt van de trol, dan is het zanger Billy wel, met een androgyn gelaat en een haardos die de gemiddelde burger alleen krijgt als deze de vingers in het stopcontact propt. De Tokio Hotel-fans waren het hier schijnbaar niet mee eens, want we kregen een flinke rij e-mails binnen van tieners met zinnen als “Ik wil alleen complimentjus vor se horen!!” Verder veel bedreigingen, gescheld en spelfouten. Heel veel spelfouten. Hiervoor had je in groep 4 van de basisschool genadeloos op je flikker gekregen. En terecht.

Ik vraag me af of het vroeger ook zo beroerd was. Dat je nu alleen vaker met deze taalvirtuozen in aanraking komt door de uitvinding van het internet. Daarop kan iedereen zijn of haar mening kwijt, maar deze moet hij of zij ook zelf typen. Zoiets gaat – heel voorspelbaar – bij De Volkskrant veel beter dan op een Sugababes.nl. Uiteraard heeft de sms z’n intrede gedaan, waarbij het voor velen zo belangrijk mogelijk is om woorden tot een minimum aantal tekens te verkleinen. Dat het resultaat uiteindelijk moeilijker op te lossen is dan de Da Vinci Code, lijkt niet te deren. Voor diezelfde groep is een woord ook correct als het fonetisch juist is. Toekomstige winnaars van Het Groot Dictee zullen hier niet tussen zitten.

Het is niet te hopen dat het taalniveau daadwerkelijk omlaag gaat. Taal is iets om zuinig op te zijn. Een probleem is wel dat foutief taalgebruik wordt aangemoedigd: het verkorten of het fonetisch vertalen van woorden is in. Het is een nieuwe creativiteit. De ene Tokio Hotel-fan zegt niet tegen de ander dat ‘complimentjus’ verkeerd geschreven is. Onlangs zag ik zag ik ook dat er een cursus was voor sms-dichten. In plaats van deze economische omgang met je 140 tekens kan beter een nieuwe cursus spelling in het leven worden geroepen. Wie die niet haalt verdient dezelfde straf die de Tokio Hotel-fans moeten krijgen: heel veel strafregels schrijven.

Fiets zonder voorwiel = nieuwe vrienden maken

2007-10-21T05:22:00.000-07:00

Wie vindt dat mensen in de stad langs elkaar heenleven, moet maar eens met een fiets zonder voorwiel gaan rondlopen. Woensdagavond was dat vrij essentiële onderdeel van m’n voertuig gestolen en zaterdag wilde ik de tocht ondernemen naar de fietsenmaker. Nou was het plaats delict ergens achteraan de Amsterdamsestraatweg en zit mijn favoriete fietsenmaker een paar kilometer verderop bij de Stadsschouwburg in de buurt. Een hele tocht dus. De eerste minuten van die onderneming had ik vooral liefdevolle gedachten over welke voorwerpen ik zou gebruiken om de lijfstraf op de wielendief uit te voeren, maar al snel viel me op dat ik een attractie was. Ik had net mijn vrij nette zwarte winterjas aangetrokken en de spijkerbroek die eronder hing mocht er ook wezen. Oftewel, het detoneerde een beetje met het stukje fiets dat ik meesleurde. Een man met een elektronische rolstoel die voorbij kwam rijden wilde zijn blik maar niet loslaten van mijn brik en zijn nek draaide zo ver mee dat zij hoofd er bijna afviel. Al snel kwam een jongen naast me lopen waar ik de nationaliteit niet van kon raden, maar het was niet Marokkaans want hij fulmineerde al snel over ‘fucking mokro’s’ die zijn buurt in Zuilen aan het verpesten waren. Dat mensen m’n voorwiel hadden gejat, hij kon er met z’n verstand niet bij. “En laatst is ook nog geprobeerd in m’n auto in te breken,” klaagde ik terug. Waarna hij een flinke toegift gaf over met zinnen als “en toen schopten ze me gewoon tegen het been, de kankerlijers” en “ik mag toch kijken waar ik wil, weet je, en ze moeten helemaal m’n moeder er buiten houden.” Ik vond het wel gezellig eigenlijk, maar toen moest hij weer ergens aan de overkant zijn.

De Amsterdamsestraatweg was nog lang niet afgelopen. Voor wie het niet kent: dit is de langste weg van Utrecht en hij hangt van kebabzaken, telefoonwinkels en fraude aan elkaar. Mensen te over, maar naast de vele blikken kreeg ik geen commentaar op mijn schijnbaar bijzondere wandeling. De opmerkingen kwamen toen ik afsloeg de keurige buurten in. Ik maakte de komiek in mensen los. Zo kreeg ik een “je had beter een hele fiets kunnen kopen” en “goh, heb je iets leuks gevonden” te horen. Omdat ik toch niets beters te doen had, ging ik maar aan mijn eigen repertoire werken. Dus als er weer een meelijwekkende of vrolijke blik kwam met bijdehante opmerking, zei ik dingen als “ik moet terug naar de fietsenmaker, ik heb een klacht” of “ik heb het gevoel dat ik iets mis” terug. God, wat hebben we gelachen. Uiteindelijk werd mijn lange tocht wel beloond, want de fietsenmaker had mijn fiets binnen een paar uur gefikst. Het was allemaal niet voor niets geweest. Dat het echte dieptepunt van de dag later nou zou komen, had ik toen nog niet kunnen voorspellen. Maar even later werd een nachtmerrie werkelijk. In de binnenstad stond een draaiorgel(!) dat Mika(!) speelde. De horror. Waar is het misgegaan in deze wereld?

Yesterday was dramatic, today is ok

2007-10-14T13:18:00.000-07:00

Er is nog tweeënhalve maand te gaan, maar het lijkt er op dat 2007 een uiterst mager filmjaar gaat worden. Tot enkele dagen geleden waren Jesus Camp, Deliver Us From Evil en Anche Libero Va Bene de favorieten, maar daar blijft het ongeveer bij. Control en Sicko staan nog wel op de verlanglijst en Sigur Rós film Heima is alleen in de trailer al wonderschoon (wat ook voor de paar nieuwe nummers op de bijbehorende cd geldt, maar dat terzijde). Afgelopen vrijdagavond is de huidige nummer 1 van dit jaar bij het rijtje toegevoegd. Die film gaat hier door het leven als The Diving Bell And The Butterfly, maar de regisseur heeft hem oorspronkelijk Le Scaphandre et le Papillon gedoopt. Een bezoek aan deze meesterlijke film zou verplicht moeten worden.

In The Diving Bell wordt Elle-hoofdredacteur Jean-Dominique Bauby wakker in een ziekenhuis met het locked-in syndroom. De enige manier waarop hij kan communiceren is door te knipperen met zijn linkeroog: de rechter heeft hij dichtgenaaid zien worden. Het contrast met zijn leven voor de beroerte is levensgroot. Hij was de charmante en succesvolle hoofdredacteur die een hoop vrouwelijk schoon versleet, maar nu is hij afhankelijk van de beeldschone dames in de vorm van logopedistes, verpleegsters en het broodnodige bezoek. Naast het dichtgenaaide oog moet hij ook nog met een verlamde linkermondhoek leven. Nadat de cynische Bauby eerst de hoop wil opgeven, krijgt hij toch de kracht om een boek over zijn leven te schrijven. Niet alleen deze zinnen zijn poëtisch, ook de bijbehorende beelden zijn het. Bauby ziet zichzelf als duiker die onderwater in z’n pak zit ingesloten. Of hij ziet zichzelf zitten in zijn rolstoel op een plateau dat boven het water uitsteekt. Met zijn woorden weet hij zelfs de jongedame van de uitgeverij te ontroeren die hij dicteert. Zelf wordt hij ook geraakt nu hij de fouten van zijn losse levensstijl eindelijk in alle rust kan overzien. De gevolgen daarvan spelen nog steeds, zoals wanneer de moeder van zijn kinderen de telefoon voor hem beantwoordt en zijn laatste liefde aan de lijn krijgt die niet langs durft te komen.

De beste keuze die regisseur Julian Schnabel heeft gemaakt om de kijker in het gevoel van de verlamde Bauby te verplaatsen is door daadwerkelijk met Bauby mee te kijken. Vanuit zijn linkeroog dus, waarbij het zicht regelmatig vervaagt. Dan zijn ook zijn gedachten hardop te horen, zijn cynische commentaar op de passanten in zijn nieuwe wereld. Zijn zwarte humor geeft de film de luchtigheid die het nodig heeft. Het lijkt wel alsof Schnabel geen fouten kón maken. De roes die The Diving Bell and The Butterfly heet is in alle facetten oog- en oorstrelend.

Arme Kazàn

2007-10-13T01:12:00.001-07:00

Hij was al in de studio aanwezig tijdens de aankondiging van het programma al en ik dacht: arme arme man. Het verhaal over zijn financiële fiasco had ik al uitgebreid gelezen in de Revu. Het stuk had de titel: Truc mislukt. Hij was als laatste item neergezet, en daar zat hij dan. Matthijs van Nieuwkerk rechts van hem, Marc-Marie Huijbrechts voor hem. Voor het eerst op televisie mocht Hans Kazàn het verhaal doen waarom hij alles kwijt was geraakt. Maar het was niet eens het verhaal dat het treurigst was, het was de goochelaar zelf. Hij had z’n podium-glimlach opgezet en probeerde te doen alsof het goed met hem ging. Maar hij zat zo ongelooflijk slecht in z’n vel dat hij met een snelheid ratelde waar zelfs de Gilmoure Girls van zouden schrikken. Het ging al snel over zijn huidige financiële situatie en toen leek het alsof hij in tranen uit zou barsten. Net op tijd veranderde Van Nieuwkerk het onderwerp in iets luchtigs.

Kazàn was net teruggekomen uit de rimboe, hij deed mee aan een programma van SBS6 waardoor hij en z’n familie afgesloten waren van de boze wereld. Van Nieuwkerk vroeg zich verbaasd af hoe hij dit op dit moment had kunnen doen. Volgens de goochelaar was dit de zoveel-jarige huwelijksreis die hij anders niet had kunnen bekostigen. Waarschijnlijk lag de echte reden ergens anders. De zak geld van SBS6 bijvoorbeeld of simpelweg escapisme. Of een combinatie van beide. Pas op het vliegveld bij terugkomst werd hij door een horde journalisten en fotografen ingelicht over een verloren rechtzaak. Een paar uur later zat hij dus bij DWDD waar hij het tot twee keer toe bekende: “ik ben geen zakenman.” Om er één keer aan toe te voegen: “en ik wil er ook niets van weten.” Toch de struisvogelmethode? Uiteindelijk zat in de uitzending een zielig hoopje mens, die gejaagd z’n relaas deed terwijl de verbijsterde blik van Huijbrechts subliem in beeld werd gebracht. Tot slot deed hij nog een kaarttruc bij Van Nieuwkerk. Zoals het allemaal begonnen was, maar nu met trillende handen.

