Hardoplachmoment

Nou had ik wel eens eerder een dichtbundel gehaald, maar de laatste – Schuim van Alfred Schaffer – was toch alweer twee jaar geleden. Echt vaak opengeslagen heb ik hem niet, al vinden de recensenten achterop hem koel, observerend en laten we de ‘borrelende emotionaliteit’ niet vergeten. Eergisteren, een vrije dag na de US verkiezingen tot kwart voor zes ’s nachts te hebben bekeken, stond ik weer bij de poëzieafdeling en ik vond het boek dat ik zocht. Ondertussen ben ik al bij pagina 182 en de bundel is geweldig omdat er deze gedichten instaan:

OPGEBAARDE FREEK DE JONGE

nee
geen
trein
zo
zag hij
er
altijd
al
uit

JE KUNT BETER EERLIJK ZIJN

kut
een dochter

Geschreven door de snel populair geworden Nico Dijkshoorn onder z’n pseudoniem P. Kouwes. Dijkshoorn was altijd al het lichtpuntje van de maandagochtend door z’n grappige, licht absurdistische Volkskrant-sportcolumn. Het ging er vooral over aan welke sporter of trainer hij zich ergerde. En het was altijd lachen. Nu is Dijkshoorn ondertussen ook dichter bij De Wereld Draait Door geworden, waar hij ter plekke een paar grappen, eh, gedichten oppent. Dan zie je hoe makkelijk ’t hem afgaat, hij hoeft alleen maar in zijn verdraaide brein te kijken. Revu-collega Willem heeft hem geïnterviewd, het staat er deze week in. Voor het interview was hij ook die bundel Daar Schrik Je Toch Van aan het lezen om constant hard in de lach te schieten. ‘Ik heb telkens de neiging om ze hardop voor te lezen,’ aldus m’n collega. Speciaal voor de Revu schreef Dijkshoorn een gedicht, dat ook in het net zo hilarische interview staat.

DAT WAREN ZE BIJ REVU HELEMAAL NIET GEWEND

hij deed
het
interview
zonder
coke
en
met zijn
kleren
aan