C'est Duffy

Duffy. Eigenlijk is het eerder een naam van een wanhopig discosterretje dan van een jonge artieste die zachtheid uitstraalt en warm georkestreerde popsongs maakt. In de verhalen die de komende tijd over de dame te lezen zijn, zal vaak de naam Bernard Butler vallen. Dat is de ex-Suede gitarist die de afgelopen tijd in de weer is geweest en ervoor heeft gezorgd dat haar muziek de juiste nostalgische strijkerpartijen heeft meegekregen. Waardoor ik automatisch aan het sfeervolle Dusty Springfield werk moet denken (en jawel, daar is-ie, de eerste namedrop, hij kon niet uitblijven. Verwacht ook een aantal Amy Winehouse-referenties in de toekomst). In de Q zegt Butler over haar: ‘everything that pours out of her is pure personality.’ Op de foto’s die erbij staan kijkt Duffy omlaag en een keertje opzij. In de videoclip van Rockferry straalt ze ook rust uit, ze kuiert wat, zit op een bankje en kijkt doelloos in de verte. Het heeft iets ongrijpbaars, want het is allesbehalve gespeelde dromerigheid. Ook al kan het zijn dat je naar take 10 zit te kijken. In deze tijd dat popsterren op tv worden gekneed, ben je altijd bang dat elke onbekende artiest ook een meesterplan achter zich heeft, maar toch doet deze Duffy opvallend authentiek aan. Puur. En als je naar deze studio-opname met Bernard Butler kijkt, waarop ze wat uit de losse pols zingt, wordt het goede gevoel alleen maar bevestigd. Ook een grote aanrader: de 19-jarige Adele. Die heeft een paar flinke uitschieters op haar debuut 19 staan (zoals deze), maar lijkt minder duidelijk voor één muziekstijl te kiezen. Wat net zo goed in haar voordeel als nadeel kan werken. Ik ben benieuwd wie dit jaar de meeste harten gaat winnen.