Referenda? Neeferenda!

2007-10-07T10:02:00.000-07:00

Ik zat zojuist in bad. Met het licht uit maar met wat waxinelichtjes aan, omdat je het stoom zo mooi omhoog ziet kruipen en het schuim precies de juiste glanzende rand krijgt. Ik dacht: en wat als je een keuze moet maken tussen die twee waxinelichtjes in de hoek. Ze brandden gebroederlijk naast elkaar en leken identiek. Ik boog wat voorover en zag dat één lichtelijk ingedeukt was. Dan was de ander iets mooier, concludeerde ik onverschillig. Ik wist ook wel dat waxinelichtjes niet zijn gemaakt om te vergelijken. Ze hebben allemaal dezelfde vorm, zitten in het identieke mat grijzen omhulsel en zijn in zakken van 500 uit het schap te trekken. Maar vooral: kiezen uit twee massakaarsjes, je hebt toch wel wat beters te doen.

Aanstaande woensdag hebben we hier in Utrecht een referendum. Het is aan ons de eer om uit twee burgemeesters een favoriet te kiezen. De ene kandidaat is van de PvdA en de ander is van de PvdA. Ze staan gebroederlijk op foto’s, voeren onzichtbaar campagne en geven toe dat ze elkaar een beste kerel vinden. Eentje, Ralf Pans, schijnt recentelijk al gezegd te hebben dat het burgemeesterschap hem om het even is. De ander, Aleid Wolfsen, zal wel gaan winnen omdat hij iets vaker in de landelijke media is geweest. Als ik met het pistool op m’n slaap een keuze tussen de twee moest maken had ik voor Wolfsen gekozen, omdat hij schijnbaar wel interesse heeft en hij een goede indruk achterliet toen ik hem een half jaartje geleden aan de telefoon had. Maar ik ga deze keer niet stemmen.

Het is voor het eerst in m’n leven dat ik een stemkaart ongebruikt laat. Gewoonlijk wil ik m’n stem maar al te graag laten horen en tel ik de zegeningen van de democratie in dit land, maar nu wordt de Utrechtse burger behandeld alsof hij dom is. Kiezen uit twee burgemeesters van dezelfde partij die ook nog eens identiek overkomen, dat is kiezen uit twee waxinelichtjes. Het is onzinnig en de moeite niet waard. Het enige waardevolle wat dit op kan leveren is het onmiddellijk afschaffen van het referendum. Want de inhoud van zo'n referendum is of te complex (Nederland stemde geen ‘nee’ tegen Europa, Nederland stak de middelvinger op naar het impopulaire kabinet Balkenende III) of het zijn ‘simpele’ zaken waarvoor de keuze bij politici moet liggen. Want die hebben we al lokaal en landelijk gekozen. Die mensen zijn capabeler dan de mensen die je op een willekeurige middag in de Mediamarkt tegenkomt. Dat hopen we althans. Nee, het is wel duidelijk wat met de stemkaart voor dit referendum gebeurt. De vlam erin.

Fixkes - Ongelukkig

2007-10-05T09:25:00.000-07:00

Met hun Kvraagetaan stonden ze dit jaar zestien weken bovenin de Vlaamse hitlijsten en hetzelfde is Fixkes gegund met hun lieve kleine (en voor Ollanders beter verstaanbaarder) liedje Ongelukkig. Luk clipsken ok.

Istanbul

2007-10-01T14:30:00.000-07:00

Ja, dat was lachen in Istanbul. De eerste dag wist ik ’t nog niet helemaal, maar daarna kwamen hoogtepunten zoals het Turkse badhuis waar je je overgeeft aan harige Turkse mannen met grote handen die je fijnknij.. eeh, masseren met schuim en olie terwijl je languit ligt als een weerloos stuk vlees met louter een handdoekje om. Dat klinkt als een nachtmerrie, maar je komt er haast herboren uit. Uiteraard werd er verschillende avonden flink aan de waterpijp gezogen, liggend op kussens aan de rand van de straat terwijl we de glazen Efes gretig achterover gooiden. Wat echter vooral bijbleef aan Istanbul was een geluid. Niet het ‘gezang’ dat uit de moskeeën schalde, ook niet het Für Elise dat als pauzebel gold bij de school pal naast ons hotel en zelfs niet Antwan’s weergaloze imitatie van de schreeuw van een varken dat geslacht wordt (waar Turken heel slecht tegen kunnen gezien hun verwilderde en geschrokken blikken in onze richting. Sorry!).

Het geluid dat nu nog steeds naschalt in m’n hoofd is het helse gefluit in het stadion van Fenerbahçe. De club speelde tegen Ankaragükü en het publiek staat erom bekend een hels kabaal te produceren. Geen woord teveel gezegd. Als de tegenstander volgens het publiek onterecht een vrije trap meekreeg – en eigenlijk vond het publiek elke vrije trap voor de tegenstander meer dan onterecht – werden de vingers massaal in de mond gestopt en werd tientallen seconden lang een hels fluitconcert geproduceerd. Dat dit intimiderend werkt voor de tegenstander en vooral de scheidsrechter is erg goed voor te stellen. Gelukkig voor de Fenerbahçe-fans werd met 2-0 gewonnen waarna de opvallend gemoedelijke tocht naar het thuisfront volgde. De Lonely Planet had gewaarschuwd voor boze fans die kickten op stoeltjes gooien en matpartijen, maar niets van dat. Want buiten het levensgevaarlijke verkeer en de voetbalwedstrijd om was het in Istanbul vooral heel relaxed.

Peksounds stopt ermee

2007-09-25T01:40:00.000-07:00

Althans, dat was het idee. Het was gister namelijk precies één jaar geleden dat de eerste post op deze site verscheen (jarig dus!) en daarin stond de belofte dat het niet langer dan een jaar zou duren. Die keuze was gemaakt om twee redenen. De eerste is dat ik het bij Omar’s Droommachine: Sporenburg zo stijlvol vond: precies een jaar lang héél veel zeggen en dan met leeggetypte vingertoppen stoppen. De tweede is dat ik een veilig afscheid had ingebouwd, mocht het blogbeheren niet bevallen. Dat ik niet tegen de bezoekers hoefde te zeggen ‘bedankt voor het lezen , maar eigenlijk vond ik het kut’, maar dat ik gewoon kon wijzen naar die eerste post waarin het allemaal al stond. Je hád het kunnen weten.

Eigenlijk wilde ik al twee keer stoppen het afgelopen jaar, dat moet ik toegeven. Het waren de momenten dat ik naar het log keek en dacht dat er al zoveel meningen waren, en wie ik dan wel niet was om de mijne daar aan toe te voegen. Dat ik m’n dagelijkse belevenissen maar voor mezelf moest houden. Het is ook natuurlijk best arrogant om te denken dat er mensen in de wereld zijn die al je persoonlijke sores en opinies interessant vinden. Omgekeerd heeft het ook iets heel jeugdigs, want soms is zo’n blog net een dagboek. En zoals ik nu bijvoorbeeld de drang voel om m’n enthousiasme te spuien dat ik Alice Sebold’s nieuwe boek (The Almost Moon) heb gekocht, nam ik vroeger m’n nieuwe cassettebandje mee naar de basisschool: moet je ’s kijken, The Miracle van Queen, net uit!

Maar wat is het geval, ik kan het niet over m’n hart verkrijgen om met dit weblog te stoppen. Ook al laat ik m’n pennenstreken in verschillende media achter, zo'n log blijft een heerlijke vrijplaats. En al is er per maand (of jaar) maar één iemand die ergens door wordt geënthousiasmeerd, vermaakt, ontregeld of zelfs aan het denken gezet, dan heeft het ook nog meerwaarde gehad. Dus ik vrees dat jullie nog even aan me vast zitten (net zoals Omar gewoon weer is verdergegaan). Er komt een korte vakantie aan, maar daarna zullen gewoon weer posts op deze site verschijnen. Voor één extra jaartje dan.

Muzikale encore

2007-09-23T12:45:00.000-07:00

Volgens m'n iTunes heb ik er dit weekend alleen al 12 keer naar geluisterd. Best weinig, want No One's Gonna Love You van Band Of Horses is een nummer dat stilte en kippenvel afdwingt. De My Morning Jacket-referentie blijft, vooral door die hoge kraakheldere zang die de muziek nog nostalgischer maakt dan het al is. Bij de eerste zanglijn weet je al dat het helemaal goed gaat komen. Misschien ook iets dat u, lezer, graag zou willen horen en daarom is deze post geboren want ik zag zojuist dat het nummer hier te downloaden is.

Josh & Jens

2007-09-23T04:32:00.000-07:00

Enkele jaren geleden wilde Ben Folds maar niet naar Nederland komen en daarom zijn we maar met een groep mensen naar Londen gegaan om hem in ’t echt te zien. De eerste keer kwam hij niet vanwege ziekte en zaten we loos met die groep in onze EasyJet, maar zes maanden later gaf hij een concert in de Barbican dat legendarisch aanvoelde. Uiteindelijk is Folds dit jaar naar Paradiso gekomen (al verbaasde hij zich erover dat Nederland op z’n tourschema stond, bekende hij in het interview voorafgaand aan dat optreden) en nu is het wachten op Josh Rouse. Die is ook al vele jaren niet in Nederland geweest. Ik kende Rouse wel langer, maar ben er pas echt naar gaan luisteren toen Niels zijn Winter in the Hamptons opstuurde met de mededeling dat deze toch echt op de Ultieme Zomer cd 2005 zou moeten komen. Dat kwam-ie, en Nashville werd m’n plaat van het jaar (download het daarvan afkomstige My Love Has Gone hier). Sindsdien is Josh Rouse een vaste waarde geworden, iemand die op elke plaat zorgt voor een paar slim in elkaar gedraaide popliedjes met lichte alt.country invloed.

