Nog twee lijstjes te gaan voordat dit blog u een gezegend 2009 wenst. Allereerst traditiegetrouw de beste films van het jaar. De kunstbijlage van de Volkskrant bracht vandaag het complete filmoverzicht. Daarvan had ik er 36 gezien. Drie per maand dus. En toch staan er nog een paar films op het verlanglijstje waarvan ik me afvraag waarom ik ze nog niet heb bekeken. We hebben het over [REC], Annie Leibovitz: Life Through a Lens, Hellboy II: The Golden Army, Hunger, Keane, The Mist, Oorlogswinter, TBS, Wanted en You The Living. Keane had ik zelfs een weekje geleden gehuurd, maar desondanks niet aan toegekomen. Op basis van de films die ik wel heb gezien volgt de conclusie dat filmjaar 2008 spectaculair begon maar na enkele maanden flink uitdoofde. Dat koude weekend in Brussel waarvan de eerste avond Juno en de tweede avond No Country For Old Man werd bezocht was gezien de onderstaande lijst een hoogtepunt. En daarmee zijn we aanbeland bij de top 10 van 2008
1 JunoDe euforie die ik
in februari met u deelde, is nog altijd springlevend. De oneliners, de kleurrijke karakters, het originele verhaal van de tienerzwangerschap, alles. Juno is de nummer één gebleven.
2 Aanrijding in MoscouJonge vrachtwagenchauffeur Johnny rijdt tegen de auto van de felle Matty – in scheiding, drie kinderen – aan en wordt al snel verliefd. De midlifecrisisman van Matty vindt dat weinig plezant, maar laat zich vooral afleiden door sms’jes van z’n jonge liefde. In België een grote hit, in Nederland had deze tragikomedie over de aandoenlijke zwaktes van de mens het moeten zijn.
3 The Dark KnightDeze Batman-blockbuster is een achtbaanrit zonder rem. Niet alleen entertainment, maar ook heel erg van nu. Jeweetwel, terrorisme en zo. Dat The Joker verschillende versies geeft van z’n traumatische jeugd is niet nieuw. Haneke gebruikte het al voor zijn Funny Games (zie 7).
4 No Country For Old MenDe eerste Coen brothers film van het jaar is tevens de beste. De rol van Javier Bardem als Anton Chirurh als verpersoonlijking van het kwaad is een klassieker. Hij is net zo angstaanjagend als droogkomisch. Die wil je niet achter je aan hebben.
5 Into The WildTeleurgesteld in de Westerse wereld en boos op z’n verwekkers, geeft Christopher McCandless zijn bezittingen op en trekt zonder iemand in te lichten de wijde wereld in. Het doel: leven in Alaska. McCandless is niet louter sympathiek, hij laat z’n familie inclusief zuslief niets meer horen, maar heeft wel de aanstekelijke On The Road-reislust die de film draagt. En wie hij tegenkomt, wordt geraakt door het lieve jong.
6 There Will Be BloodSublieme rol van Daniel Day-Lewis als Daniel Plainview die steeds donkerder, grimmiger en hartelozer wordt. Leeft voor geld en olie, niet voor anderen en, uiteindelijk ook, zichzelf.
7 Funny Games U.S. Een remake maken van je eigen geslaagde film is zonde: besteed je tijd liever aan iets echt nieuws. Michael Haneke wilde Funny Games geschikter maken voor de Amerikaanse markt. Het hoofdingrediënt van de onbekommerde welgestelden die op een uiterst beklemmende manier worden lastiggevallen door probleemgevallen waar ze gewoonlijk niet naar omkijken, blijft overeind. De afstandsbedieningscène is te vergezocht, maar het blijft een Haneke.
8 Burn After ReadingDe andere Coen brothers van dit jaar die wat meer krediet had mogen hebben. Medewerkers van de lokale sportschool worden afpersers en wandelen desnoods de Russische ambassade binnen omdat de vrouwpersoon een extreme make-over wil. Dat en meer absurde verhaallijntjes.
9 EmptiesTsjechische film over een man die geen leraar meer wil zijn maar genoeg sociale contacten overhoudt aan zijn nieuwe baantje: flessen inzamelen bij de supermarkt. Zijn vrouw is minder gecharmeerd van zijn versierderige contacten met de klanten. Maar belandt wel met hem in een luchtballon. Jawel.
10 Happy-Go-LuckyDe vergelijking met Amelie is regelmatig gemaakt, maar waar het onmogelijk is niet verliefd te worden op Audrey Tautou is Happy-Go-Lucky hoofdpesonage Poppy regelmatig bloedirritant. Toch werkt haar mateloze optimisme, al zit het soms wat tegen. Zoals het afgrijselijke moment dat haar fiets wordt gejat. Een wrede wereld, dat is het.
The Band’s Visit, XXY en Vox Populi hebben net pech. De 3 slechtste films van 2008 krijgen hier ook de onverdiende aandacht. Waarbij opgemerkt moet worden dat ik godzijdank The Love Guru en Het Wapen van Geldrop niet heb gezien. Komen ze:
1 ZomerhitteEen verfilming van een dun boekje waarbij ook nog een paar bladzijden worden overgeslagen, beroerd acteerwerk, dialogen van maximaal 5 woorden per zin, gebrek aan chemie, genant simplistische oplossingen om emoties weer te geven (Waldemar piekeren? Waldemar over strand lopen), een thrillerelementje dat niet werkt, die misplaatste slapstickmomenten aan het eind, wat is Zomerhitte een draaaaama.
2 Wall-EGezien in Las Vegas. In de gang naar de bioscoopzaal vraagt een Amerikaan hoe vaak ik hem al eerder heb gezien. En hij kent ook nog iemand die mee heeft gewerkt aan Wall-E. Iets met geluid. Ook de wereldpers is lyrisch over het Pixar-verhaal van dat robotje dat de aarde stukje bij beetje opruimt. En wat zegt het veel over de mensheid, nietwaar? Werkelijk, ik zie liever achtentachtig arthouseflims uit Zuidwest-Mongolie waarin geen flikker gebeurt, dan dat ik dit langdradige spanningloze animatieding nog een keer zie. Want inderdaad, dit voel ik niet.
3 21: Las VegasPokeren moet toch spannend en onderhoudend zijn?
Nog wat 2008-schade inhalen en dan op naar 2009. Op Revolutionary Road kan ik al niet wachten. Als die film net zo briljant is als het boek van Richard Yates roep ik vast: Oscarkandidaat.
