De kans is groot dat een groot gedeelte van Nederland vandaag mokkend naar het werk is gegaan. Want na twee dagen witbier bestellen op het terras, fietsend door de natuur en onderuit wachten tot een voorzichtige bruine tint verschijnt, is het een lange zware tocht naar het stoffige kantoorpand. Alhoewel: vanochtend was het zo leeg op het station, dat veel medelanders waarschijnlijk een weekje vakantie hebben genomen. Helemaal handig met het Koninginnedag- en Hemelvaartgebeuren. Zelf kon ik niet wachten om vanochtend de Revu-redactie binnen te lopen. Want ik wist dat hij er zou liggen, als de post niet staakte vandaag. De nieuwe Death Cab For Cutie. En jawel, bij de tweede envelop was het raak. Narrow Stairs is de naam en de tweede draaibeurt zit er bijna op. Wat een geweldige plaat wederom. Hij is wat steviger en zwaarder dan voorganger Plans, maar wel poppier dan Transatlanticism. Althans, dat vindt de eerste indruk. En die indruk vindt ook dat Narrow Stairs vele malen op repeat moet. Ook al is er concurrentie van Santogold’s debuut en de nieuwe andermaal vrolijkmakende Friska Viljor.
Concurrentie van dEUS is er niet meer. Hun nieuwe had ik anderhalve maand geleden ontvangen vanwege een uur lang spreektijd die ik met Tom Barman kreeg (het resultaat staat deze week in de Revu). Na enkele luisterbeurten werd ik wat minder pessimistisch dan bij aanvang, een paar nummers leken te groeien. En dat The Architect is nogal vet. Maar uiteindelijk kent die plaat zo verdomd weinig uitschieters. De nummers blijven niet genoeg hangen en halen zelden het niveau van het heilige trio Worst Case Scenario, In A Bar Under The Sea en The Ideal Crash. Vantage Point kent zelfs een dieptepunt, namelijk het mislukte anthem Popular Culture. De gastbijdrage van Guy Garvey is prima, maar doet automatisch verlangen naar de nieuwste plaat van zijn Elbow, wat een onwaarschijnlijke uitschieter is. Had ik al gezegd dat 2008 op muzikaal gebied, ondanks dEUS, een nogal goed jaar is? Dat kan zelfs op maandagochtend een uitstekend humeur veroorzaken.
4 comments:
Euhm, ik was in het begin ook niet wild van de nieuwe dEUS, maar believe me, na 10 keer luisteren gaat er een nieuwe wereld voor u open. Pop Culture, toegegeven, een A-typisch dEUS nummer, blijft dan zelfs hangen.
Maar ieder zijn mening, nat. Ik raad iedereen toch eens aan om de previews op Itunes te shecken en dan pas een besluit te vormen. De echte dEUS-fans hebben de nieuwe cd natuurlijk al lang, dus die moeten toch niet overtuigd worden. Aan al die andere mensen, shecken die handel!!
Nou, ook hier is de nieuwe dEUS niet bevallen. Terwijl ik zelf naar de try-out ben geweest in Roosje. Jammer. Er staan wel wat mooie dingen op. Dat ene nummer, hoe heet het ook weer, 'smokers reflect' ofzo? Nou die dus, die vind ik mooi. Maar verder weinig aan. Moet je de CD ook niet voor die Hercules & Love Affair zetten natuurlijk. En dat in de auto met goed weer. Heb twee weken alleen maar Hercules geluisterd en dan 10 nummer verder gespoeld. De nieuwe Death Cab, ik kan haast niet wachten! (voor in mn nieuwe auto)
zelfs ik, dEUS-fanaticus der lage landen, heb echt de tijd moeten nemen om Vantage Point helemaal te bevatten. maar na de nodige draaibeurten vind ik het misschien zelfs hun sterkste plaat, al is het gewoon een andere band dan die op WCS en In A Bar.
Wel opvallend dat de wat jongere dEUS fans, die ze pas met the ideal crash ontdekt hebben, veel minder moeite met het huidige dEUS-geluid.
Maar ik haak zeker niet af bij VP, sterker nog: straks richting Brussel voor dEUS concert #42 (ongeveer, ik ben de tel kwijt :)
Ben het helemaal met je eens maar Pop Culture is toch echt mijn favoriet na The Architect
Post a Comment