Nu komt hij weer niet naar Nederland, maar wel naar Engeland. En het fijne is, Jens Lekman speelt in het voorprogramma. Met slechts één ander bandlid. Maar toch. Lekman is een crooner voor Belle & Sebastian-fans en heeft al een paar indrukwekkende releases uitgebracht. Hij heeft nu het ontzettend cheesy Night Falls Over Kortedala gemaakt, die we in Spanje grijs hebben gedraaid (net zoals Rilo Kiley, ook zo heerlijk tijdens het kilometervreten). Soms lijkt Jens Lekmans muziek op de tune van de Love Boat. Reden voor velen om het te haten, maar als je het trekt, vind je het meteen geweldig. En zeg nou zelf, iemand die een nummer schrijft dat Friday Night At The Drive-In Bingo (link) heet mag toch zeker enige vorm van brille krijgen toegedicht. Nu staan ze dus samen in Manchester, Leeds, Sheffield, Leeds, Gateshead, Glasgow, Nottingham, Bristol, Oxford, Brighton en, jawel, Londen. Die laatste ook nog op een zaterdag. Nou staan er al meer reizen voor de laatste herfst- en wintermaanden van 2007 in de planning. Volgende week vijf dagen Istanbul (tips tips tips pl-eeeeeeze :-)) bijvoorbeeld. Maar daar staat Josh niet. En Jens ook niet. De verleiding om Engeland met een bezoek te vereren is weer eens levensgroot.

Verlangen naar Pete

2007-09-19T07:28:00.000-07:00

Wie is toch die best fris uitziende zanger in de videoclip van deze single Delivery? Nou ja, het is de 28(!)-jarige Pete Doherty met een nieuw wapenfeit van Babyshambles. Het nummer is het meest affe dat z'n post-Libertines band ooit heeft geschreven, maar dat is ook niet moeilijk na het debuut Down in Albion dat aan alle kanten rammelde. Bon, het is nog niet een niveautje What A Waster, Don't Look Back Into The Sun of Music When The Lights Go Out, maar we hebben er zowaar weer zin in. In Pete.

27 -> 28

2007-09-16T05:16:00.000-07:00

Ze sms’te gisteren terug dat het maar goed was dat ik geen rockster was. Even ervoor had ik laten weten dat m’n laatste uren als 27-jarige bijna waren geteld. Daarna besefte ik me dat het toch een lichte vorm van het noodlot tarten was om de laatste dag van dit legendarisch fatale levensjaar in het vliegtuig te stappen. Toch bleven we keurig in de lucht hangen en daarna volgde het mes door de boter van de landingen. Veilig terug. Vervolgens maakte de trein geen rare capriolen, besloten de gevaarlijk uitziende fietsers me niet te overvallen (terwijl ik toch een paar uitstekende Spaanse wijnen in m’n koffer had, ze lopen nu te branden in het wijnrek), thuisgekomen ontplofte de laptop niet in m’n gezicht en was geen korreltje anthrax in de enveloppen te bekennen. Terwijl Morrissey vanuit de boxen voor de toepasselijke soundtrack zorgde, gleed de secondewijzer tegelijk over de kleine en grote wijzer. Ik had het gehaald. Er volgden wat nachtelijke sms’jes en telefoontjes om het lot te bevestigen: ik had de respectabele leeftijd van 28 bereikt.

Ik mis het 27 zijn nu al. Vooral omdat ik mezelf een jaar lang met succes heb voorgehouden dat het een léuke leeftijd is, ik had er een heroïsche waarde aan toegekend. Het gaat me niet lukken om mezelf voor te liegen dat 28 net zoveel voorstelt want het voelt maar niksig aan, of erger, het helt net teveel naar the big three-oh toe. Daar komt ook nog eens bij dat ik een ster ben in het overdramatiseren van verjaardagen omdat ik er zo verdomde reflectief van word. Niet alleen wordt het afgelopen levensjaar minutieus geëvalueerd, ook worden vrij concrete verlangens voor het komende levensjaar bedacht. Over wat moet worden geleerd, gedaan en bezocht. Ik moet zeggen, het motiveert wel. Dat is dan weer beter dan de quarterlife crisis die de 28-jarige(!) Dwight B. Wilmerding in Indecision heeft (inderdaad een voortreffelijk debuut) of de lamlendigheid en verveling die Holden Caulfield voelt (ja, ik ben The Catcher nu pas aan het lezen ook al stond die op m’n Engelse lijst voor het VWO-examen maar sorry meneer Sterk, ik had alleen het uittreksel gelezen) dus wat dat betreft valt het allemaal erg mee. Laat dat dan maar de gedachte zijn om het komende jaar in te gaan.

Eindelijk Spanje

2007-09-07T11:47:00.000-07:00

Ik heb het gevoel dat ik de laatste Nederlander ben die nog nooit in Spanje is geweest. Zelfs de kluizenaar die na een korte ochtendwandeling al heimwee krijgt, heeft zijn enige vakantie hier gevierd, zo lijkt het wel. Barcelona? Been there, done that. Nou heb ik de vele omringende landen – Portugal en Frankrijk – wel van verschillende kanten gezien en Italië ook, maar om de een of andere reden kwam het er nooit van om in Spanje te belanden. Al werd Barca vele malen genoemd als mogelijke stedentrip, maar die ging uiteindelijk altijd naar eindpunten als Berlijn, Praag, Parijs en Dublin. Vanaf morgen is de stad van Nou Camp dan eindelijk aan de beurt en daarna is het de bedoeling om vele voetstappen in de Pyreneeën achter te laten. Een weekje maar, en tevens m’n slechtst voorbereide vakantie ooit. Niet omdat ik m’n bergschoenen nergens kan vinden, maar vooral omdat ik geen enkel boekje of geen enkele site over Barcelona en omgeving heb doorgespit voor must see plekken. Ik droom vooral weg over afgelegen restaurantjes met een overvloed aan tapas en kruiken rode wijn die worden neergezet door goedlachse señoritas in rode jurken. En dan is er de hoop dat het Nederlandse (werk)leven snel uit mijn gedachten verdwijnt zodat in de hersenpan louter het vakantiegevoel heerst. Dat gaat soms best moeilijk, zo leert de ervaring. Gelukkig hebben de mede-avonturiers wel een paar Barca-boekjes ingeslagen, zodat de heenvlucht al een Spaans tintje krijgt dankzij de juiste woorden en plaatjes. Waarschijnlijk zal ik ook tijdens die vlucht beslissen dat ik net als de afgelopen seizoenen gewoon voor FC Barcelona ben, het trio Nederlanders bij De Koninklijke ten spijt. Dan is ook die knoop eindelijk doorgehakt. Adios.

2x Deutschland

2007-09-04T14:49:00.001-07:00

Misschien dat het al langer bestond, maar in het verre verre buitenland (Duitsland) vielen me twee ontwikkelingen op die daar al de orde van de dag zijn. De eerste zal niet zo snel overwaaien: in de supermarkt wordt soms aangegeven dat een product aus der Region is. Je kan er als consument voor kiezen om je eigen omgeving te steunen door bijvoorbeeld een toetje te kopen dat met zekerheid op slechts enkele kilometers afstand in elkaar is gedraaid. Zo draag je je steentje bij aan de lokale gemeenschap, vecht je met de buurt voor de ondernemer om de hoek. Volgens mij lag het er niet eens aan dat ik in het Wageningen van Duitsland (Göttingen) was, maar kom je deze mededeling ook net zo goed in Stuttgart, Trier of Kirchzarten tegen. Support your local scene!

Bij de andere ontwikkeling is het overwaaien slechts een kwestie van tijd. Het is op enkele Nederlandse treinstations al te zien, namelijk de onbemande openbare wc. Vlucht je in Duitsland bij de Tankstelle de wc in, dan krijg je een grote machine met poortjes voor je die je vraagt 50 eurocent in te werpen. Vervolgens ga je het poortje door en even later knalt je welgemikte straal in een wc die volgens de wc zelf geen water verbruikt en er toch schoon uitziet. Wat heet, het urinoir is zo kraakhelder dat je ogen haast pijn doen van de lichtweerkaatsing van de tegels. Deze ontwikkeling kan slechts een enkel verontrustend ding betekenen. Dit zal eens leiden tot het uitsterven van het ras dat wc-juffrouw heet.

(Ha, wat fijn, meneer is ook ergens buiten de landgrenzen geweest. Duitsland nog wel. Na alle reisprogramma’s die we hebben gezien, reisboeken die we hebben gelezen en reisverhalen die we tot in de vermoeiendste details hebben aangehoord, is het toch een zegen dat deze belangrijke ontwikkelingen bij Merkel & Co ons ook worden medegedeeld. Toetjes uit de regio eten en urineren zonder “dankjewel” te zeggen, wie had dat gedacht. Dat belooft nog wat als De Schrijver volgende week helemaal naar Spanje afreist.)

Indecision

2007-08-29T14:41:00.000-07:00

En toen had Ajax verloren en toen waren de sms’jes verstuurd naar degenen die ook in de Nederlandse competitie een rood/wit hart hebben en toen kwamen de verslagen, verdrietige, boze antwoorden terug en toen was PSV de enige Nederlandse afgevaardigde in de Champions League. It’s just a little bit of history repeatin’. Als niet-fan gaat dat ‘snel vergeten’ al sneller dan bij de fans, maar het vergeten gaat net iets sneller door de eerste luisterbeurt van de Modeselektor-plaat: Happy Birthday. Jeuzus. De gedachte dat The Field per definitie de beste electronica-plaat van 2007 zou maken, wordt op het eerste gehoor even compleet ontregeld. Het lijkt ook zeker geen vorm van bluf, arrogantie of juist onkunde dat ze die track met Thom Yorke als eennalaatste hebben gezet. Het veroorzaakt vooral een glimlach als nota bene de laatste track Déboutonner een ontzettend prijsnummer is. Maar daar zijn er meer van, meent het Eerste Gehoor.

Beter beproefd zijn de woorden die in de Revu van deze week om de foto’s van Kate Nash en vijf jonge theatermakers staan. Of ik dat even mag aanbevelen, misschien bevalt het. Het interviewen van die theatermakers in enkele dagen was vrij intensief, maar vooral erg bevredigend. Er zaten mensen bij die erg goed hadden nagedacht over wat ze deden en dat ook prima uit konden leggen. Dat is fijn. Ook fijn als je daarna weer de namen van niet te missen auteurs, muzikanten of theatermakers uitwisselt omdat je gewoon weet dat ergens nog boeken of cd’s liggen die je wekenlang kunnen bezighouden. En dat er avonden zijn die je niet wil missen. Zoveel plannen, zo weinig tijd. De enige makkelijke keuze is het boek dat nu bovenaan de stapel komt te liggen: Benjamin Kunkel met Indecision.

