Leegte, Kampusch, Sigur Rós, Welpjes

Beloofd, met de hand op het hart: deze plek zal in de toekomst weer een bruisender geheel worden. Misschien niet zo gevuld als in die overenthousiaste beginperiode, maar de wekenlange leegtes die de laatste tijd op dit blog ontstonden moeten voltooid verleden tijd worden. Okee, dan is het niet handig dat ik deze opmerking de komende dagen geen kracht bij kan zetten vanwege een dagenlang verblijf op het Deense SPOT festival, maar daarna volgt beterschap. Toch alvast een paar dingetjes:

* Natuurlijk had een programma als De Gouden Kooi niet mogen bestaan. Geestelijk gestoorden behoren in een professionele instelling te worden behandeld, het is niet de bedoeling dat ze onder tientallen camera’s hun asociale gedrag vertonen of zieke meningen geven. Ze schenen zich wat zorgen te maken over de terugkeer in de maatschappij en dat is terecht. Die mensen gaan veel naar hun hoofd krijgen. Toch kan het misbruiken van mensen voor kijkcijfers nog een stap verder gaan. In Oostenrijk namelijk. Daar heeft Natascha Kampusch onlangs haar eerste talkshow gepresenteerd. Acht jaar van haar leven is ze ontvoerd en misbruikt geweest, tot ze gered werd en haar ontvoerder zelfmoord pleegde. Daarna wilde ze journalist worden. Maar zelfs een mislukte huis-, tuin- en keukenpsycholoog weet dat het niet verstandig is om iemand die zo getraumatiseerd is op televisie los te laten. Het programma werd in vele Oostenrijkse media afgebrand, want Kampusch praatte veel over haarzelf tijdens het interview met Niki Lauda. Ze was onwennig en ongeschikt. Logisch. Vanwege haar journalistieke kracht was ze natuurlijk niet geselecteerd, de makers zagen de kijkcijferrecords al voor zich dankzij dit tot mediafenomeen ‘gepromoveerde’ slachtoffer. Mag ze nu weer (tegen zichzelf) in bescherming worden genomen?

* Iets luchtigers. Namelijk muziek. Al konden de klanken van Sigur Rós in het verleden zeker niet luchtig worden genoemd. Vrijdag hoorde ik de nieuwe plaat met de voorspelbare titel Með suð í eyrum við spilum endalaust voor het eerst en wat opviel was de lengte van vele tracks. De eerste single Gobbledigook (check de video met naakt huppelende mensen in een bos) was al een compact folky liedje (ja, liedje) en op de plaat wordt vaker onder de vier minuten geklokt. Inní mér syngur vitleysingur is een vol, rijk gearrangeerd nummer met kop en staart. Dat was in de beginperiode nog ondenkbaar. Uiteraard is het uitgesponnen werk op de nieuwe plaat van de IJslanders niet afwezig. Het klinkt op het eerste gehoor weer indrukwekkend, maar sommige albums hebben meer luisterbeurten nodig voordat ze zich echt openbaren. Dat geldt ook voor de nieuwe My Morning Jacket: Evil Urges. Ja, die kippenvelamericana uit de beginperiode is hier en daar nog hoorbaar, maar dat geldt ook voor duidelijke invloeden als Bruce Springsteen en Faith No More. In het interview dat ik onlangs met zanger Jim James had zei hij dat de wirwar aan stijlen op de nieuwe plaat na een paar luisterbeurten een geheel werd. En hij heeft nog gelijk ook. Wat een aanrader.

* Needankjewel, ik hoef geen welpjes. Aardig hoor, maar de kassabon is voldoende. Echt!