Oorlogstijd

De stilte op dit blog is historisch. Sinds de oprichting heb ik jullie niet zo ontzettend lang in de steek gelaten: in de tussentijd is er zelfs alweer een verlosser gekomen en gegaan. Het is ook allesbehalve komkommertijd, want de nieuwswereld heeft niet stilgestaan. Alhoewel. In dezelfde tussentijd is er geen internetfilmpje verschenen waarop een zeker geloof tien minuten lang wordt beledigd, maar lijkt het erop dat het land zich ondertussen op een oorlog voorbereidt. De hype heeft nu al internationale impact. In verre verre landen gaan mensen woedend de straat op, al kunnen velen niet eens Denemarken en Nederland uit elkaar houden. Maar boos zijn ze wel. Voor Revu ben ik met collega Koen Voskuil de wijk Slotervaart in Amsterdam ingegaan om te peilen in hoeverre het daar leefde. Bij het politiebureau werden we al snel gewaarschuwd: journalisten worden hier regelmatig gemolesteerd. We hebben geen klappen ontvangen die dag, wel een hoop meningen. Namelijk dat die hele Wilders niet eens leeft in Slotervaart, ze vinden hem maar een malloot. Rellen verwachten ze wel. Zoals een jonge jongen het omschreef: “ik houd wel van een beetje kattenkwaad.” Hij wilde het ‘beleven’.

Ook in het buitenland doet Nederland aan oorlog. Dat leverde de afgelopen maanden enkele jong gestorvenen op, wat erg te betreuren valt. Zoiets komt bij Defensie hard aan. Wat ook hard aankwam, waren de foto’s die dan een dag later van de overleden soldaat in de krant kwam. Daarop was regelmatig een feestende jongen in licht benevelde toestand te zien, door de desbetreffende krant van het internet geplukt. Om dit te voorkomen wordt vanaf nu van elke soldaat een portret gemaakt, voordat hij op missie gaat. Stel je eens voor hoe dat gaat. Je kijkt vlak voor de vliegreis in een grote fotolens en je weet dat dit het beeld wordt dat mensen gaan zien als je komt te overlijden. Iedereen denkt volgens mij op dat fotomoment aan de dood of aan hoe die foto op de voorpagina van De Telegraaf komt te staan. Dat is zachtgezegd ongemakkelijk. Voor een korte reportage was ik eens op Eindhoven Airport waar militairen stonden die een uur later naar – ik dacht – Afghanistan zouden worden gestuurd. Ik sprak er een paar. De oudere garde had een zekere rust over zich, maar bij een hoop jongens die hun maiden voyage maakten – jochies waren het – was angst en onzekerheid in hun ogen te lezen. Volgens mij is die blik ook op dat doodsportret te zien. Dat is toch ook niet hoe je in de krant wil.

Op de dag van het verschijnen van Fitna moeten in Slotervaart vooral de agenten alert zijn. Zelfs de meest vredelievende inwoners verzuchtten iets in de trant van ‘ach, dan zal de agressie zich wel weer op het politiebureau richten.’ Volgens mij zal zeker agressie loskomen, maar zal de rust net zo snel weer wederkeren. Hopelijk is iedereen net zo verstandig als de groep van zo’n vijftien Marokkanen van begin twintig die we spraken. Hun boodschap: van ons hoef je geen reactie op die film te verwachten, want dat is precies wat Wilders wil.