Met Rilo Kiley naar Lowlands

2007-08-20T09:04:00.000-07:00

Het was logischer geweest als ik Arcade Fire, Editors, Jack Peñate of Patrick Watson had opgezet, onderweg naar het Lowlands festival. Er was reden genoeg tot langgerekte voorpret bij een festival met zo’n geslaagde line-up. Toch tolde het Rilo Kiley-cd’tje weer rond in de speler, ondanks de afwezigheid van Jenny Lewis & co in Biddinghuizen. Under The Blacklight is nu al m’n favoriete Rilo Kiley en het moment suprème heet Breakin’ Up. Dat gaat, verrassing verrassing, over een break-up van een relatie en mocht dit over de ex van Jenny Lewis zelf gaan, dan krijgt hij een genadige schop na. Niet vanwege de ‘It’s not if New York City burnt down to the ground once you drove away’ waar Lewis mee aftrapt of het verraad die ze hem in de schoenen schuift, maar vooral door het uiterst euforische refrein waarin ze kraakhelder “Ooh, it feels good to be free” zingt met een fijn soulkoortje op de achtergrond. Wat een ontzettend catchy fijn geproduceerd liedje heeft Jenny Lewis, dansend op haar ex, in elkaar gedraaid. Volgens een muziekomnivoor die ik het dit weekend liet horen is het heel erg Fleetwood Mac. Hoe dan ook, Breakin’ Up is toch wel de beste break-up song sinds Someone New van Eskobar & Heather Nova.

Lowlands dus. Wat een topeditie. Niet alleen op papier, maar ook in de praktijk. Tot m’n grote spijt moest ik wat optredens missen vanwege de nodige tv-werkzaamheden (al is het dankbaar werk om zo’n Saint Simon van The Shins uit te kiezen voor de Lowlands-uitzending) maar volgens mij heb ik het belangrijkste meegepikt. Editors: hoogtepunt. Arcade Fire: hoogtepunt. The Good, The Bad & The Queen: hoogtepunt. Whitest Boy Alive: hoogtepunt (niet geheel gezien, maar als het op dezelfde manier afliep als laatst in de Paradiso bovenzaal kan de hele tent in de handjes wrijven). En de beste manier om de zondagochtend wakker te worden was met Patrick Watson. Wat blijft die man met z’n band een fenomeen op zich. Het is alweer de vierde keer dat ik de Canadees dit jaar live zie, maar nog steeds is het van de eerste tot laatste seconde fascinerend. De band is een tandem waarin tijdens nummers regelmatig verstoorde ritmes opduiken. De drummer is één met z’n drumstel en Patrick Watson is één met zijn piano, zijn zang en de gekke bekken die hij zingend trekt. Als Watson je grijpt, grijpt hij je echt. De vriendin die ik maandag meenam naar z’n concert in Ekko, ging een dag later weer in Rotown en schoof op Lowlands ook weer aan. Ook een flink aantal mensen die eerder in Ekko bij de duobill met Patrick Watson en Loney, Dear waren, stonden nu weer ademloos te kijken. Voor de tv-uitzending hebben we het onversterkte Man Under The Sea gekozen, die ze regelmatig in het midden van het publiek vertolken. Ook dat was al vier keer raak. Was het dan allemaal vrolijkheid op Lowlands? Neuh. Wat ik voorbij zag komen van The Rakes, New Young Pony Club en het verschrikkelijke Saybia was om te janken. Ook de zaterdag was muzikaal niet even spannend. Maar dan was er nog de zon of een pannenkoek en werd het wachten later weer beloond met Loney, Dear, LCD Soundsystem, The Pigeon Detectives en The View. Het muziekjaar 2007 zat al ontzettend mee en daarin is Lowlands nu al de kers op de taart. Het enige wat nog rest is het inhalen van een flink slaaptekort. Ook dat doen we met plezier.

De Simpsons waren er wel

2007-08-16T15:07:00.001-07:00

Het zal dan ongetwijfeld een vorm van naïviteit zijn of misschien een verstoord wereldbeeld, maar ik had serieus verwacht dat het nokvol zou zijn bij Simpsons The Movie op deze premièreavond. Want je hebt jongensdromen en je hebt Jongensdromen. Anderhalf uur lang The Simpsons volgen op een groot scherm: in mijn gedachten bestond dat allang, maar Matt Groening & co vonden pas na vele jaren de tijd rijp. Ik vond ‘m geweldig, van begin tot eind. Okee, de Revu-filmrecensent had wel gelijk toen hij zei dat het gewoon een heel lange aflevering was zoals we het van tv kennen. Maar zo’n gewone aflevering heeft al de juiste brille om uitgerekt te worden. Als ze reclame hadden gemaakt voor vier Simpsons-afleveringen die speciaal voor het grote scherm gammel aan elkaar waren geplakt, had ik ook voor de neus van de kaartjesverkoper overijverig m’n spaarvarken leeggerammeld. Alles wat geel is, wil ik zien. Dat 90% van de stoelen vanavond in de Utrechtse Camera/Studio leeg waren, was dan ook niet de schuld van D’ohmer en fam, maar van de terrashangers (zwijnen) die hun drankjes (parels) naar binnen tankten terwijl er belangrijkere zaken te doen waren. Zoals zien hoe Homer heel Springfield bijna naar de vernieling helpt, zie hoe vele films weer heel clever worden geparodieerd en zien dat zelfs de aftiteling voor hilariteit kan zorgen. Jongste telg Maggie spreekt aan het einde haar eerste woordje: sequel. Liever vandaag dan morgen. Want hoe vaker de verantwoordelijke vader des huizes zijn kreet uitroept hoe beter. En nu allemaal in koor: D’OH!

The start of something really really beautiful

2007-08-12T03:13:00.000-07:00

Onlangs had buur Joris een stukje op z’n site met onderwerpen waarover hij iets hád willen schrijven. Het moge dus duidelijk zijn dat ik het onderstaande van hem heb gejat, want de afgelopen week waren er wel ideeën maar dat was niet aan deze site af te lezen. Waarover het had kunnen gaan?

-Iets met Ehsan Jami en de PvdA. Omdat deze partij wel voor allochtonen is maar schijnbaar niet voor mondige afvallige moslims. Nadat hij in elkaar was geslagen had Jami zo drie hoe-gaat-ie-telefoontjes van Wilders te pakken, maar Bos liet hem via de Volkskrant vallen, waarbij de druk van een groot deel van het electoraat absoluut meespeelt. En zo wordt Jami, net als Ayaan, langzaam naar de VVD gedreven. Want Rutte vindt ’t ook al schande wat Bos doet. Volgens Bos moest Jami als 22-jarige nog veel leren. Ik vraag me af of hij daarmee conformeren bedoelt. Hoe dan ook, de ontwikkeling van Jami zal vanaf nu onder een vergrootglas plaatsvinden.

-Iets met oude films inhalen. Van de week heb ik o.a. On The Waterfront (1954) met een briljante Marlon Brando en The Sting (1973) gezien. De week ervoor bracht Vince Night On Earth (1991) mee, wat ook al een aanrader is. Kan iemand nog een paar must see klassiekers aanbevelen?

-Iets met niet uit die Haldern-roes kunnen komen. Want wat was dat festival weer een zegen. Met als uitschieters: 1) Patrick Watson 2) Friska Viljor 3) Duke Special. En helaas viel Voxtrot erg tegen. Ook al speelden ze het onvolprezen The Start Of Something. Het festival was weer heerlijk ongedwongen, er werden veel te leuke nieuwe mensen ontmoet en er werd veel te weinig geslapen. Omdat het voor de zesde keer op rij was, had het festival zelfs wat nostalgisch. Het heeft gewoon iets, in een klein onbekend Duits dorpje blind de weg kennen en langzaam de knusse festivalcamping weer te zien verschijnen.

-Iets met de tien jaar vriendschap, op de dag precies, die ik met Jorn en Antwan in Maastricht vierde, omdat Antwan daar voor ’t werk moest zijn. Het begon allemaal hier en tien jaar later zaten we urenlang hier omdat we Guuz daar toevallig tegenkwamen en omdat ze daar gewoon Le Pop 4 op hebben staan. Het decennium werd gevierd totdat de Maastrichtse cafédeuren in het slot werden gegooid.

-Iets met de terugweg uit Maastricht met de heerlijke Jack Peñate-plaat voluit aan in de auto, met de zon op het dak en de relatief rustige verkeersdrukte en het gevoel dat dat oplevert.

-Iets met de eerste aflevering van seizoen 2 van Twin Peaks die nu eindelijk is bekeken. En het wachten op de dvd-boxen van The Wire seizoen 4, de laatste Sopranos, Lost 3, Heroes, Dexter en Bones.

-Iets met de m.i. zeer intrigerende Zomergasten-aflevering met Hany Abu-Assad, waarna ik meteen de documentaire The Power of Nightmares heb gedownload.

-Iets met het het interview dat ik onlangs had met lovely Kate Nash.

-Iets met m’n Jannes-stuk dat nu in de Revu staat.

-Iets met het opzetten van The Start of Something van Voxtrot of alles van Duke Special, waardoor je automatisch weer daar op Haldern belandt, terug naar de momenten die je zo lang mogelijk vast wil houden. Het is nog maar een paar dagen voorbij en daar is hij weer. De onvermijdelijke nostalgie.

Maar niet voordat...

2007-08-01T13:36:00.000-07:00

Omdat ik het niet zou DURVEN jullie lezers zomaar een paar dagen alleen te laten (zoals bekend heb ik het elke-dag-een-bericht-voornemen van het begin uitstekend volgehouden) bij deze nog wat media die het leven wel 'ns zouden kunnen verrijken.

Bijvoorbeeld de albumopener van de New Pornographers. De nieuwe plaat is minder springerig dan voorheen, maar dat levert wel deze My Rights Versus Yours op. Go! Team zijn ook weer terug met een nieuwe plaat waar Grip Like A Vice gewoon opstaat. En was iedereen ondertussen al bekend met de kwaliteiten van Patrick Watson? Zo nee: download dit, en schnelll.

Dan kan ik eenieder met een gerust hart achterlaten, ik zal aan jullie denken bij het openingsconcertje van Kate Nash die hieronder met een een grappige journo uit Brighton te maken krijgt. Tabeeeeeee!

Een vrij ongestructureerd, niet even inhoudelijk stukje over zin hebben in Haldern, geschreven tijdens een onwennige editie van Zomergasten met Bram M

2007-07-29T13:00:00.000-07:00

Bram Moszkowicz is nu een uur onderweg tijdens zijn Zomergasten-avondje, maar het wil nog maar niet van de grond komen. Van chemie tussen hem en Joris Luyendijk is vooralsnog geen sprake en veel van informatie die loskomt is al bekend. Al kan dat ook komen dat ik me het afgelopen jaar nogal veel in de man heb verdiept voor de Revu. Misschien dat het nog verandert de komende paar uur (momenteel danst Prince door het scherm en Bram beweert dat hij vanaf de bank heeft voorspeld dat Prince een grote carrière te wachten staat) maar dan moeten er nog wel een paar bijzondere tv-fragementen voorbij komen of moet de rode draad wat duidelijker worden. Tot nu toe heeft Bram al vier keer het bijzinnetje “als ik het zo mag zeggen” gebruikt. Op naar de tien.

