Het zal ongetwijfeld aan mij liggen dat het kijken van het tweede Heroes-seizoen als guilty pleasure aanvoelde. De serie over mensen met speciale krachten die de wereld moeten redden omdat andere mensen boze dingen met hun speciale krachten doen, is niet echt diepgaand. De karakters zijn niet van vlees en bloed, in elke dialoog zit wel een cliché en het tijdreizen van de Japanner Hiro Nakamura klopt voor geen meter zoals bijna alle series/films verkeerd omgaan met tijdreizen. Dat Japense is tegelijkertijd de minst interessante verhaallijn, net als in Lost de Oosterse verhaallijn het minste is. Het zal wel voor een grotere dvd-verkoop zorgen in Azië, anders hadden ze gewoon alles in de United States laten afspelen.
En toch. Het blijft een genot om die afleveringen er doorheen te jagen. Zelfs al is het seizoen door de schrijversstaking slechts 11 afleveringen lang. Het debuutseizoen had er nog 22. Nu lijkt het tweede seizoen vooral een grote cliffhanger voor het derde seizoen. De echte climax waarin alle supermensen samenkomen om ons onschuldige burgers nog een toekomst op aard te bieden ontbreekt. Een schande natuurlijk. Maar kijk naar één aflevering en je wil er meteen nog één. Heroes is een lichtvoetige pageturner op tv. Als het een boek was geweest, wat het er zoéén met hoofdstukjes van maximaal vier pagina’s die telkens eindigen met een mini-cliffhanger. Een werkje dat je er snel even doorheen kan jassen. Geen verrijking, maar wel ontspanning. Als seizoen drie verschijnt, wandel ik hoogstwaarschijnlijk weer naar de winkel.
Een andere serie heeft veel meer voldoening opgeleverd. Na slechts een enkele aflevering. Na slechts de openingsscène. Roosmarijn had al gewaarschuwd dat deze nogal briljant is. Niets is minder waar, want na het begin van The Wire seizoen 5 zit je hardop te lachen op de bank. Hij is legendarisch. Revu-collega Leon was ook gewaarschuwd dat er iets heel goeds aan zat te komen. Hij begon er vrijdagavond aan en dat beviel getuige z’n sms’je: ‘hahahaha’. Nog negen afleveringen te gaan en dan zit na The Sopranos en Six Feet Under ook deze kwaliteitsserie erop.
7 comments:
Ja, wat is die openingsscene van The Wire Seizoen 5 briljant zeg. Ik heb nu de eerste vier afleveringen gezien en voorzie een immense leegte na de slotscene.
Heroes is te gek. Ik kan je ook zeker 'Dexter' aanraden. En dan niet de tekenfilm. Seizoen 1 en 2 liggen al (in noodtempo) bekeken in een hoekje, dus als je interesse hebt.. Ik ga ondertussen The Wire maar eens checken. Ik heb zojuist de (relatief) nieuwe Beirut binnen gekregen. Het schijfje maakt alleen met nummer twee (Nantes) al een goed plek in de top 10.
@ Joep -> Hier drie afleveringen gekeken en ik ben het helemaal met je eens. Zoals verwacht.
@ Joris -> Dexter ligt hier ook. Komt ook bijna officieel uit in Nederland. Had je 'm gekeken met de ondertitels erbij? Trouwens, Beirut is van 2007 :-)
oeps, wat slordig zeg. Dacht ik toch echt dat ie net uit was. Naja, jammer dan. Nee, alles zonder ondertitels. Dat ging wel prima. The wire zit een hoop meer 'slang' in
Ik ben eerlijk gezegd na een aflevering of drie van seizoen 2 van Heroes afgehaakt. De dalende lijn van de laatste paar afleveringen van de eerste reeks werd helaas voortgezet.
Geef mij maar Lost. Seizoen 4 was ijzersterk. En dan vooral 'The Constant'.
Zondag de laatste aflevering van The Wire gekeken, pure poëzie!
Ik gister en nog steeds onder de indruk. Later meer erover op m'n blog!
Post a Comment