En tot slot de 18 beste concerten van 2008

Wat betreft PekSounds zit muziekjaar 2008 er nu echt op. Vanaf Derde Kerstdag zit ondergetekende met lief&fam een week aan de Westkust van Ierland, dus het enige concert dat hier nog bij zou kunnen komen is de 78e reünieshow van The Drunken Lagerlads in de Kilkenny Forever Bar te Ballaghaline. Het is dus tijd voor de 17 beste concerten van 2008:

1 Fleet Foxes – Paradiso bovenzaal, Amsterdam
Op 30 mei hebben zo’n honderd mensen in de gaten dat hier haast evangelische meerstemmige folkpopliedjes te horen zijn die op dat moment en de rest van het jaar kippenvel gaan bezorgen.

2 Elbow – Tivoli, Utrecht
Paradiso was indrukwekkend, Lowlands euforisch (met vlaggetjes bij One Day Like This) maar Tivoli is overweldigend.

3 André Manuel – Vijfpoort, Terschelling (Oerol)
Een broeierige venijnige show in een vol café dat een half uur na de show nog uit volle borst nazingt.

4 Yeasayer – Haldern Pop, Haldern
Elke seconde moet. Dansbaarder dan verwacht, maar divers tot en met Afrika.

5 Jens Lekman – Paradiso, Amsterdam
Wat een repertoire heeft deze charmante Zweed al opgebouwd. Kitch op ‘t randje werkt bij Jens.

6 The Last Shadow Puppets – Paradiso, Amsterdam
Een zestienkoppig strijkerorkest, covers van Leonard Cohen en The Beatles maar vooral twee Engelse jochies in leren jackies die een Lennon & McCartney-achtige match vormen.

7 Franz Ferdinand – Lowlands, Biddinghuizen & Watt, Rotterdam
Rillingen tijdens Franz op Lowlands. Serieus. Omdat dat kleine bandje van vier mensen zelfs de achterste rijen van de Alphatent in beweging zet. De nieuwe plaat is geweldig en live een grote aanvulling. In de Watt ging het totale tempo wat omlaag zodat kersvers werk beter tot z’n recht komt.

8 Duffy – Pigalle, London
Eind januari in een kleine Londonse nachtclub aan Picadilly Circus stond daar de belofte van 2008 in zwarte galajurk.

9 Benjamin Herman – Bimhuis, Amsterdam
Zelfs mensen die jazz maar zozo vinden moeten Hypochristmastreefuzz kopen en zo’n opstandig snerend concert meemaken als Benjamin Herman gaf in het Bimhuis.

10 Sigur Rós – Lowlands, Biddinghuizen
Dromen zijn bedrog, sprookjes niet. Met wandelend orkestje en confettiregen.

11 Okkervil River – Haldern Pop, Haldern
Eindelijk in ‘t echt gezien en die sterke livereputatie klopt. Geen bandlid heeft dit jaar zoveel plezier gehad op ’t podium als die drummer.

12 The Cribs – DeBeschaving, Utrecht
Omdat Johnny Marr meedeed en Vincent Lemmen (Gem) naast Pete Doherty stond te kijken vanaf het podium en ik de pit niet kon weerstaan.

13 C-Mon & Kypski – Tivoli, Utrecht
Circus indeed. Pete Philly wordt zelfs doormidden gezaagd.

14 Editors – Haldern Pop, Haldern
De set geperfectioneerd.

15 Los Campesinos – Paradiso bovenzaal, Amsterdam
Belle & Sebastian on speed is toch wel fascinerend.

16 Voicst – Bevrijdingsfestival, Utrecht
Vier keer gezien dit jaar, maar op het Bevrijdingsfestival was daar De Rubberboot boven onze hoofden. Met zanger/gitarist Tjeerd Bomhof erin.

17 Roosbeef – Ekko, Utrecht
Had het nichtje van Andre Manuel kunnen zijn. Droogkomische teksten en humor, slepende klanken, zanglijntjes op het randje. Indrukwekkend.

18 Get Well Soon – Ekko, Utrecht
Duits theatraal bandje met een vol geluid en die o-zo fijne uitschieter If This Hat Is Missing I've Gone Hunting.

En dan te bedenken dat 2009 alweer veelbelovend is. Niet alleen de nieuwe Franz Ferdinand is een aanwinst, ook Antony & The Johnsons, De Staat, Alela Diane en White Lies zullen het jaar geslaagd inwijden.

Aangezien ik dus de rest van dit jaar in het buitenland zit, is dit ook het moment om iedereen een gelukkig, gezond en voor wie het wil gezegend 2009 te wensen. Hopelijk staat onze oude vriend De Recessie de vooruitgang niet in de weg en worden de komende 365 dagen op de beste manier ingekleurd. Ik heb er eigenlijk wel vertrouwen in. Lieve lezers, merci beaucoup et au r’voir.