Voor de uitzending had ik net een erg fijn liedje ontdekt, dat wilde ik graag delen. Erik en Josien vertelden gisteravond dat het met Friska Viljor komend weekend op Haldern wel goed gaat komen. Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord. Toch maar even een paar nummerkes waaronder Gold gedownload en oeh, wat klinkt dat toch fijn. Het is zo’n nummer dat zo op de Ultieme Zomer-cd 2007 had kunnen komen. Vorige week liet Sytse in de Ekko ook al zo’n nummer horen, dat was Spit at Stars van Jack Peñate, daar gaat de zon ook van schijnen. Hopelijk gebeurt dat in ieder geval vanaf donderdag, daar vlak over de grens bij Arnhem.

(Gelukkig, daar was toch een goed televisiefragment van Moszkowicz. Een interview met Philip Roth door Neerlands grootste Roth-kenner Michael Zeeman. Elk interview met Roth is sowieso de moeite waard, zelfs als hij in een nukkige (lees: arrogante) bui is. En Bram heeft gelijk: de man praat net zo mooi als hij schrijft. Zelf heb ik alleen Portnoy’s Complaint, The Dying Animal en Everyman gelezen, The Human Stain als film gezien. Dankzij Bram wordt het toch eindelijk tijd om The Plot Against America te lezen, die hier al langer in hardcover ligt. Wat me wel verbaast is dat Moszkowicz niet wist welk fragment er precies werd getoond. Dat fragment van Prince had hij ook nog niet van te voren gezien. Ik begrijp het niet: het is zo’n grote eer om bij dit programma te zitten, dan wil je toch je komst een stuk beter regisseren dan wat hier gebeurt. Luyendijk gaf ook al aan dat er slechts een minimaal voortraject is geweest tussen hun twee. Ook dat is te merken: de advocaat valt vaak stil bij vragen over de naderende dood van zijn vader. Sommige vragen vindt hij te ver gaan en hij jammert dat dit zijn privacy aantast. Dit aftasten had niet op tv gemoeten, dit had al vooraf moeten gebeuren. Zonde, maar we kijken verder.)

Haldern dus, vanaf aankomende donderdag. In 2002 gingen we met een groepje van acht mensen naar dit Duitse festival. Het was alsof we in een paradijsje terecht waren gekomen. De auto mocht naast de tent staan, er was slechts een enkel podium en de line-up die we met 5.000 bezoekers bekeken was prachtig met o.a. Belle & Sebastian, Supergrass, Gomez, Doves, Cooper Temple Clause en The Notwist. Sindsdien zijn we elk jaar naar dit festival toegegaan en de groep is gestaag groter geworden. Veel groter. Het is een jaarlijks evenement waar ik weken- of maandenlang naar uit kan kijken, maar dit jaar kwam het daar even niet van. Omdat het soms even te druk is, er teveel activiteiten zijn, maar ook omdat ik niet echt overtuigd was over de line-up anno 2007. Headliner Editors had ook nog gecanceld. Tot ik nog een keer in m’n ogen wreef en besefte dat een festival met Voxtrot, Patrick Watson, Kate Nash, Loney Dear, Tunng, The View, Magic Numbers, Malajube en Duke Special simpelweg een zegen is. Gisteren waren we toevallig met een grote groep Haldern-gangers samen en beseften we opeens dat het bijna al is en dat we er zo ontzettend veel zin in hebben. Dus nu worden de laatste dagen weer afgeteld. En als Zomergasten straks voorbij is, is Haldern nóg een stukje dichterbij. Want op tv komt Luyendijk er achter hoe moeilijk het is om deze advocaat te interviewen: een man die voor z’n beroep de meest bijzondere pleidooien in elkaar draait, let nauwkeurig op de woordkeuze in elke vraag die je stelt. Een zware klus. “Ik ben het niet met je vraagstelling eens,” zegt Bram maar weer. Zo wordt topjournalist Albert Verlinde nooit aangepakt door dezelfde man. Zou het dan toch met de felle Zomergasten van vorig jaar met Bram's vriend Leon de Winter te maken hebben? De slimme Moszkowicz zal ook heus weten dat Luyendijk in z'n laatste boek vooral sympathie opwekt voor de Palestijnen. Misschien gaat het nog wel ontsporen het laatste uur, we zullen het zien.

Heldere voorkant

2007-07-27T03:17:00.000-07:00

Ik wist dat m’n Bright Eyes artikel rond deze tijd in de Groene Amsterdammer zou komen, maar dat dit het coverartikel zou zijn, wist ik dan weer niet. M’n eerste bij de Groene zowaar.

I Love Kate Nash

2007-07-23T04:04:00.000-07:00

"You said I must eat so many lemons / ‘cause I’m so bitter.”

Komkommertijd

2007-07-19T00:57:00.001-07:00

Waarom De Volkskrant gister deze kop op de voorpagina zette, begrijp ik niet: “Hoog risico aanslag Al Qaida in VS.” Want even later luidt de conclusie: Geen bewijs, toch waarschuwing voor tweede 11/9. De bron van deze bangmakerij heet George W. Bush, de president van een land dat in het verleden aankondigde verzonnen propaganda naar buiten te brengen. Als Bush zonder bewijzen waarschuwt dat de Al Qaida-dreiging toeneemt is het voor de buitenwereld één groot vraagteken of hier wel iets van waar is. Het kan ook een strategie zijn voor de immens impopulaire president: misschien dat het oproepen van angst beter is voor zijn positie. Ik moest meteen aan het interview met Rufus Wainwright denken dat ik onlangs had (volgende week in de Revu). We hadden het over het kritische nummer Going to a Town en Rufus vertelde dat het niet alleen over het New Orleanse-debacle ging maar ook over een algemene Amerika-moeheid. Hij vond het vermoeiend dat het in elk journaal minstens een kwartier over Bush en Amerika ging. Zo’n Bush hoeft maar iets te roepen en de kolommen worden wereldwijd gevuld. Bij De Volkskrant dus op de voorpagina. Nu maar hopen dat het met gebrek aan beter te maken heeft, want we leven middenin de komkommertijd.

De komkommertijd is saaier dan ooit. Het is weemoedig terugdenken aan de komkommertijd van 2002 als de LPF haar eerste regeringsdagen en –weken heeft. Elke dag een nieuwe rel: dat is feest. Nu is het zelfs in de Tour de France rustig, terwijl we mogen aannemen dat 90% van de renners stijf staan van de doping. Maar dat horen we pas over tien jaar als de renners gebroken een persconferentie geven en klagen over de last van het grote geheim dat ze al die jaren met zich mee hebben gedragen. Nu is het grootste wielernieuws dat de Duitse zenders ARD en ZDF maar mondjesmaat berichten over de Tour, omdat ze het een verpest evenement vinden. Dat getuigt van lef en is te prijzen. Wel ga ik ondanks de komkommertijd schaamteloos de Revu van deze week aanprijzen. Uiteraard vanwege stukken van collega’s, maar ook omdat m’n Coen & Sander Show repo er in staat waar De Jeugd van Tegenwoordig en Katja Schuurman nog even gezellig langskwamen. Enkele felle opmerkingen van Coen Swijnenberg en Sander Lantinga zouden best eens voor wat commotie kunnen zorgen. Denk ik. Daar is toch wel ruimte voor in deze komkommertijd?

Ta dah: de honderd beste albums

2007-07-13T06:11:00.000-07:00

De nieuwe OOR is een feest voor de lijstjesfetisjist. Honderd mensen die iets van muziek menen te weten, mochten hun top 10 beste platen ooit inleveren. Al die lijstjes zijn geplaatst en de mijne zit er ook tussen. M’n eigen top tien heb ik in 5 minuten in elkaar gejaagd, omdat zo’n lijst eigenlijk complete onzin is. Niet alleen omdat zo’n rijtje er een maand later compleet anders kan uitzien maar vooral omdat sommige platen niet te vergelijken zijn. Net zoals de concerten waar ik de afgelopen anderhalve week bij mocht zijn. Een ware traktatie met achtereenvolgens Daft Punk (lichtshow van ’t jaar), Rufus Wainwright (die stem! dat theater!), Bjork (die stem! die vette beats!) en de maker van het voortreffelijke Cassadaga: Bright Eyes. Een top vijf hiervan maken is net zo onmogelijk als onzinnen. En toch en toch en toch, het is altijd heerlijk verkneukelen bij zo’n opsomming.

Ik meende zelf de volgende platen tot de beste ooit te rekenen:
1. The Smiths – The Queen is Dead
2. Belle & Sebastian – If You’re Feeling Sinister
3. Queen – A Night At The Opera
4. Pulp – Different Class
5. The Beatles – Revolver
6. Sigur Rós – Agaetis Byrjun
7. Daryll-Ann – Daryll-Ann Weeps
8. Bright Eyes – I’m Wide Awake It’s Morning
9. Pet Shop Boys – Actually
10. The Strokes – Is This It

Achteraf gezien ben ik er best tevree over, al was ik Crooked Rain Crooked Rain van Pavement echt helemaal vergeten. Stephen Malkmus, vergeef het me. Dan vergeef ik jou je slechte soloplaten.

Uiteindelijk hebben twee van m’n eigen lijstje de totale top tien gehaald. The Smiths staat op vijf en The Beatles op vier. Dat Belle & Sebastian pas op nummer 67 staat is uiteraard grote grote schande. Net als het ontbreken van ook maar één Nederlandse plaat in de toplijst. Dat de Nederlandse muziekkenner niet veel met hiphop heeft was al wel bekend (Public Enemy staat wel in de top 10, maar of die echt nog vaak wordt opgezet, ik betwijfel het) maar dat het eigen product zo laag werd beoordeeld is een nare verrassing. Verder een hoop degelijkheid in de toplijst. Naast de nummer één Velvet Underground & Nico staan de usual suspects Nirvana, Radiohead, Marvin Gaye, Beach Boys en Jeff Buckley. Het lijkt soms alsof mensen proberen hun lijstje met zoveel mogelijk algemeen geaccepteerde platen vol te stouwen. Een hoop van die lijstjes zegt niet veel over de muziek die een invullende persoon écht raakt. Zonde is dat. Liever Wire, Eminem, Curtis Mayfield, Ben Folds en Beck dan de zoveelste keer Nirvana. Ook zonde dat Pulp de eindlijst niet gehaald heeft. De twaalf briljante songs en uiterst vindingrijke teksten worden in thuisland Engeland beter gewaardeerd. U merkt het al. Naast het genot van het lijstjes lezen is het ook weer héérlijk om erover te zeiken.

Ultieme Zomer CD + Burn The Sunshine

2007-06-21T01:06:00.000-07:00

Welkom op de allereerste dag van de zomer. De weersverwachting van de komende week laat vooral boze regenwolken zien, maar het is toch echt het seizoen van zon en vakantie. En het seizoen van de jaarlijkse Ultieme Zomer-cd die ik al sinds 2004 in elkaar meen te moeten draaien. Het is een album vol gitaarwerk die perse in het huidige jaar meot zijn uitgebracht. Het secuur wikken en wegen heeft tot de volgende playlist geleid:

01 The Shins – Australia
02 Modest Mouse – Dashboard
03 The Films – Black Shoes
04 Klaxons – Totem on her Timeline
05 The View – Streetlights
06 Interpol – The Heinrich Maneuver
07 Cold War Kids – We Used To Vacation
08 Fountains of Wayne – Fire in the Canyon
09 Arctic Monkeys – Do Me a Favour
10 Editors – Bones
11 Loney, Dear – The City, The Airport
12 Voxtrot – Firecracker
13 Little Man Tate – House Party At Booty’s
14 The Pigeon Detectives – I’m Not Sorry
15 Josh Rouse – Hollywood Bassplayer
16 Bright Eyes – Four Winds
17 Editors – An End Has A Start
18 Malajube – La Monogamie

Maar er is meer. Sinds 2005 is er ook een andere compilatie die met de naam Burn The Sunshine door het leven gaat. Daarop staat altijd fijne soul, sixties, pop waar in ieder geval een paar schaamteloze Radio 2 krakers bij zitten. Elk jaar staan in ieder geval The Beatles en Dusty Springfield erop. Dit jaar voor het eerst wel twee prachtige Franstalige liedjes die ik ken dankzij Revu-collega Guuz die hier opereert. Het resultaat is het volgende:

01 Arthur Alexander – Anna
02 The Timebox – Beggin’
03 The Bird and the Bee – Preparedness
04 Voxtrot – Four Long Days
05 Martha Reeves & The Vandellas – (Love is like a) Heatwave
06 The Concretes – You Can’t Hurry Love
07 Winterkids – Who Am I Kidding?
08 Austine – Rhume
09 Earl Van Dyke & The Motown Brass – 6 By 6
10 The Noisettes – The Count Of Monte Christo
11 Yo La Tengo – Beanbag Chair
12 Bobby Hebb – Sunny
13 Girls In Hawaii – Short Song For A Short Friend
14 Robert Gomez – Closer Still
15 The Beatles – In My Life
16 Chris Farlowe – Air Travel
17 Vincent Delerm – Sépia Plein Les Doigts
18 Alan Price – I Put A Spell On You
19 The Motors – Airport
20 Nina Simone – Ain’t Got No / I Got Life
21 Dusty Springfield – You Don’t Have To Say You Love Me
22 Peter And The Wolf – Silent Movies

Heerlijk. Van mij mogen de zonnestralen losbasten uit de hemel. Afijn. Ik weet niet wat jullie gaan doen, maar ik ga naar Oerol.

Deliver us from Jesus

2007-06-16T04:07:00.000-07:00

Vanavond gaan we iets leuks doen, zegt de man die op je buurman lijkt. Een uur later is een zaal vol kinderen hysterisch, wordt gehuild en worden leuzen geschreeuwd voor God en tegen de duivel. Sommige kinderen laten hun gesloten oogleden trillen alsof ze onder hypnose zijn. De documentaire Jesus Camp laat zien hoe Amerikaanse jeugd wordt geïndoctrineerd om een goede born-again Christian te worden. Al heb je soms niet meer in de gaten dat het kinderen zijn, want zo vaak kom je geen 9-jarige tegen die zegt dat hij even de weg in z’n leven kwijt was, maar dankzij God weer op de goede route zit. Andere leeftijdsgenoten praten precies als een dominee. Zo welbespraakt dat het eng wordt. Jesus Camp is een documentaire die laat zien waarvan je weet dat het bestaat, al weet je niet dat het zo heftig is.
Het kamp wordt geleid door de forse Becky Fisher. Godsdienstwaanzinnige van beroep, al gaat ze door het leven als kinderevangelist. Zij leidt het kamp waarin kinderen dagenlang intens worden volgepropt met informatie als ‘Harry Potter moet dood’, ‘de scholen worden ons Christenen ontnomen’ en ‘de duivel zit vooral achter kinderen aan die zondaars worden.’ Het knappe van de documentaire is dat er twee kinderen intensiever worden gevolgd die haast wel toekomstige predikers moeten worden, dat kan bijna niet anders. Het jochie Levi mag tijdens het kamp al prediken voor kinderen en volwassenen die net zo heftig op hem reageren als op de andere voorgangers.

Het tegengeluid in de docu komt van een radiomaker die op de macht van de born-again Christians wijst. Hij maakt zich kwaad dat kinderen de ruimte niet krijgen om eigen keuzes te maken en hun eigen hersens het werk te laten doen. Als hij leidster Becky aan de telefoon krijgt, zegt ze dat de indoctrinatie heel belangrijk is. Want andere geloven doen het ook, en die andere geloven zijn de vijand. Deze radiomaker wijst er ook op dat deze Christelijke groep de machtigste lobby van Amerika heeft, vol mensen die elkaar aan gunstige functies helpen. Kort door de bocht, maar aangezien Amerika het machtigste land der wereld is, zie je in Jesus Camp dus ook de mensen die ook invloed op jouw eigen leven hebben. Op de keuzes die jouw land maakt. Dat jouw land meehelpt om te vechten tegen dezelfde vijanden als deze groepsleidster Becky heeft. Dan zit je bij Jesus Camp opeens niet naar een freakshow te kijken (met een geweldig einde waarin de makers subtiel hun eigen mening later doorsijpelen) maar komt het toch wat dichter bij.

Ook de kinderen in de documentaire Deliver Us From Evil, die ik een avond eerder zag, lijden dankzij de kerk. De katholieke kerk, in dit geval. Ondertussen zijn de meesten volwassenen geworden, maar ze zijn nog steeds getraumatiseerd door priester Oliver O’Grady. Omdat hij tientallen jaren lang de ruimte kreeg om kinderen aan te randen en te verkrachten. Deze documentaire laat zien hoe hogere priesters deze O’Grady constant overplaatsen omdat ze anders zelf negatieve publiciteit krijgen. Tientallen jaren lang. Maar als ze na vele jaren verhoord worden door de politie, zeggen ze van niets te weten. In Deliver Us From Evil worden niet alleen de slachtoffers gesproken, maar ook de ouders van de slachtoffers. Hun schuldgevoel is immens, soms tientallen jaren naar dato. Als een Japanse vader het van woede uitschreeuwt omdat zijn dochter is verkracht door de priester die hij in huis heeft genomen als vriend, gaat het je zelf door merg en been. Helemaal als je de beelden ziet van een O’Grady die vrij rondloopt in Ierland en daar doodleuk wordt geïnterviewd en wordt gevolgd terwijl hij over straat loopt met kinderen in z’n omgeving. De katholieke kerk wilde niet meewerken aan de documentaire. Gesloten, als een sekte. Maar als je er bij hoort, mag je in ieder geval op kamp. Lekker gezellig en eensgezind.

Het Ricardo Dilemma

2007-06-08T08:00:00.000-07:00

Na de executie van de Domino-mus is het hoog tijd voor een nieuwe dierendood-discussie. Schaap Ricardo werd door een jachtopzichter afgeknald in opdracht van de Enschedese politie. Ze waren bang dat het beest auto's zou molesteren. Lees hier meer over de strijd tussen Marianne Thieme en de Politie in Enschede.

Hoe het vrijdagmiddaggevoel een vrijdagavondgevoel werd

2007-06-02T03:16:00.000-07:00

Wat is dat toch met die vrijdagmiddagen. In plaats van het doorwerken tot de klok de avond benadert, begint rond half vier al een onrustig gevoel op te borrelen. Een drang naar vrijheid, haast. Gisteren was het helemaal raak. Het was de laatste dag van de drie stagiairs en om die reden lag een tafelvoetbaltournooi, een afscheidsborrel en, errr, karaoke in het verschiet. De radio ging langzaam iets harder (we luisterden Digitalism, Ash, Justice en die geweldige Le Pop 4 verzamelaar) en de indeling van het tafelvoetballen werd al door de marketingstagiair rondgedeeld. De laatste interviews werden uitgewerkt, de laatste telefoontjes gepleegd, de laatste punten werden gezet en het kon beginnen.

Maar zo snel als het begon was het ook weer afgelopen. Binnen dan. Want de drank was op en de kurkentrekker was kapot gegaan zodat de wijnflessen niet open te krijgen waren. En geloof me, we hebben ’t geprobeerd. Maar goed, om de hoek op de troosteloze ArenA boulevard zit Het Vervolg, een café waar je ook buiten kan staan aan lelijke Red Bull-tafels. Dat deden we dan maar. Binnen zat het stampvol en ook de straten waren rijkelijk gevuld met mensen, want jawel, het was de eerste avond dat de Toppers een intiem concert gaven in de ArenA. Mensen waren al uitgelaten en leefden met pinten in de hand toe naar het moment waar zo lang naar was uitgekeken. Veel mensen hadden een kleur als thema, dus er waren hele vriendengroepen in het blauw, wit of roze. Verder vooral heel veel types Rachel Hazes. Geleidelijk stroomde het leeg want de Toppers begonnen. Daarna was het vooral grappig om te zien hoe haastig uitgedoste mensen naar de ArenA beenden omdat ze te laat waren. Daarna was het vooral grappig om te zien hoe bloedchagrijnige mensen terugliepen. Wij stelden ze een vraag. “Is het nu al afgelopen?” Het antwoord “geen kaartjes” werd ons toegebeten. Er liep ook een stel woedend weg: de vriendin met furieuze gezichtsuitdrukking drie meter voor de jongen die zijn hoofd liet hangen.