De 10 beste films van 2008

Nog twee lijstjes te gaan voordat dit blog u een gezegend 2009 wenst. Allereerst traditiegetrouw de beste films van het jaar. De kunstbijlage van de Volkskrant bracht vandaag het complete filmoverzicht. Daarvan had ik er 36 gezien. Drie per maand dus. En toch staan er nog een paar films op het verlanglijstje waarvan ik me afvraag waarom ik ze nog niet heb bekeken. We hebben het over [REC], Annie Leibovitz: Life Through a Lens, Hellboy II: The Golden Army, Hunger, Keane, The Mist, Oorlogswinter, TBS, Wanted en You The Living. Keane had ik zelfs een weekje geleden gehuurd, maar desondanks niet aan toegekomen. Op basis van de films die ik wel heb gezien volgt de conclusie dat filmjaar 2008 spectaculair begon maar na enkele maanden flink uitdoofde. Dat koude weekend in Brussel waarvan de eerste avond Juno en de tweede avond No Country For Old Man werd bezocht was gezien de onderstaande lijst een hoogtepunt. En daarmee zijn we aanbeland bij de top 10 van 2008

1 Juno
De euforie die ik in februari met u deelde, is nog altijd springlevend. De oneliners, de kleurrijke karakters, het originele verhaal van de tienerzwangerschap, alles. Juno is de nummer één gebleven.

2 Aanrijding in Moscou
Jonge vrachtwagenchauffeur Johnny rijdt tegen de auto van de felle Matty – in scheiding, drie kinderen – aan en wordt al snel verliefd. De midlifecrisisman van Matty vindt dat weinig plezant, maar laat zich vooral afleiden door sms’jes van z’n jonge liefde. In België een grote hit, in Nederland had deze tragikomedie over de aandoenlijke zwaktes van de mens het moeten zijn.

3 The Dark Knight
Deze Batman-blockbuster is een achtbaanrit zonder rem. Niet alleen entertainment, maar ook heel erg van nu. Jeweetwel, terrorisme en zo. Dat The Joker verschillende versies geeft van z’n traumatische jeugd is niet nieuw. Haneke gebruikte het al voor zijn Funny Games (zie 7).

4 No Country For Old Men
De eerste Coen brothers film van het jaar is tevens de beste. De rol van Javier Bardem als Anton Chirurh als verpersoonlijking van het kwaad is een klassieker. Hij is net zo angstaanjagend als droogkomisch. Die wil je niet achter je aan hebben.

5 Into The Wild
Teleurgesteld in de Westerse wereld en boos op z’n verwekkers, geeft Christopher McCandless zijn bezittingen op en trekt zonder iemand in te lichten de wijde wereld in. Het doel: leven in Alaska. McCandless is niet louter sympathiek, hij laat z’n familie inclusief zuslief niets meer horen, maar heeft wel de aanstekelijke On The Road-reislust die de film draagt. En wie hij tegenkomt, wordt geraakt door het lieve jong.

6 There Will Be Blood
Sublieme rol van Daniel Day-Lewis als Daniel Plainview die steeds donkerder, grimmiger en hartelozer wordt. Leeft voor geld en olie, niet voor anderen en, uiteindelijk ook, zichzelf.

7 Funny Games U.S.
Een remake maken van je eigen geslaagde film is zonde: besteed je tijd liever aan iets echt nieuws. Michael Haneke wilde Funny Games geschikter maken voor de Amerikaanse markt. Het hoofdingrediënt van de onbekommerde welgestelden die op een uiterst beklemmende manier worden lastiggevallen door probleemgevallen waar ze gewoonlijk niet naar omkijken, blijft overeind. De afstandsbedieningscène is te vergezocht, maar het blijft een Haneke.

8 Burn After Reading
De andere Coen brothers van dit jaar die wat meer krediet had mogen hebben. Medewerkers van de lokale sportschool worden afpersers en wandelen desnoods de Russische ambassade binnen omdat de vrouwpersoon een extreme make-over wil. Dat en meer absurde verhaallijntjes.

9 Empties
Tsjechische film over een man die geen leraar meer wil zijn maar genoeg sociale contacten overhoudt aan zijn nieuwe baantje: flessen inzamelen bij de supermarkt. Zijn vrouw is minder gecharmeerd van zijn versierderige contacten met de klanten. Maar belandt wel met hem in een luchtballon. Jawel.

10 Happy-Go-Lucky
De vergelijking met Amelie is regelmatig gemaakt, maar waar het onmogelijk is niet verliefd te worden op Audrey Tautou is Happy-Go-Lucky hoofdpesonage Poppy regelmatig bloedirritant. Toch werkt haar mateloze optimisme, al zit het soms wat tegen. Zoals het afgrijselijke moment dat haar fiets wordt gejat. Een wrede wereld, dat is het.

The Band’s Visit, XXY en Vox Populi hebben net pech. De 3 slechtste films van 2008 krijgen hier ook de onverdiende aandacht. Waarbij opgemerkt moet worden dat ik godzijdank The Love Guru en Het Wapen van Geldrop niet heb gezien. Komen ze:

1 Zomerhitte
Een verfilming van een dun boekje waarbij ook nog een paar bladzijden worden overgeslagen, beroerd acteerwerk, dialogen van maximaal 5 woorden per zin, gebrek aan chemie, genant simplistische oplossingen om emoties weer te geven (Waldemar piekeren? Waldemar over strand lopen), een thrillerelementje dat niet werkt, die misplaatste slapstickmomenten aan het eind, wat is Zomerhitte een draaaaama.

2 Wall-E
Gezien in Las Vegas. In de gang naar de bioscoopzaal vraagt een Amerikaan hoe vaak ik hem al eerder heb gezien. En hij kent ook nog iemand die mee heeft gewerkt aan Wall-E. Iets met geluid. Ook de wereldpers is lyrisch over het Pixar-verhaal van dat robotje dat de aarde stukje bij beetje opruimt. En wat zegt het veel over de mensheid, nietwaar? Werkelijk, ik zie liever achtentachtig arthouseflims uit Zuidwest-Mongolie waarin geen flikker gebeurt, dan dat ik dit langdradige spanningloze animatieding nog een keer zie. Want inderdaad, dit voel ik niet.

3 21: Las Vegas
Pokeren moet toch spannend en onderhoudend zijn?

Nog wat 2008-schade inhalen en dan op naar 2009. Op Revolutionary Road kan ik al niet wachten. Als die film net zo briljant is als het boek van Richard Yates roep ik vast: Oscarkandidaat.

Je Mag Ook Niks Meer

Nog twee nachtjes slapen en de Revu kerstspecial ligt in de winkels. Het Verboden Nummer, omdat het verbod als rode lijn door 2008 loopt. Daarom startte Revu eind vorige week de actie Je Mag Ook Niks Meer. Mee eens? Teken dan hier de petitie. Of word hier lid van de jemagookniksmeer-hyve. Morgen reiken we de petitie uit aan Alexander Pechtold, misschien dat die er wat aan kan doen.

Het pijnlijke interview

Niet alleen David Brent weet ondragelijke plaatsvervangende schaamte op te roepen. Deze journalist bezorgt de kwebbelkonten van Sigur Ros een onvergetelijk middagje en de luisteraars en kijkers ook. Dank Atze voor de tip.

Kay van de Linde in Utopia

Over de uitgelekte opnamen van ex-ToN spindoctor Kay van de Linde uit de collegezaal zegt docent politicologie Philip van Praag van de UvA vandaag in de Volkskrant.: ‘Deze kwestie zegt ook veel over de media. Het was geen interview met Van de Linde, dat zouden journalisten moeten begrijpen.’ Een niet bijster intelligente uitspraak van een politicoloog. Alsof je uitspraken pas geldig zijn wanneer je ze in een interview doet. Een situatie waarin iemand als Van de Linde heus wel op z’n hoede is. Rob Oudkerk wist ook niet dat zijn ‘kutmarokkanen’-uitspraak opgenomen werd, maar op deze manier kwam wel zijn onverbloemde mening naar buiten. Van Praag zegt ook ‘Van de Linde benadrukte steeds dat hij ervan overtuigd was dat het met Verdonk zou lukken en dat hij volledig achter haar stond’ en dat geloven we ook graag, maar hij moet ook beseffen dat quotes als ‘één persoon, geen partij, geen inhoud, geen echte standpunten, helemaal niets. En Nederland zegt: daar ben ik bereid om mijn stem aan te geven.’ en ‘het is tot nu toe gebakken lucht,’ boekdelen spreken.

Van Praag reageert net zo naïef als Kay van de Linde zich gedroeg in de collegezaal. Natuurlijk zou dit een veilige omgeving moeten zijn. Een plek waarin geen politieke spelletjes gespeeld hoeven worden, maar een inkijkje in de echte politieke wereld gegeven kan worden. In dat opzicht is het te prijzen dat Van de Linde zulke krachtige compromitterende oneliners durfde rond te strooien. Toch waande hij zich in Utopia. In een tijd waarin informatie wordt vergaard met verborgen camera’s, per ongeluk openstaande microfoons maar vooral film- en geluidsopnames op mobiele telefoons, had hij rekening moeten houden met die ene rotte appel in de collegezaal. Bijna elke Nederlander beschikt over opnameapparatuur en ook in zo’n intelligente omgeving wist een student daar misbruik van te maken. In eerste instantie om er wat geld aan te verdienen, maar later mochten de geluidsopnames gratis weg. Drie studiegenoten noemden die actie gisteren in dezelfde Volkskrant ‘lafhartig’ en ‘schaamteloos’. Terecht, want zo’n onethische actie moet veroordeeld worden. Docent Philip van Praag zou ook moeten beseffen dat deze persoon zijn opleiding en universiteit geschaad heeft, niet de grote boze media die hij ‘tendentieuze, kwaadaardige kwalificaties’ toedicht. Terwijl juist hij als politicoloog moet begrijpen dat de quotes van Rita Verdonk’s vertrouwenspersoon uiterst nieuwswaardig zijn, of ze nou binnen komen via een afvallige student of dat interview waar Van Praag zo van houdt. Waarschijnlijk heeft ook deze ervaren docent nog het één en ander te leren.