Uiteindelijk waren we met z’n drieën over. Een idee ontstond, namelijk naar binnen komen bij de Toppers. Dat vonden we alledrie een prachtidee. We wandelden tussen de haastige Toppers-fans naar de ArenA. Bij de eerste deur werden we verwezen naar een balie bij een andere deur. Bij de balie zeiden ze dat ze écht niets voor de pers konden doen, maar dat we een deur verderop moesten zijn. Bij die deur vertelden we dat we de hele week al over de Toppers schreven, we er echt bij moesten zijn, dat we al te laat waren, dat we wat zenuwachtig werden, ga zo maar door. Ze stuurden ons door en zeiden dat we opgevangen werden. Dat gebeurde niet, maar we waren wel binnen in een hal van de ArenA, tussen de fans, in het midden van de gezelligheid. We liepen een gang in richting het veld en het gezang van de Toppers en een vol stadion kwam ons tegemoet. Het was een warm bad dat we zingend en met de armen in de lucht indoken. Het bier werd gehaald en de feestvreugde was groot. Want het fijne is, alle teksten die de Toppers zingen staan op een levensgroot scherm, zodat elke zin meegejoeld kan worden. Soms zei ik tegen een fan dat ik het gevoel had dat het nummer dat ze zongen voor mij geschreven was. Zo mooi, zo oprecht, zo treffend. Ons volgende doel was om op het veld te komen, want nu vierden we het feest vanaf de tribunes. We doken een paar gangen in, maar het lukte niet want voor het veld moest een compleet andere ingang worden gekozen. Dat vonden we een te groot risico, want dan mochten we mogelijk niets meer van de Toppers meemaken. En ze hadden Your Place Or Mine nog niet gespeeld. Het werd al een penibele situatie toen we in een trappenhuis twee security-meisjes tegenkwamen die om onze kaartjes vroegen. In plaats daarvan vroeg ik of ik met ze op de foto mocht. Dat mocht. Daarna liepen we weer verder. De laatste liederen werden gezongen, maar we gingen voor het zingen de kerk uit, vanwege de angst om met de Toppers-fans in de trein of bus te komen. En ach, we hadden het gastoptreden van Lee Towers ook al gezien. In de trein was het gezang vanuit de ArenA nog te horen. Het vrijdagmiddaggevoel was een vrijdagavondgevoel geworden, maar de avond was ook al voorbij. Maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Eerst Van Gaal, daarna Arctic Monkeys

2007-05-28T02:08:00.001-07:00

Vlak voor het weggaan kan ik nog net de reactie van Louis van Gaal op Ajax-AZ (een 3-0 verlies) meekrijgen. Gelukkig, want dat moet wel weer wat opleveren. Ik vermoedde dat hij wel wat over het eerste Ajax-doelpunt zou zeggen, want deze was discutabel. Van Gaal houdt ervan dit soort sleutelmomenten te hekelen, vooral als AZ puntverlies heeft geleden. Na deze wedstrijd verloor de niet-landskampioen en niet-bekerwinnaar ook nog de kans om in de Champions League terecht te komen. De journalist die Van Gaal daarna een paar gezellige vragen mag stellen, moet uit het goede hout gesneden zijn. Daar kan Toine van Peperstraten over meepraten, want na Werder Bremen-AZ trilde hij harder dan een staafmixer terwijl hij de microfoon onder een briesende Van Haal probeerde te houden. De eer was deze keer aan Jan Joost van Gangelen. Eens een leuk opkomend sportpresentator bij de publieke, maar bij Tien niet meer serieus te nemen sinds hij in De Wedstrijden naast Bartina Koeman het programma Just The Two Of Us aanprees door komisch bedoeld wat te gaan zingen.

Het gaat met Louis inderdaad over dat eerste doelpunt. Van Gaal twijfelt of dit niet buitenspel is. Van Gangelen verzekert hem dat het niet het geval was, want hij heeft de herhaling drie keer gekeken en Huntelaar heeft de bal niet verlengd. Daarna komt het mooie: Van Gaal zegt dat hij het zich moeilijk voor kan stellen dat een professionele voetballer als Huntelaar de bal op dat moment niet aangeraakt heeft. De logische gedachtegang van een overervaren coach. Maar als Van Gangelen het goed heeft gezien, zegt Van Gaal, dan heeft zijn ploeg de buitenspelval verkeerd toegepast. Volgende scène. Van Gaal en Van Gangelen kijken op een beeldscherm naar de bewuste herhaling. Van Gaal is verontwaardigd: het is niet te zien of Huntelaar de bal al dan niet aanraakt. Boos beent hij weg. Volgende scène. Van Gangelen vraagt Huntelaar of deze de bal heeft aangeraakt. Huntelaar bevestigt en spreekt zijn verbazing uit dat niet werd afgefloten, want het was toch echt een buitenspeldoelpunt. Van Gangelen stamelt dat Van Gaal dan toch gelijk heeft. Daarna laat dat sympathieke De Wedstrijden nog wel een flard van de persconferentie zien waarin Van Gaal het voortrekken van topploegen hekelt, maar voor de complete persconferentie moeten we maar naar een latere uitzending kijken of op de website de beelden opzoeken, wat ik niet wil want je moet je daar registeren, en dat gun ik die zender gewoon niet. Goh, wat zullen we Tien missen.

Daarna komt een mooi moment. De kilometer die naar Tivoli gefietst moet worden, de cd-koffer achterop. Oftewel, de moeite die gedaan moet worden om Arctic Monkeys in deze (voor hun doen kleine) concertzaal live te zien. Vincent wacht voor de ingang en zegt dat de bandleden een paar meter verderop buiten op het terras zitten bij de Griek. Het schijnt vaker voor te komen, apen die zich tussen de mensen begeven. Binnen zijn veel bekende gezichten die eigenlijk allemaal dezelfde uitdrukking hebben, een mix van euforie, lichtelijk ongeduld maar vooral een wat-fijn-om-hier-te-zijn gevoel. Voorprogramma Check 1-2 speelt een half uurtje waarna de roadies het podium in razend tempo ombouwen. Voor negenen is het al af en niet veel later doven de lampen en komen de jochies on stage. Je voelt niet alleen een zindering door de zaal gaan, maar er komt ook een grote beweging naar voren. Henno en Nuno die vlak daarvoor nog ingeklemd stonden achter een man die elke boomstam-lookalike wedstrijd kan winnen, kunnen nu een rondedansje doen. Dat doen ze dan ook.

Na een soort-van-intro is het meteen raak met Brianstorm. Het geluid is vet en vol en de zang van Alex Turner sneert er heerlijk overheen. Iets wat vaker in Engeland voorkomt gebeurt ook hier: het catchy gitaarloopje wordt uit vele kelen meegezongen. Daarna komt het bewijs dat de apen haast geen slecht nummer hebben geschreven. Wat ze ook spelen van het debuut of de nieuwe, het blijft overrompelend. Dancing Shoes, Old Yellow Bricks, Fake Tales of San Francisco, Teddy Picker, The View From The Afternoon, Fluorescent Adolescent, het houdt maar niet op. En het is al duizenden keren opgeschreven, maar hier komt het nog een keer: wat is die nonchalance tijdens het optreden toch bijzonder bij deze band. Zulke gedreven muziek maken, zo strak spelen, en dan wars van elke rockstar bullshit door je oeuvre heenjagen. Alleen al het feit dat je zo’n overrompelende drummer in je band hebt zitten, zou je toch het gevoel moeten geven dat de wereld aan je voeten ligt. Helemaal als je Do Me A Favour speelt met dat geraffineerde trommelwerk. Ook grappig dat je het als band kan veroorloven om twee uitschieters - 505 en Mardy Bum in dit geval – niet te spelen en iedereen toch met een goed gevoel achterlaat. Maar ach, je hebt ze toch achtergelaten met de finale A Certain Romance. Tijdens het concert is het woord al een paar keer gevallen en na de tijd valt het vaker. Dit was toch wel een beetje legendarisch.

Nieuwe journalistiek? De biertest!

2007-05-23T02:17:00.000-07:00

Tja, je kan een nieuw bandje als de Pigeon Detectives wel interviewen en een beetje vragen naar hun achtergrond, invloeden en dat soort informatie. Wat ook kan: je neemt twee glazen en een tas vol speciaalbier mee, vraagt aan een bareigenaar in Amsterdam of je op hun terras kan zitten met je eigen drankvoorraad en begint aan de test. In deze video is het resultaat te zien: de Engelse bandleden blijven gestaag doordrinken en zweren vooral bij het waterigste bier. Smaak hebben ze niet, humor wel. En een leuke pubrockplaat overigens.

Stoppertje

2007-05-21T07:25:00.001-07:00

Met gepaste bescheidenheid presenteer ik m'n scoop van vandaag. De natie zal wenen, trillen en bijna ten onder gaan. Probeer vooral niet te verdrinken in de zee van tranen die door de straten zal stromen. Het is moeilijk te bevatten maar Tropical Danny & Guillermo zijn uit elkaar. Read&weep, het staat allemaal hier.

Sophie Ellis-Bextor brengt alvast de zomer

2007-05-18T02:43:00.001-07:00

Mei kruipt langzaam voorbij en 21 juni komt in zicht, maar de ultieme zomerhit is nog niet verschenen. Vorig jaar werd iedereen Crazyyyyy van Gnarls Barkley, liet Lily Allen jederman lachen met Smile en zorgden Peter, Bjorn & John op de valreep nog voor het luchtige Young Folks. Maar 2007? Als het aan mij ligt mag het Only One van Sophie Ellis-Bextor worden. De Engelse zangeres is sinds 2003 uit beeld verdwenen, wat ongetwijfeld met haar moederschap te maken heeft. Paps was destijds haar bassist en trekt nu aan de snaren in The Feeling. Zo belegen als die band is, zo levendig is de discopopplaat van Sophie Ellis-Bextor. Dat Only One heeft een vrij onweerstaanbaar dansritme, een springerige basloop en een refrein met (altijd goed) handclaps. Tegen het eind wordt ook nog op een saxofoon getoeterd, maar het fijnste is dat Engelse accent van mevr. Ellis-Bextor. Nederland is nooit echt aan de Girls Aloud gegaan, maar dit nummer (hopelijk later een single) en ook menig ander werk van de nieuwe Trip The Light Fantastic kan toch niet te negeren zijn.

Nog andere zomertips?

O o musica

2007-05-16T08:05:00.000-07:00

En opeens was elke avond prachtig. Dankzij de muziek die voor de mensheid wordt gemaakt en op precies de juiste manier wordt uitgevoerd. Afgelopen vrijdag begon het. Een soulavond in de Ekko, die DJ St. Paul eerst in z’n gedachten had en even later uitgevoerd zag worden. Rond half tien had hij zo’n dertig mensen uitgenodigd die op hun beurt twee gasten mochten meenemen. Je jas werd aangenomen, tafeltjes stonden klaar in de keurig versierde concertzaal en zelfs aan wat te eten werd gedacht. En daarna werd het vrij simpel: naar prachtige oude beelden kijken van grootheden als Otis Redding en Al Green. Alsof je de zweetparels die van de donkere gezichten afdroop kon aanraken. Ook komisch: het optredentje van de Jackson Five. Dat jongste jochie van dat vijftal heeft écht een schattig neusje trouwens. Na elven mocht er worden gedanst, jawel.

Avond erna, zelfde locatie. Voorprogramma Patrick Watson was al een ontzettende verrassing en veroverde een plaatsje in de divisie net onder Elbow, Coldplay en Radiohead. Zo’n stem dus en ook nog een broeierige show. Het hield niet op want Loney, Dear, het hoofdprogramma, was overweldigend door de euforische pop. De zanger zet zo’n hoge stem op dat hij dezelfde klanken voorbrengt als de zangeres van de band. Die zanger Nils-Emil Svanangen is een nogal introvert menneke en liep later door de zaal rond. Dat hij op meisjes viel was duidelijk want enkelen bleef hij op een meter afstand recht in hun gezicht aankijken. En introvert of niet, even later stapte hij er ook op af. Of twee keer. Of drie keer. Dat had-ie vroeger nooit gedurfd.

Dan maandag. Interpol in Paradiso. Een show van iets meer dan een uur en het geluid was vol, galmend, geweldig. De tegenvaller was dat ze maar zo’n drie nieuwe nummers deden terwijl we allemaal oh zo benieuwd zijn naar die komende plaat die we in juli juichend in onze handen mogen houden. Dat geldt in ieder geval voor de tweede Editors die verslavend werkt. Houdt u dat maar vast in de gasten. Interpol zegevierde met de nummers van de eerste twee platen met als hoogtepunt Evil. Tja, als Paul Banks al “Rosemary..” begint te zingen kan het bijna niet mis.

Nog meer plezier? Nog meer moois? Nog meer prachtigsgeweldigssupers? Jawel hoor, ook de avond erna bleek Paradiso de juiste plek om te vertoeven dankzij Rosie Thomas, een singer/songwriter die onlangs een plaat op heeft genomen met hulp van Sufjan Stevens. Wat een goed idee was, want hiervoor was de dame wat saaiig. Tussen de nummers door praatte Rosie Thomas als een kleuter aan de helium. Dat was dan weer grappig. Maar Rosie wist ook te ontroeren met nummers van die laatste plaat These Friends Of Mine. Het enige geluid dat uit de zaal kwam, was afkomstig van een bierglas dat zo nu en dan op de grond kletterde. Vooral haar breekbare Much Farther To Go bleef nog lang nagalmen. Vandaag nog steeds, eigenlijk.

45 minutes to go

2007-04-29T06:40:00.000-07:00

Zondag15:26 Terwijl de slimme mensheid buiten geniet van de zonnige zondag, is het hier binnen een kwestie van onafgebroken naar het computerscherm staren. Niet eens om te werken, maar om de voetbalgekte bij te houden. Radio 1 doet ’t niet dus daarom worden verschillende pagina’s bijgehouden en gelukkig houdt Atze (wél een werkende Langs de Lijn) me op de hoogte. Het is nu rust en jezus, wat is het nog spannend. Teletekst toont op pagina 819 constant de virtuele tussenstand. Dat begon leuk en is momenteel om te janken. De fijne nieuwe Bjork staat op repeat wat de middag een nog zenuwachtiger randje geeft.

En toen moest ik opeens denken aan de laatste competitiedag van zo’n twee of drie jaar geleden. Ajax versloeg in eigen huis AZ. Ik was toevallig bij het stadion aanwezig omdat een concert in de Heineken Music Hall bezocht moest worden en het voorprogramma was een cursus dierlijk gedrag. Grote groepen Ajax-supporters braken alles af wat ze maar voor ogen kregen. Ik vond het nogal vreemd om te zien dat zo’n woede werd geuit op dingen die er ook maar gewoon staan. En dat terwijl de club had gewonnen, een ruime zege zelfs. Maar het seizoen had de supporters niet echt tevreden gestemd. Vandaag beleeft de competitie een van de emotioneelste climaxen ook. Vandaar de vraag: hoeveel binnensteden zullen vandaag worden afgebroken? Het lijkt me in ieder geval verstandig om Rotterdam te vermijden deze Koninginnenach.

Weer 7 dagen

2007-04-23T04:57:00.001-07:00

Lieve lezer,

De afgelopen tijd wordt uw bezoek aan deze site niet écht beloond, want al een week staan de David Lynch-konijnen bovenaan. Wat op zich ook geen straf is, want ’t zijn best humoristische beesten. Maar goed, door arbeid&activiteit schiet ’t even niet op. Daarom wat adviezen die mogelijk bruikbaar kunnen zijn. Zoals de uiterst nuttige tip om níet naar Sunshine toe te gaan, in tegenstelling tot wat de meeste filmjournalisten u willen doen geloven. Want ook al is hij door Trainspotting-maker Danny Boyle gemaakt, het enige aardige wat de film oplevert is een paar knappe beelden. Aan de personages wordt een diepte meegegeven die ze niet hebben, het plot is rommelig en op dat Star Trek-achtige geconverseer zitten we helemaal niet te wachten. Nee, dan liever Thank You For Smoking, zojuist op DVD verschenen. Over een lobbyist voor de rokers die nogal erg goed kan lullen maar ook menselijke trekken heeft. Een film met een erg fijne Snatch-snelheid en vindingrijke dialogen.

Veel geluiden in m’n omgeving dat de nieuwe Bright Eyes briljant is. Dat wist ik al, maar het verschil is dat diezelfde omgeving (zeker zo’n vier personen) z’n oudere werk vaak wat aanstellerig vond. En dus aangenaam verrast is. Ik heb ze al uitgelegd dat dit hun Bright Eyes instap-cd is, dat ze het oudere werk hierna eindelijk zullen begrijpen. Door geen van de ontvangers werd deze suggestie als geloofwaardig beschouwd. Tja.

Wegens tijdgebrek is hier niet eens een verhaaltje gekomen over de discussie tussen Joris Luyendijk en de drie hoofdredacteuren. De tijd vloog voorbij in Muziekgebouw ’t IJ en het leverde wederom veel inzichten op, net als het boek Het Zijn Net Mensen dat deed. Graag, lieve lezer, had ik ’t één en ander met u gedeeld hierover, maar de plicht roept weer. Een interview met de pubrockers van de Pigeon Detectives over een klein uur. Ik ga ze hopelijk speciaalbier voeren. Hoera.

Volgende keer meer.

Zeven dagen

2007-04-16T01:47:00.000-07:00

Het beste is het gewoon op te geven en accepteren dat je het nu niet en nooit niet zal begrijpen. De drie uur hallucinerende trip die Inland Empire heet is zeker een fascinerende door de rommelige en vervreemdende beelden. Maar het uitnodigen tot het bedenken van Grote Theorieën zoals na Mullholland Drive zit er niet, en dat is zonde. Wel heeft Inland Empire mensen in konijnenpakken in sitcom setting! .

Het muzikale jaar lijkt nu pas echt losgebarsten. Rosie Thomas is een uitschieter, Bright Eyes heeft Arcade Fire als meestgedraaide plaat van ’t jaar chez ici ingehaald met het meesterlijke Cassadaga, en nu blijken de Arctic Monkeys zichzelf ook nog te hebben overtroffen. Bij die ene luisterbeurt voorafgaand aan ’t interview was ik al vrij enthousiast en dat is alleen maar toegenomen. Een ererol is er voor de drummerboy, vooral z’n rol in Do Me A Favour is uitmuntend.

Ambient techno kan heus wel leuk zijn. Veelvuldig getipt, opgezet en aan ’t genieten: The Field met de kewle albumtitel From Here We Go Sublime.

Voor alle stemmers op de Partij van de Dieren: God bless you.

Gister maar voortijdig weggelopen bij Camera Obscura, een Schots bandje met Belle & Sebastian-achtige sixtiespop in het arsenaal. Wat werkt op plaat is live slaapverwekkend. De rustige nummers werden te traag gespeeld, maar het is vooral zangeres Tracyanne Campbell die de boel loopt te verzieken met ontoereikende en onzuivere zang. Zelfs Lloyd I’m Ready To Be Heartbroken wordt erdoor verpest.

Ter ondersteuning van de Goede Nederlandse Film had ik ‘m eigenlijk in de bioscoop moeten zien, want dat had Nachtrit verdiend. Het verhaal over de Amsterdamse taxi-oorlog is rauw en de goedgelovige lobbes Frank Lammers is een slachtoffer. Een rol waarvoor hij terecht een Gouden Kalf heeft gewonnen.

Aan De Helaasheid Der Dingen van Dimitri Verhulst beginnen, betekende ‘m binnen enkele dagen uitlezen. ‘God schiep de dag en wij sleepten ons er doorheen’ is het motto van het dronkemansgezin in Reetveerdegem. Verhulst rekent af met zijn oude woonplaats die hij ontgroeid is omdat hij niet meer alleen wil zuipen in de vele kroegen. Het meest komische moment uit het boek is de Tour de France op drinkgebied. Oom Portel besluit dat vijf kilometer voor 1 pint staat en nodigt andere deelnemers uit om de tour met hem te volbrengen. Een zware beklimming staat dan bijvoorbeeld voor een glas whisky. De verslaggeving is net zo ranzig als hilarisch. Wat overblijft is de behoefte om veel meer Verhulst te lezen.

Ondanks de misère van de afgelopen weken ben ik in ’t kampioenschap van PSV blijven geloven. Zal het dan toch uitkomen?!

Les Arctic Monkeys

2007-04-08T04:07:00.000-07:00

Het fijne '505' van de nieuwe Arctic Monkeys plaat hier te downloaden. Via deze pagina word je doorverwezen naar drie andere apenliedjes. En nu we toch bezig zijn: La Monogamie van het Canadese Malajube mag ook niet in uw mp3-collectie ontbreken.

En nu allemaal!

2007-03-31T00:15:00.000-07:00

Ziet u de menigte in de karaokebar al die uit volle borst meezingt:

"I want a lover I don't have to love
I want a girl who's too sad to give a fuck
Where's the kid with the chemicals?
I thought he said he'd meet me here but I'm not sure
I got the money if you got the time
He said, "It feels good"
I said, "I'll give it a try"

Gezelliger dan carnaval.